Het uit Toronto , Canada , afkomstige Born Ruffians is met ‘Birthmarks’ al aan hun derde cd toe en heeft het rauwe karakter van het debuut en de ‘moeilijke’ tweede duidelijk gepolijst . Het rommelige , rechtlijnige  van vroeger heeft dus plaats gemaakt voor een fris, clean, broeierig geluid . Ook vocaal weet Luke Lalonde te ontroeren , hij kreeg van de andere bandleden zelfs de ruimte alleen “Undone” , een verstilde liefdessong, van z’n soloplaat, te spelen en pakte ons volledig met z’n heldere , indringende stem .
Het nieuwe materiaal mag dan nog meer intelligent doordacht zijn , qua stekeligheid moeten ze niet onderdoen, “6-5000”, “Ocean’s deep” , “Too soaked to break” en “Needle” zijn doordrongen van het gitaarspel, de – riedels , de drums en de diepe basstunes , soms mooi aangevuld door de sfeervolle, zalvende  keys, die hier voor de  bredere  laag zorgden, en de groove van Vampire Weekend , Beach Fossils of  Talking Heads omarmden .
Het hartverwarmend onthaal was nog iets groter bij die directe, sprankelende  nummers als “Kurt Vonnegut”, opener,  “Retard canard” , “Hummingbird” en “What to say”, waarbij de drummer en de bassist hier nadrukkelijk meer speelruimte kregen en  lekker gecontroleerd te werk gingen, zonder  in chaos te verzuipen . “Foxes mate for life” koesteren we en is één van die onweerstaanbare oudjes!    

Born Ruffians zorgde voor een uiterst aangename, gevarieerde set , kon uit twee vaatjes tappen, maar gaat stapsgewijs richting catchy dromerige indiepoprock.

Een andere Canadese band , Moon King, leek regelrecht van de Nieuwe Lichting van StuBru geplukt . Het piepjonge trio , dat een zekere punky touch had in hun kledij, speelde heerlijke onschuldige dreampop , doordrongen van elektro en psychedelica . De galmende , etherische zang zweefde over de sound . Een broeierige dynamiek schuilde in het materiaal . Een gretig spelende band , die uiterst amicaal was in de omgang,  genoot van de respons bij hun eerste oversteek naar Europa .

Organisatie: Botanique , Brussel

Het uit Toronto, Canada afkomstige Born Ruffians is al toe aan de derde cd ; heeft z’n rauwe karakter gepolijst, en blijft nu ergens binnen de fris aanstekelijke dromerige indiepop hangen van Vampire Weekend , Port O’Brien en Beach Fossils . De mosterd halen ze natuurlijk uit die sprankelende grooves en ritmes van Talking Heads en Paul Simon.
De nummers zijn relaxt en doordacht, en behouden deels hun spontaniteit en speelsheid. Ze zijn goed uitgewerkt , maar we noteren geen (drastische) wendingen van vroeger , waardoor het net iets teveel van hetzelfde wordt binnen hun indiepop , doordrongen van fijn  gitaargetokkel en sfeervolle kleurrijke keys.