Big Thief is al lang geen kleine cultband meer. Na het vertrek van bassist Max Oleartchik leek het in 2024 even onzeker hoe de toekomst van de groep eruit zou zien, maar Adrianne Lenker, Buck Meek en James Krivchenia vonden opnieuw hun evenwicht.
Hun nieuwste plaat ‘Double Infinity’ klonk als een herbronning: vertrouwd, maar tegelijk fris en avontuurlijk. Daarmee trok de band eindelijk opnieuw op tournee, inclusief een passage in Vorst Nationaal. Een interessante uitdaging, want waar Big Thief doorgaans floreert in intimiteit, moest die nu standhouden in een zaal van een heel andere schaal.
Ata Kak mocht de avond openen en bracht samen met zijn band een energieke mix van vroege house, funk en speelse elektronica. De Ghanese artiest kreeg de handen geregeld op elkaar en zorgde ervoor dat het publiek al vroeg uit zijn schulp kroop. Niet elk nummer hield de spanningsboog even strak gespannen, maar de aanstekelijke energie maakte veel goed. Na een sterk slot was de zaal voldoende opgewarmd voor het hoofdprogramma.
Ook Vorst Nationaal zelf was voor de gelegenheid compacter gemaakt. Het podium stak verder de zaal in en de bovenste ring bleef gesloten, waardoor de ruimte verrassend knus aanvoelde.
Big Thief werd hartelijk aangekondigd door Ata Kak en koos vervolgens voor een bijzonder ingetogen begin met “Forgive the Dream”, Adrianne Lenkers “Bright Future” en “Understanding”. De zaal hing vanaf de eerste noot aan hun lippen. De sound was kraakhelder en gaf elk detail de ruimte om te ademen. “Change” zorgde voor de eerste vreugdekreten uit het publiek, terwijl “Los Angeles” en “Shoulders” meer dynamiek in de set brachten.
Hoogtepunt van het eerste deel was “Not”, waarin drummer James Krivchenia de band richting een lange, scheurende climax stuwde die op luid applaus werd onthaald. Ook gastbassist Joshua Crumbly bewees meermaals zijn meerwaarde, onder meer tijdens een prachtige uitvoering van “Mary”, waarbij Lenker haar gitaar even neerzat en het publiek voorzichtig probeerde mee te laten zingen.
Halverwege de set bracht Big Thief een ontroerende ode aan Tucker Zimmerman en zijn onlangs overleden vrouw Marie-Claire. Met “Slowin' Down Love” en “The Season” eerde de band een muzikale inspiratiebron van Adrianne Lenker, terwijl Vorst Nationaal muisstil luisterde.
Het was tekenend voor de hele avond: tussen de nummers door heerste een aandacht en respect die je zelden nog in een grote concertzaal aantreft. Vanaf dat moment kwam de band ook wat losser. Lenker maakte enkele bindteksten over het vreemde van mens-zijn en verwees met een glimlach naar het bijna stadionachtige gevoel van de zaal.
Muzikaal schakelde Big Thief een versnelling hoger. “Real House” groeide uit van een ingetogen vertelling naar een explosieve ontlading, terwijl “Vampire Empire” en “Spud Infinity” het publiek volledig meekregen. Bij dat laatste nummer vergat Lenker even een strofe, maar wist ze dat op zo'n charmante manier recht te zetten dat het alleen maar bijdroeg aan de spontaniteit van het optreden. Toen uit verschillende hoeken van de zaal om “Paul” werd geroepen, kon de band moeilijk weigeren. Het geliefde nummer werd uitbundig ontvangen en vormde samen met “Simulation Swarm” een van de absolute hoogtepunten van de avond.
De bisronde bleef beperkt tot “Incomprehensible”, een van de sterkste nummers van ‘Double Infinity’. Voorzichtig ingezet en luid meegezongen door het publiek vormde het een passend einde van een concert dat moeiteloos de verwachtingen inloste. Big Thief bewees dat hun muziek ook op grotere podia overeind blijft. Meer nog: de band slaagde erin om Vorst Nationaal aan te laten voelen als een intieme woonkamer waarin elk detail telde. Door de sterke setlist, het indrukwekkende samenspel en de uitzonderlijke aandacht van het publiek, groeide deze passage uit tot een van die concerten die nog lang blijven nazinderen.
Setlist: Forgive the Dream - Bright Future - Understanding - Change - Los Angeles - Shoulders - Not - Real Love - Mary - Slowin' Down Love (Tucker Zimmerman) - The Season (Tucker Zimmerman) - Real House - Christmas Day - Vampire Empire - Spud Infinity - Paul - Simulation Swarm — Incomprehensible
Lees gerust de review van 2 april in l’Aéronef, Lille: Big Thief – Pareltjes melancholisch hoopvol
Organisatie: Live nation
Big Thief – Pareltjes melancholisch hoopvol
We zijn uitermate content het kwartet Big Thief uit Brooklyn, NY, rond Adrianne Lenker en Buck Meek terug live te kunnen zien. Bijna twee uur lang werden we in hun unieke muzikale wereld ondergedompeld en die het genre van de indiefolk/rootsamericana in het hart draagt. Met steeds opnieuw een pak songs die we nog niet hebben gehoord …
Big Thief is één van die pareltjes die de ‘next big thing’ is ontgroeid , een band waar we soms geen vat op kunnen krijgen, en die steeds ons weet te verrassen. Ze dwarrelen ietwat tussen underground en bekendheid. De fijne respons, die ze steeds verkrijgen, doet hen deugd. Voor wie dacht net een rits songs te horen van ‘Double infinitiy’, de zesde plaat die in het najaar van 2025 verscheen, was eraan voor de moeite, want Big Thief stelde live vooral nummers voor die in de pipeline stonden, gecombineerd met een handvol doorheen hun tienjarige carrière.
Big Thief, na al die jaren nog even creatief, inspiratievol, opwindend in het genre, zeker als je er de eerste jaren op nahoudt want toen verscheen materiaal bij de vleet, met de doorbraak ‘Masterpiece’ en de kleppers ‘UFOF’- ‘Two hands’. De laatste vijf jaar waren gemoedelijker, twee albums uit in die jaren, gezien Lenker de tijd nam om ook solo haar muzikaal ei kwijt te kunnen. Maar goed, Lenker en C° hebben elkaar terug gevonden , met een nieuwe bassist en een sterk muzikaal goed in het indiegenre om verder op te bouwen.
… En live zat het goed. De nummers klonken meeslepend, aanstekelijk, spannend, broeierig en zoals we het van hen beginnen gewoon te worden, altijd oog voor spliksplinternieuw werk. De laatste keer dat we hen zagen na corona op Werchter was dit ook zo. Bijna de helft van de songs moeten nog op plaat komen en van de recente plaat kwamen er maar een paar, o.m de single “Incomprehensible”, pas op het eind van de set.
Tja dat is Big Thief zeker, je als een dief in de nacht bij de neus nemen , met gelaagd materiaal in een soort jamming, die intens, hecht, subtiel uitgekiend is, met ruimte voor een solo hier en daar. Melancholisch hoopvol waarbij Lenker, 35 intussen, de angst van het ouder worden aanhaalt, maar zich tracht te verzoenen met het leven zoals het is. Hoedanook , met hun muziek is het net prachtig om oud op te worden
Muzikaal doet soms denken aan The Band, The V. U., Joni Mitchell, Emmylou Harris, The Feelies, Daniel Lanois, Pearl Jam en Neil Young.
Lenker, zoals steeds, is wat onwennig op het podium , maar haar gitaarvirtuositeit schiep haar vertrouwen, waardoor de band goed op elkaar was afgestemd en het publiek deed genieten van hun elegante ruwe schoonheid, twinkelend weemoedig, gedragen door haar kenmerkende mompelende, neuzelige, gevoelige lichthese vocals.
Het geheel klonk sfeervol, warm, charmant en vergat de rauwe, snijdende kantjes niet. Integer, innemend, sprankelend, dynamisch emotievol dus.
