Het NYse Big ups debuteerde sterk , twee jaar terug met ‘Eighteen hours of static’, die opereren in de oldskool van Fugazi , Shellac , Unsane en de oudjes Big Black en Slint. Samen met Eagulls en Metz zijn zij de nieuwe lichting noiserock , gruizig en woest als hard/zacht en ingehouden , wat we zeker horen op deze opvolger .
We houden van die snedig klinkende gitaren, diepe, grommende bas en hitsende drums; schreeuwerige, briesende vocals dwarrelen over de nummers. Dertien songs die een broeierige spanning , intense opbouw hebben, en durven te exploderen of net niet . Ze weten al die verschillende elementen zelfs allemaal in een nummer te verwerken . Een ruwe brok emotievolle energie .
Persoonlijk houden we die van Slint motiefjes die te horen zijn op “Contain myself”, “Meet where we are” , “Negative”, “So much you” en “Yawp” . Sterke opvolger.

Dat Big Ups in de USA op handen gedragen wordt door de alternatieve muziekcritici was tot hier nog niet doorgedrongen, amper een handvol enkelingen had zich naar Molenbeek verplaatst om deze indie-punk revelatie aan het werk te zien. Niet echt hoopvol voor de hardwerkende vrijwilligers van de VK die dreigen hun subsidies te verliezen. Zij doen het onmogelijke om hun sympathieke club in leven te houden en dan moeten ze vaststellen dat een beloftevolle band als Big Ups voor een akelig lege zaal zijn ding moet doen. Help de VK redden, zouden wij zo zeggen, en deel hun Facebook post. En vooral: bezoek hun concerten ….

Het Vlaamse tegendraadse EL Yunque mocht de opwarming doen. Ze trokken zich weinig aan van de magere opkomst en deden gewoon hun ding, zijnde rake en tegendraadse noise-rock door de zaal jagen. Hun handelsmerk : een song laten ontsporen en die dan toch tijdig en ongeschonden terug  op de rails zetten, al hebben ze er kabeldraad voor nodig. En als je het ons vraagt hebben ze met het fantastische “Noztechtransch” een hit in handen, maar dan geen hit in de wereld waar de Adele’s of de Kanye Westen de billboards aanvoeren, wel een hit in de onverlichte underground, waar er nog ongestoord buiten de lijntjes mag gekleurd worden.

Big Ups dan. Van een band die lijkt te zijn opgegroeid in de Albini-school en die is grootgebracht met Rollins, Melvins en Minor Threat tussen de boterhammetjes, hadden we iets meer agressie verwacht. Het bruiste wel, maar het ontplofte nooit, hoewel we hier nochtans in Molenbeek waren (met onze excuses voor deze flauwe grap). De live versies van hun songs verschilden in weinig van de albumtracks. Let op, het zijn stuk voor stuk knetterende brandhaarden en hete vuurtjes, maar een bandje die zich huisvest in de harcdcore-scene zou op een podium al eens wat meer uit zijn voegen mogen barsten. Wij hebben hier ooit in dezelfde zaal het explosieve Fucked-Up aan het werk gezien, en die gingen zo nietsontziend tekeer dat de brokken uit de muren vlogen. Dat was hardcore ! 
Nu goed, het was ook niet makkelijk om een heet hardcore feestje op te zetten in een quasi lege zaal, wie hier had durven stagediven werd gegarandeerd naar het dichtstbijzijnde hospitaal afgevoerd.
De doortocht van Big Ups was dus niet onvergetelijk, maar een hogere opkomst hadden ze dan wel weer verdiend. Withete songs als “Goes Black”, “Wool” en “Hope For Someone” zijn met name furieuze opkikkertjes die de wereld wel kan gebruiken, en hun twee platen ‘Eighteen Hours Of Static’ en het nieuwe ‘Before A Million Universes’ zijn absolute aanraders.
Sterke band, maar om een onwrikbare live reputatie op te bouwen zullen ze nog iets meer aan de pili pili moeten zitten.

Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek