We voelden het aankomen bij de vorige optredens en zeker in 2019 toen het NYse Big Thief rond Adrianne Lencker, gitariste, zangeres van de band in een jaar tijd twee platen uitbracht, ‘UFOT’ en ‘Two hands’, die een sfeervolle, warme kant en een charmant, rommelige kant van de band laten horen, ‘the next big thing’ zijn.
Big Thief kan de grotere zalen aan met hun wisselende roots/americana/indiefolkpop, dat bewezen ze nu in een lang op voorhand uitverkocht AB en in de kleinere Grand Mix, Tourcoing even over de landsgrens. Ze namen hun publiek op sleeptouw en brachten hen in beroering, wat duidt op een pakkend, prachtig concert die de brug slaat naar de nineties.
Ze zijn nog maar een handvol jaar bezig en zijn gestaag gegroeid. Het kwartet is sterk op elkaar ingespeeld , de schoonheid in de melodie bewaren ze en hun songs durven ze te kruiden.
We hoorden in een klein anderhalf uur warme, innemende en rauwe , charmante pracht, die nauw refereert aan de sound van bands als Feelies , Throwing Muses , Belly , Dinosaur Jr , Pavement en The Sound . Een rijke invloedsfeer die siert . De groep heeft de kunst van het songschrijven , gaat beheerst , doordacht te werk en heeft een frontvrouw , die niet wenst te imponeren , maar weet te imponeren in zangstijl - haar mompelende, neuzelende, lichthese, gevoelige zang -, en in haar gitaarspel - een twinkelend, ingehouden en forser klinkende gitaar; ze weet de band en het publiek naar zich toe te trekken .
We hoorden materiaal van de verschillende langspeelplaten. Er werd ingetogen van start gegaan met “Contact” en “Shark smile”; het publiek werd uitnodigend meegetrokken en ondergedompeld in de zachte opbouw en broeierige spanning . “Masterpiece” klonk grimmiger en net als op “Capacity” krijgt het gitaarspel ademruimte en een extraverte boost . “Mythological beauty” is dromerig en intrigeert door het repetitieve ritme. “Bruiser” zit in dezelfde sfeer . “Shoulders” en zeerzeker “Mary” zijn live sterk , door o.m. de pak tekstvellen die ons worden afgevuurd. Hun single “Not” zit mooi halfweg en is een ijkpunt, een ruwe bolster met een blanke pit , elegante , ruwe schoonheid , die emotie en dynamiek uitstraalt. “Real love” ging het nummer vooraf en was de ideale aanzet door het begeesterende gitaarspel; beiden werden uitgediept tot op het bot .
Ook al is Lencker timide van aard, solo valt er niks aan te merken; ze slaagt in brio het publiek te boeien op “Pretty things” en “The toy”. Het modderde wat aan op “Two rivers” en “Time escaping”, dwarrelende onthaastingnummers die het publiek omarmden. “Cattails” en de andere recente single “Forgotten eyes” beantwoorden aan de extraverte kant en geven een schop onder de kont door de nijdige, snijdende gitaarriffs.
Kenmerkend aan de band is dat de emotionaliteit een voorname component is , intens , rauw , pakkend, zweverig , en een intrigerende opbouw die ons in z’n greep houdt. De band heeft klasse, laat de frontvrouw haar werk doen en slaagt erin een steeds groter wordend publiek aan te spreken . Uiterst voldaan waren we dus .
Big Thief had Ithaca mee als support, een van de nieuwere Britse posthardcore/-metal bands die dus krachtig tekeer ging, de zangeres smeet zich ten gronde in haar grunts en grommende zang . Een donkere, grauwe sound vol explosieven, die ook hier door het publiek smaakvol, aangenaam werd ontvangen . Het klonk als een zootje ongeregeld , maar dat was het niet , eerder bedachtzaam, doordacht en onderhuids melodieus in z’n geheel .
Ithaca deed ons even denken aan ons eigen. Calibre, die begin 2000 sterk voor de dag kwam. Muzikaal een tegenstelling tot de main act. Ze waren het publiek uiterst dankbaar voor het warme onthaal . Ook door Big thief worden ze de hoogte ingeprezen. Fijne support!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Big Thief - Emotionele krater
Wie naar de Ancienne Belgique kwam voor een gezellige luisteravond gedrenkt in de weemoed van Big Thief, kwam bedrogen uit.
Voorprogramma Ithaca leek als metal- en hardcoreband wel geprogrammeerd als vreemde eend in de bijt. Het kreeg het publiek geamuseerd geboeid. De bassen waren hard en het brullen van frontvrouw Djamilia Azzouz des te harder.
Big Thief kon zich ook hard tonen, maar vulde de kraters die Ithaca in onze oren had achtergelaten met een tinnituszalf van weemoed en deining. Ze vlogen er inderdaad hard in op "Shark Smile", waarvan de gitaren zo hadden kunnen blenden bij Ithaca en "Forgotten Eyes", dat aan een rotvaart voorbijging. Toch konden ze ook zacht zijn, met frontvrouw en frêle engelenstem Adrianne Lenker die op "Capacity" en "Contact" flirtte met de gitaren. Het akoestische "Orange" kreeg de in gelijknamig gekleurde zaal muisstil.
Na zes nummers kwam er gewenning tussen de band en het publiek, waaruit een verdwaalde 'hello' wat later werd beantwoord met 'thank you'. Lenker voelde zich doorheen de set steeds meer at ease en liet dat merken in de bindteksten, waar het ging over de kasseien in de Brusselse straten en de hele crew. Er kwam pas echt verbroedering bij het wonderlijke "Mary", toen Lenker de zaallichten aan liet gaan en het publiek mee opsomde in het nummer.
Na 2019, het jaar waarin ze 2 albums uitbrachten en niet weg te denken waren uit alle eindejaarslijstjes, was het afwachten waar de band mee op de proppen zou komen. Drie nieuwe nummers kregen we gisteren te horen, die ons op heupwiegen en een heldere stem van Lenker trakteerden.
Afsluiter "Rock and Sing" kwam binnen als een slaapliedje met een scherp randje. De smeekbede 'cry with me' hadden we bijna in de praktijk omgezet. Een 'good night' was daarna genoeg om het publiek meer dan voldaan achter te laten. Klaar om te dromen van een nieuw album.
Waar Ithaca kraters in onze trommelvliezen achterliet, deed Big Thief dat midden in ons hart.
Setlist: Magic Dealer - Masterpiece - Capacity - Shark Smile - Forgotten Eyes - The Toy - Time Escaping - Contact - Orange - Bruiser - Shoulders - Not - Happiness - Mary - Cattails - Real Love - Rock And Sing
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lichte verbijstering in de zaal wanneer Adrianne Lenker met kortgeschoren kopje en vormeloos gehuld in een oranje boeddha achtige tuniek op de planken van de uitverkochte Orangerie verschijnt. Is dit wel nog dezelfde ongecompliceerde indiefolkie uit Brooklyn die 2 jaar geleden grote furore maakte in de Rotonde?
Opener “UFOF” van hun derde, veelgeprezen gelijknamige plaat stelde ons meteen gerust. Big Thief schuwt hun fascinatie voor mythologische onderwerpen niet, maar van een geforceerde spirituele muzikale zoektocht was er nooit sprake, gelukkig maar. Niet zweverig maar rauw en intens, hét handelsmerk van Big Thief, was dit memorabel concert des te meer.
Nieuwe muzikale hypes waren aan dit geolied viertal niet besteed, wel americana in de allerbeste traditie à la Neil Young en Fleetwood Mac, soms lekker gezapig of intimistisch (“Cattails”, “Paul”) dan weer zinderend met nijdige gitaarriffs (“Real Love”, “Shark Smile”, “Masterpiece”) maar altijd even overdonderend. En met een vleugje melancholie en tristesse. Tijdens “Mary” en “Orange” konden zelfs de fleurige bloemenboeketjes aan de microfoon standaarden op het podium geen enkele opbeuring brengen.
Verbale interactie met het publiek was er amper, maar die was ook niet nodig, eerder contraproductief wanneer de songs op zich voldoende klasse hebben om als emotionele bruggenbouwers te fungeren. Dikke pluim ook voor de band, die over de zeldzame gave beschikten om geen noot te veel spelen en daardoor ruimte creëerden om Adrianne Lenker met haar verpletterende stem in de spotlights te zetten.
Op het eind mocht er toch nog eens gelachen worden ook. Hoewel dit aanvankelijk niet echt de bedoeling leek kon Big Thief het gejoel van het publiek niet langer weerstaan en gaven ze na lang aandringen nog twee folky, tekstueel hilarische bisnummertjes prijs met de lichten in de zaal aan. Twee kersjes op een taart die naar nog veel meer smaakt.
Pics Big Thief @ Bestkeptsecret http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/best-kept-secret-2019
Organisatie: Botanique , Brussel
Volgens een veelgehoord cliché gaat er achter een artiest vaak een timide, getroubleerde persoonlijkheid schuil. Paradoxaal genoeg vervult uitgerekend een podium met publiek voor hen een rol van transformator waarop alle innerlijke belemmeringen wegvallen. Afgaande op het wel erg scherpe contrast tussen de rauwe, geëmotioneerde uithalen op de songs en het schuchtere gefluister tussendoor lijkt dit plaatje ook perfect van toepassing op Adrianne Lenker, de fragiele frontdame van Big Thief.