Die muzikale wereld begon met “Baby honey sweetheart darlings”, letterlijk een ‘sweetheart darling’ binnen hun stijl , sober en mooi opgebouwd. De eigen nummers van Lenker kregen hier af en toe ook een plaatsje, in de beginfase “Carry” , die natuurlijk een Emmylou deed opborrelen.
We kwamen vertrouwd in de stemming met enkele songs doorheen hun oeuvre; die mochten er zijn, “Certainty”, “Masterpiece”, “Shoulders” en “Real love”, die een broeierige spanning en friste hadden, zonder het dromerige element te verliezen. Klepper was natuurlijk “Not”, eentje om te koesteren en ons bij de leest houdt door de indie hoog in het vaandel te houden met intrigerende kleurrijke partijen en een (g)rauwe solo. Eentje die tekent bij Neil Young & z’n Crazy Horse of Promise of the real .
Tijd voor de nieuwtjes in de pipeline , het met de kersttijd geschreven “Xmas day”, “Mr man” en “Pterodactyl” , sfeervol van opbouw , maar die crescendo gewijs krachtiger klonken en met talrijke tempowissels het boeiend hielden. Dat is nu net Big Thief, het publiek als zichzelf steeds verrassen door iets nieuws te brengen en door geconcentreerd allerhande stekelige wendingen in het genre te hanteren. Tussenin nog een “Simulation swarm” , “Vampire empire” en Adrianne Lenker nummers als “Terminal paradise” en “Anything”.
Met “Paul”, aangemoedigd door het enthousiaste publiek, uit hun debuut, werd overtuigend besloten. Een “Cattails” en “Forgotten eyes” lijken in deze tour opgeborgen, maar we kregen voldoende pareltjes van deze intellectband te horen in een melancholisch hoopvol concept die onze batterij hebben opgeladen om er steeds opnieuw tegenaan te gaan.
Na de tour in Frankrijk, UK en Ierland onder meer, komen ze begin juni in ons landje. Neem deze band alvast mee!
Organisatie: Aéronef, Lille
We voelden het aankomen bij de vorige optredens en zeker in 2019 toen het NYse Big Thief rond Adrianne Lencker, gitariste, zangeres van de band in een jaar tijd twee platen uitbracht, ‘UFOT’ en ‘Two hands’, die een sfeervolle, warme kant en een charmant, rommelige kant van de band laten horen, ‘the next big thing’ zijn.
Big Thief kan de grotere zalen aan met hun wisselende roots/americana/indiefolkpop, dat bewezen ze nu in een lang op voorhand uitverkocht AB en in de kleinere Grand Mix, Tourcoing even over de landsgrens. Ze namen hun publiek op sleeptouw en brachten hen in beroering, wat duidt op een pakkend, prachtig concert die de brug slaat naar de nineties.
Ze zijn nog maar een handvol jaar bezig en zijn gestaag gegroeid. Het kwartet is sterk op elkaar ingespeeld , de schoonheid in de melodie bewaren ze en hun songs durven ze te kruiden.
We hoorden in een klein anderhalf uur warme, innemende en rauwe , charmante pracht, die nauw refereert aan de sound van bands als Feelies , Throwing Muses , Belly , Dinosaur Jr , Pavement en The Sound . Een rijke invloedsfeer die siert . De groep heeft de kunst van het songschrijven , gaat beheerst , doordacht te werk en heeft een frontvrouw , die niet wenst te imponeren , maar weet te imponeren in zangstijl - haar mompelende, neuzelende, lichthese, gevoelige zang -, en in haar gitaarspel - een twinkelend, ingehouden en forser klinkende gitaar; ze weet de band en het publiek naar zich toe te trekken .
We hoorden materiaal van de verschillende langspeelplaten. Er werd ingetogen van start gegaan met “Contact” en “Shark smile”; het publiek werd uitnodigend meegetrokken en ondergedompeld in de zachte opbouw en broeierige spanning . “Masterpiece” klonk grimmiger en net als op “Capacity” krijgt het gitaarspel ademruimte en een extraverte boost . “Mythological beauty” is dromerig en intrigeert door het repetitieve ritme. “Bruiser” zit in dezelfde sfeer . “Shoulders” en zeerzeker “Mary” zijn live sterk , door o.m. de pak tekstvellen die ons worden afgevuurd. Hun single “Not” zit mooi halfweg en is een ijkpunt, een ruwe bolster met een blanke pit , elegante , ruwe schoonheid , die emotie en dynamiek uitstraalt. “Real love” ging het nummer vooraf en was de ideale aanzet door het begeesterende gitaarspel; beiden werden uitgediept tot op het bot .
Ook al is Lencker timide van aard, solo valt er niks aan te merken; ze slaagt in brio het publiek te boeien op “Pretty things” en “The toy”. Het modderde wat aan op “Two rivers” en “Time escaping”, dwarrelende onthaastingnummers die het publiek omarmden. “Cattails” en de andere recente single “Forgotten eyes” beantwoorden aan de extraverte kant en geven een schop onder de kont door de nijdige, snijdende gitaarriffs.
Kenmerkend aan de band is dat de emotionaliteit een voorname component is , intens , rauw , pakkend, zweverig , en een intrigerende opbouw die ons in z’n greep houdt. De band heeft klasse, laat de frontvrouw haar werk doen en slaagt erin een steeds groter wordend publiek aan te spreken . Uiterst voldaan waren we dus .
Big Thief had Ithaca mee als support, een van de nieuwere Britse posthardcore/-metal bands die dus krachtig tekeer ging, de zangeres smeet zich ten gronde in haar grunts en grommende zang . Een donkere, grauwe sound vol explosieven, die ook hier door het publiek smaakvol, aangenaam werd ontvangen . Het klonk als een zootje ongeregeld , maar dat was het niet , eerder bedachtzaam, doordacht en onderhuids melodieus in z’n geheel .
Ithaca deed ons even denken aan ons eigen. Calibre, die begin 2000 sterk voor de dag kwam. Muzikaal een tegenstelling tot de main act. Ze waren het publiek uiterst dankbaar voor het warme onthaal . Ook door Big thief worden ze de hoogte ingeprezen. Fijne support!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Big Thief - Emotionele krater
Wie naar de Ancienne Belgique kwam voor een gezellige luisteravond gedrenkt in de weemoed van Big Thief, kwam bedrogen uit.
Voorprogramma Ithaca leek als metal- en hardcoreband wel geprogrammeerd als vreemde eend in de bijt. Het kreeg het publiek geamuseerd geboeid. De bassen waren hard en het brullen van frontvrouw Djamilia Azzouz des te harder.
Big Thief kon zich ook hard tonen, maar vulde de kraters die Ithaca in onze oren had achtergelaten met een tinnituszalf van weemoed en deining. Ze vlogen er inderdaad hard in op "Shark Smile", waarvan de gitaren zo hadden kunnen blenden bij Ithaca en "Forgotten Eyes", dat aan een rotvaart voorbijging. Toch konden ze ook zacht zijn, met frontvrouw en frêle engelenstem Adrianne Lenker die op "Capacity" en "Contact" flirtte met de gitaren. Het akoestische "Orange" kreeg de in gelijknamig gekleurde zaal muisstil.
Na zes nummers kwam er gewenning tussen de band en het publiek, waaruit een verdwaalde 'hello' wat later werd beantwoord met 'thank you'. Lenker voelde zich doorheen de set steeds meer at ease en liet dat merken in de bindteksten, waar het ging over de kasseien in de Brusselse straten en de hele crew. Er kwam pas echt verbroedering bij het wonderlijke "Mary", toen Lenker de zaallichten aan liet gaan en het publiek mee opsomde in het nummer.
Na 2019, het jaar waarin ze 2 albums uitbrachten en niet weg te denken waren uit alle eindejaarslijstjes, was het afwachten waar de band mee op de proppen zou komen. Drie nieuwe nummers kregen we gisteren te horen, die ons op heupwiegen en een heldere stem van Lenker trakteerden.
Afsluiter "Rock and Sing" kwam binnen als een slaapliedje met een scherp randje. De smeekbede 'cry with me' hadden we bijna in de praktijk omgezet. Een 'good night' was daarna genoeg om het publiek meer dan voldaan achter te laten. Klaar om te dromen van een nieuw album.