Verrassender was dat Big Thief, nauwelijks een drietal jaren opgericht in Brooklyn, met slechts 2 platen onder de arm blijk gaf van een uitzonderlijk talent voor song writing, waarop de blutsen en builen die onvermijdelijk gepaard gaan met de jeugdjaren amper te tellen waren. Niet voor niets werd hun tweede plaat ‘Capacity’ in 2017 nog geprezen als één van de meest schandelijk over het hoofd geziene albums in de betere eindejaarlijstjes.
Muzikaal klinkt de indie folkrock van Big Thief nochtans nauwelijks vernieuwend. Daarvoor zetten PJ Harvey, die eveneens in een trio bezetting debuteerde, of Kristin Hersch van Throwing Muses een kwarteeuw geleden al de standaard en genieten ze, wat ons betreft, vandaag nog steeds over een ongenaakbare status. Al deed het wel deugd dat recent enkele opmerkelijke nieuwe gezichten zoals Sharon Von Etten of Angel Olsen aan de oppervlakte kwamen piepen binnen dit genre.
In een volledig uitverkochte Rotonde eiste Big Thief haar plaats in dat rijtje van beloftevolle nieuwkomers op. Dat ze qua muzikale stijl aan sommige nummers nog een extra laagje country Americana rock à la Neil Young of Ryan Adams toevoegden werd bij ons des te meer gesmaakt.
Na een ietwat onzekere en nerveuze start, waarbij de uitstekende debuutsingle “Masterpiece” al (te?) vlug prijsgegeven werd, greep Big Thief ons pas echt bij ons nekvel op “Real Love”, dat uitmondde in een weerbarstige vintage Pixies gitaarsolo die nog steeds door onze oren loeit.
“Shark Smile” en “Coma” klonken als uitlaatkleppen voor opgekropte trauma’s en frustraties uit een niet al te gelukkige jeugd. Je zou voor minder als je, althans volgens de bio, als kind aan je lot overgelaten werd ergens in een mysterieuze Amerikaanse sekte.
“Mary” was zelfs dermate intens en breekbaar dat een emotionele instorting op het podium nabij leek.
En dan moest het beste nog komen. Het op een groovy drumbeat ingezette “Mythological Beauty” klonk nóg mooier en weemoediger dan de titel doet vermoeden (check trouwens ook eens de Game of Thrones in slow motion achtige clip van dit nummer!). ‘Sterk, sterk, sterk’ zaten we na afloop in onszelf te mompelen, en de bebaarde jongeman naast ons knikte instemmend terwijl hij nog eens van zijn pintje nipte.
Big Thief heeft die avond veel zieltjes veroverd in Brussel. Een handvol nieuwe songs, waarvan enkele nooit eerder live gespeeld, doet ons zelfs vermoeden dat het beste nog moet komen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Big Thief - Indie-avond met een sterke vrouwenstem
Big Thief
Kreun (café)
Kortrijk
2017-10-29
Wim Guillemyn
Vanavond stonden twee Amerikaanse bands, beiden afkomstig uit Brooklyn NY, op het programma. Beiden met stevige vrouwenstemmen op de voorgrond. Het café was goed volgelopen op deze regenachtige zondagavond. De formule van caféconcerten zorgt ervoor dat het aantal volk beperkt wordt maar dat er wel een direct contact met de artiesten is. Het geeft ook een intieme sfeer aan de concerten.
Katie Von Schleicher mocht de avond in het café van de Kreun openen. Ze is in Europa op tournee om haar nieuwste album ‘Shitty Hits’ voor te stellen. Dit album kreeg goede kritieken . Op het podium had ze een gitarist mee en zelf speelde ze afwisselend gitaar en synths. Een vrij minimale opstelling maar de uitstekende stem en de korte, catchy songs maakten dit meer dan goed. In de bindteksten werd meermaals verwezen naar Halloween. De interactie met het publiek zat goed. Katie was een aangename openingsact waar ze met songs als “Paranoia”, “Sell It Back” of “Life’s A Lie” het publiek meekreeg. Ze grossiert in songs die qua stijl ergens tussen indie, pop, rock en singer-songwriter rondwaren. Een intens en intiem optreden.