Waar Ithaca kraters in onze trommelvliezen achterliet, deed Big Thief dat midden in ons hart.
Setlist: Magic Dealer - Masterpiece - Capacity - Shark Smile - Forgotten Eyes - The Toy - Time Escaping - Contact - Orange - Bruiser - Shoulders - Not - Happiness - Mary - Cattails - Real Love - Rock And Sing
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lichte verbijstering in de zaal wanneer Adrianne Lenker met kortgeschoren kopje en vormeloos gehuld in een oranje boeddha achtige tuniek op de planken van de uitverkochte Orangerie verschijnt. Is dit wel nog dezelfde ongecompliceerde indiefolkie uit Brooklyn die 2 jaar geleden grote furore maakte in de Rotonde?
Opener “UFOF” van hun derde, veelgeprezen gelijknamige plaat stelde ons meteen gerust. Big Thief schuwt hun fascinatie voor mythologische onderwerpen niet, maar van een geforceerde spirituele muzikale zoektocht was er nooit sprake, gelukkig maar. Niet zweverig maar rauw en intens, hét handelsmerk van Big Thief, was dit memorabel concert des te meer.
Nieuwe muzikale hypes waren aan dit geolied viertal niet besteed, wel americana in de allerbeste traditie à la Neil Young en Fleetwood Mac, soms lekker gezapig of intimistisch (“Cattails”, “Paul”) dan weer zinderend met nijdige gitaarriffs (“Real Love”, “Shark Smile”, “Masterpiece”) maar altijd even overdonderend. En met een vleugje melancholie en tristesse. Tijdens “Mary” en “Orange” konden zelfs de fleurige bloemenboeketjes aan de microfoon standaarden op het podium geen enkele opbeuring brengen.
Verbale interactie met het publiek was er amper, maar die was ook niet nodig, eerder contraproductief wanneer de songs op zich voldoende klasse hebben om als emotionele bruggenbouwers te fungeren. Dikke pluim ook voor de band, die over de zeldzame gave beschikten om geen noot te veel spelen en daardoor ruimte creëerden om Adrianne Lenker met haar verpletterende stem in de spotlights te zetten.
Op het eind mocht er toch nog eens gelachen worden ook. Hoewel dit aanvankelijk niet echt de bedoeling leek kon Big Thief het gejoel van het publiek niet langer weerstaan en gaven ze na lang aandringen nog twee folky, tekstueel hilarische bisnummertjes prijs met de lichten in de zaal aan. Twee kersjes op een taart die naar nog veel meer smaakt.
Pics Big Thief @ Bestkeptsecret http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/best-kept-secret-2019
Organisatie: Botanique , Brussel
Volgens een veelgehoord cliché gaat er achter een artiest vaak een timide, getroubleerde persoonlijkheid schuil. Paradoxaal genoeg vervult uitgerekend een podium met publiek voor hen een rol van transformator waarop alle innerlijke belemmeringen wegvallen. Afgaande op het wel erg scherpe contrast tussen de rauwe, geëmotioneerde uithalen op de songs en het schuchtere gefluister tussendoor lijkt dit plaatje ook perfect van toepassing op Adrianne Lenker, de fragiele frontdame van Big Thief.
Verrassender was dat Big Thief, nauwelijks een drietal jaren opgericht in Brooklyn, met slechts 2 platen onder de arm blijk gaf van een uitzonderlijk talent voor song writing, waarop de blutsen en builen die onvermijdelijk gepaard gaan met de jeugdjaren amper te tellen waren. Niet voor niets werd hun tweede plaat ‘Capacity’ in 2017 nog geprezen als één van de meest schandelijk over het hoofd geziene albums in de betere eindejaarlijstjes.
Muzikaal klinkt de indie folkrock van Big Thief nochtans nauwelijks vernieuwend. Daarvoor zetten PJ Harvey, die eveneens in een trio bezetting debuteerde, of Kristin Hersch van Throwing Muses een kwarteeuw geleden al de standaard en genieten ze, wat ons betreft, vandaag nog steeds over een ongenaakbare status. Al deed het wel deugd dat recent enkele opmerkelijke nieuwe gezichten zoals Sharon Von Etten of Angel Olsen aan de oppervlakte kwamen piepen binnen dit genre.
In een volledig uitverkochte Rotonde eiste Big Thief haar plaats in dat rijtje van beloftevolle nieuwkomers op. Dat ze qua muzikale stijl aan sommige nummers nog een extra laagje country Americana rock à la Neil Young of Ryan Adams toevoegden werd bij ons des te meer gesmaakt.
Na een ietwat onzekere en nerveuze start, waarbij de uitstekende debuutsingle “Masterpiece” al (te?) vlug prijsgegeven werd, greep Big Thief ons pas echt bij ons nekvel op “Real Love”, dat uitmondde in een weerbarstige vintage Pixies gitaarsolo die nog steeds door onze oren loeit.
“Shark Smile” en “Coma” klonken als uitlaatkleppen voor opgekropte trauma’s en frustraties uit een niet al te gelukkige jeugd. Je zou voor minder als je, althans volgens de bio, als kind aan je lot overgelaten werd ergens in een mysterieuze Amerikaanse sekte.
“Mary” was zelfs dermate intens en breekbaar dat een emotionele instorting op het podium nabij leek.
En dan moest het beste nog komen. Het op een groovy drumbeat ingezette “Mythological Beauty” klonk nóg mooier en weemoediger dan de titel doet vermoeden (check trouwens ook eens de Game of Thrones in slow motion achtige clip van dit nummer!). ‘Sterk, sterk, sterk’ zaten we na afloop in onszelf te mompelen, en de bebaarde jongeman naast ons knikte instemmend terwijl hij nog eens van zijn pintje nipte.
Big Thief heeft die avond veel zieltjes veroverd in Brussel. Een handvol nieuwe songs, waarvan enkele nooit eerder live gespeeld, doet ons zelfs vermoeden dat het beste nog moet komen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Big Thief - Indie-avond met een sterke vrouwenstem
Big Thief
Kreun (café)
Kortrijk
2017-10-29
Wim Guillemyn
Vanavond stonden twee Amerikaanse bands, beiden afkomstig uit Brooklyn NY, op het programma. Beiden met stevige vrouwenstemmen op de voorgrond. Het café was goed volgelopen op deze regenachtige zondagavond. De formule van caféconcerten zorgt ervoor dat het aantal volk beperkt wordt maar dat er wel een direct contact met de artiesten is. Het geeft ook een intieme sfeer aan de concerten.
Katie Von Schleicher mocht de avond in het café van de Kreun openen. Ze is in Europa op tournee om haar nieuwste album ‘Shitty Hits’ voor te stellen. Dit album kreeg goede kritieken . Op het podium had ze een gitarist mee en zelf speelde ze afwisselend gitaar en synths. Een vrij minimale opstelling maar de uitstekende stem en de korte, catchy songs maakten dit meer dan goed. In de bindteksten werd meermaals verwezen naar Halloween. De interactie met het publiek zat goed. Katie was een aangename openingsact waar ze met songs als “Paranoia”, “Sell It Back” of “Life’s A Lie” het publiek meekreeg. Ze grossiert in songs die qua stijl ergens tussen indie, pop, rock en singer-songwriter rondwaren. Een intens en intiem optreden.
Big Thief is de band die zangeres Adrienne Lenker en gitarist Buck Meek in 2015 opstartten. Met “Capacity” verscheen dit jaar hun tweede album. Een album dat enkele pareltjes bevat en daarnaast intens en diepgaand klinkt. Opvallend detail was toen ze opkwamen dat ze maar met drie waren. Gitarist Buck Meek was niet mee. Hij was een solo album aan het opnemen wist Adrienne ons te vertellen. Adrienne, een artieste met een getroubleerde voorgeschiedenis, was wat onzeker aan het begin van de set. Daarenboven waren er ook wat technische probleempjes te noteren en viel er halfweg het optreden een man flauw. Het optreden werd eventjes stilgelegd en de man werd afgevoerd. Dat alles zorgde een beetje voor een eigenaardige sfeer. Het optreden na de korte pauze leek meer vaart te hebben en er werd terecht om een bis gevraagd na het laatste nummer.