Big Thief is de band die zangeres Adrienne Lenker en gitarist Buck Meek in 2015 opstartten. Met “Capacity” verscheen dit jaar hun tweede album. Een album dat enkele pareltjes bevat en daarnaast intens en diepgaand klinkt. Opvallend detail was toen ze opkwamen dat ze maar met drie waren. Gitarist Buck Meek was niet mee. Hij was een solo album aan het opnemen wist Adrienne ons te vertellen. Adrienne, een artieste met een getroubleerde voorgeschiedenis, was wat onzeker aan het begin van de set. Daarenboven waren er ook wat technische probleempjes te noteren en viel er halfweg het optreden een man flauw. Het optreden werd eventjes stilgelegd en de man werd afgevoerd. Dat alles zorgde een beetje voor een eigenaardige sfeer. Het optreden na de korte pauze leek meer vaart te hebben en er werd terecht om een bis gevraagd na het laatste nummer.
Voor de bisronde kwam Adrienne alleen met haar gitaar terug. Ik had het gevoel dat ze toen vooral open bloeide. De kracht van haar stem kwam dan pas ten volle tot uiting.
Een indie-avond met twee sterke vrouwenstemmen. Een ferme Katie en een optreden van Big Thief dat op zijn zachtst gezegd niet geheel vlekkeloos verliep.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Over het debuutalbum Masterpiece van de New Yorkse band Big Thief zijn vorig jaar veel lovende woorden geschreven. Hun lo-fi rock veroverde vooral veel harten in Amerika, terwijl ze in Europa iets meer onder de radar bleven. Dat maakte het een gedroomde band om in de Witloof Bar in de Botanique te spelen. Een locatie waar we al vaker van te ontdekken topacts kunnen genieten.
De zaal zat goed vol en er heerste een ontspannen sfeer. Een gevoel dat zich voorttrok vanaf dat de band subtiel en met weinig allures het podium op kwam. Het optreden ging niet van start met een knaller, maar trok je langzaam de wereld van Big Thief binnen. Met een klein, intiem nummer dat de zangeres solo bracht voelde je meteen dat dit een band is die een verhaal vertelt. Tekst won het vaak van instrumentatie. Het waren stuk tot stuk levenservaringen die ze ons trachten te vertellen doorheen hun songs.
Vervolgens kwam het concert meer op gang met enkele hoogtepunten uit hun album. Nummers zoals “Vegas” brachten een goede flow: melodieën die lekker vlot doorlopen terwijl de band goed volgt en nog eens die extra push geeft. De instrumentatie was soms wat slordig, wat alleen maar charme ten goede kwam. Toch bleef de kern nog steeds de zang. De weemoed in de vocalen en teksten van Adrianne Lenker maakten het publiek zacht en stemden tot wegdromen. Je zag aan de muzikanten dat ze volledig opgingen in de muziek, wat het contact met de zaal wat minder vlot maakte. Dit werd echter gecompenseerd door de grote vertelkracht in de liedjes.
Daarentegen vroegen we ons af of het niet allemaal iets te introvert was. Niet elk nummer was even goed of werd overtuigend gebracht. Op bepaalde momenten durfden de minder boeiende stukken redelijk lang aan te slepen. Big Thief probeerde om er af en toe een andere vorm van energie in te steken. Eerst was er de magistrale single “Real Love”, het ruwste en luidste nummer op hun album. Het steekt er met kop en schouders bovenuit met gitaarsolo’s die vol expressie van het pad gingen. Dit geanticipeerd moment kwam echter redelijk vroeg en de climax zat er toch flink naast. Hij werd uitgesteld en ingehouden. Deze slechte timing zorgde ervoor dat ze te vroeg met het beste kruit geschoten hebben. Op een later moment verraste de gitarist ons met wel een heel merkwaardig a capella nummer. Een lied dat zo uit de lijn lag met de set, maar toch ironisch genoeg wel het hoogtepunt was van het concert. Toch waren het niet deze keuzes die de set bijeen hielden, maar de grote hoeveelheid ijzersterke singles die hun debuut Masterpiece te bieden heeft.
De bisronde zorgde nog voor extra verrassingen. Het eerste nummer werd abrupt afgebroken door de zangeres. Ze had het idee om een nummertje te spelen dat ze al heel lang niet meer gebracht hadden. Daarna vertelde ze hoe het haar deed denken aan de tijden dat ze nog niet op de andere kant van de wereldbol speelden. Ten slotte was het tijd voor het allerlaatste liedje, waar Adrianne eerst de volledige songtekst citeerde voordat de band het nummer begon te spelen. Beide songs in de bisronde illustreerden hoe de muzikanten van Big Thief een beetje dromerig zijn, maar vooral heel warme en inhoudsvolle karakters zijn.
Big Thief pootte een gevoelig optreden neer, maar soms nog met wat gaten en slepende momenten. De vele hoogtepunten toonden echter dat dit een groep is die je in de gaten wil houden. We zijn er alvast van overtuigd dat het de volgende keer net dat ietsje meer zal zijn.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