Voor de bisronde kwam Adrienne alleen met haar gitaar terug. Ik had het gevoel dat ze toen vooral open bloeide. De kracht van haar stem kwam dan pas ten volle tot uiting.
Een indie-avond met twee sterke vrouwenstemmen. Een ferme Katie en een optreden van Big Thief dat op zijn zachtst gezegd niet geheel vlekkeloos verliep.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Over het debuutalbum Masterpiece van de New Yorkse band Big Thief zijn vorig jaar veel lovende woorden geschreven. Hun lo-fi rock veroverde vooral veel harten in Amerika, terwijl ze in Europa iets meer onder de radar bleven. Dat maakte het een gedroomde band om in de Witloof Bar in de Botanique te spelen. Een locatie waar we al vaker van te ontdekken topacts kunnen genieten.
De zaal zat goed vol en er heerste een ontspannen sfeer. Een gevoel dat zich voorttrok vanaf dat de band subtiel en met weinig allures het podium op kwam. Het optreden ging niet van start met een knaller, maar trok je langzaam de wereld van Big Thief binnen. Met een klein, intiem nummer dat de zangeres solo bracht voelde je meteen dat dit een band is die een verhaal vertelt. Tekst won het vaak van instrumentatie. Het waren stuk tot stuk levenservaringen die ze ons trachten te vertellen doorheen hun songs.
Vervolgens kwam het concert meer op gang met enkele hoogtepunten uit hun album. Nummers zoals “Vegas” brachten een goede flow: melodieën die lekker vlot doorlopen terwijl de band goed volgt en nog eens die extra push geeft. De instrumentatie was soms wat slordig, wat alleen maar charme ten goede kwam. Toch bleef de kern nog steeds de zang. De weemoed in de vocalen en teksten van Adrianne Lenker maakten het publiek zacht en stemden tot wegdromen. Je zag aan de muzikanten dat ze volledig opgingen in de muziek, wat het contact met de zaal wat minder vlot maakte. Dit werd echter gecompenseerd door de grote vertelkracht in de liedjes.
Daarentegen vroegen we ons af of het niet allemaal iets te introvert was. Niet elk nummer was even goed of werd overtuigend gebracht. Op bepaalde momenten durfden de minder boeiende stukken redelijk lang aan te slepen. Big Thief probeerde om er af en toe een andere vorm van energie in te steken. Eerst was er de magistrale single “Real Love”, het ruwste en luidste nummer op hun album. Het steekt er met kop en schouders bovenuit met gitaarsolo’s die vol expressie van het pad gingen. Dit geanticipeerd moment kwam echter redelijk vroeg en de climax zat er toch flink naast. Hij werd uitgesteld en ingehouden. Deze slechte timing zorgde ervoor dat ze te vroeg met het beste kruit geschoten hebben. Op een later moment verraste de gitarist ons met wel een heel merkwaardig a capella nummer. Een lied dat zo uit de lijn lag met de set, maar toch ironisch genoeg wel het hoogtepunt was van het concert. Toch waren het niet deze keuzes die de set bijeen hielden, maar de grote hoeveelheid ijzersterke singles die hun debuut Masterpiece te bieden heeft.
De bisronde zorgde nog voor extra verrassingen. Het eerste nummer werd abrupt afgebroken door de zangeres. Ze had het idee om een nummertje te spelen dat ze al heel lang niet meer gebracht hadden. Daarna vertelde ze hoe het haar deed denken aan de tijden dat ze nog niet op de andere kant van de wereldbol speelden. Ten slotte was het tijd voor het allerlaatste liedje, waar Adrianne eerst de volledige songtekst citeerde voordat de band het nummer begon te spelen. Beide songs in de bisronde illustreerden hoe de muzikanten van Big Thief een beetje dromerig zijn, maar vooral heel warme en inhoudsvolle karakters zijn.
Big Thief pootte een gevoelig optreden neer, maar soms nog met wat gaten en slepende momenten. De vele hoogtepunten toonden echter dat dit een groep is die je in de gaten wil houden. We zijn er alvast van overtuigd dat het de volgende keer net dat ietsje meer zal zijn.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
