Captain Cheese-Beard - Het moeilijke is dat je ons niet kunt plaatsen, en vooral in Vlaanderen is dat blijkbaar een probleem om aan de bak te komen

Captain Cheese-beard is een band die zijn invloeden haalt uit de muziek van Frank Zappa, in het verleden coverden ze deze top artiest. Maar op de nieuwe EP 'Deadwood' hoor je ook een band die meer en meer over een eigen smoel beschikt. De band is klaar voor de grote stap voorwaarts.
We hadden een gesprek met bezieler van dit project Johan De Coninck over Zappa, de ambities en hoe moeilijk het in Vlaanderen aan de bak te komen met muziek die je niet kan plaatsen.

In eerste instantie was de band een tribute naar Frank Zappa dacht ik? Hoe zijn jullie bij Zappa terecht gekomen. Zappa zijn muziek is niet gemakkelijk te coveren naar mijn mening, heeft bloed zweet en tranen gekost zijn beweegreden uit te pluizen? is dat ook gelukt?
Zappa is altijd één van mijn grote helden geweest. Het was een Challenge die ik dan ook ooit wilde aangaan. Ik zat al een beetje in het circuit van coverbands, maar vond dit dus een grotere uitdaging. Ook omdat zijn muziek niet meer gespeeld werd. Om Zappa te coveren moet je als muzikant trouwens absolute top zijn, ik heb dus echt muzikanten rond mij verzameld die op een torenhoog niveau muziek spelen. Zelfs voor muzikanten die conservatorium studies doen is het een uitdaging. Eigenlijk vormen we naar mijn mening een solide formatie; een goede drummer en bassist zijn de basis waarrond rock muziek wordt gecomponeerd. De ritmesectie, is het begin van alles waardoor ze van onschatbare waarde zijn binnen een band. Met andere woorden. Je mag fantastische muzikanten rond u verzamelen, als de drummer of de bassist slecht is , valt die hele ritmesectie en je song in het water. Versta me niet verkeerd, iedereen is belangrijk. Maar de basis? Die ligt toch daar en ik heb het geluk dat de Cheese-Beard's ritmesectie top is.

Hoe doe je dat experimenteren met experimentele muziek?
Eigenlijk experimenteer ik niet met die muziek van Zappa, die is uitgeschreven. Ik speel zelf trouwens op gehoor en geheugen. Dat gaat trouwens ook op voor onze bassist en drummer. Met Zappa's muziek experimenteren is echt moeilijk, ook al klinkt het voor mensen chaotisch, in die chaos zit weldegelijk totale orde. Buiten solo stukken of zo, daar kunnen de individuele muzikanten improviseren. Wat wel belangrijk is bij het spelen van Zappa's werk, is,  je moet daar letterlijk uw draai in kunnen vinden, om het te begrijpen. Anders lukt het niet. Met Captain Cheese-Beard wilden we daar vooral onze eigen groove aan geven, aan die muziek van Zappa. Improviseren kan dus wel een beetje. Maar de basis is dus gewoon dat je de partituren bestudeert en de noten speelt die de meester heeft uitgeschreven.

De bandnaam verwijst ook naar Captain Beefheart?
Dat was eigenlijk een beetje toeval die naam was me wat bij gebleven en zo is Captain Cheese-Beard uiteindelijk als naam gekozen.

Jullie zijn trouwens bijzonder actief geweest met twee releases. Hoe waren de reacties tot nu toe?
'Symphony for the Auto-horns' is eigenlijk al vijf jaar geleden uitgebracht. Maar onze Engelse promotors vonden het, ter gelegenheid van de release van onze recente EP 'Deadwood' een goed idee om deze opnieuw een soft release te geven. Wat reacties betreft, nu en vijf jaar geleden waren die over het algemeen zeer positief. We hebben eigenlijk geen enkele negatieve reactie gekregen.

Dat was eigenlijk mijn enig klein puntje van kritiek bij de vorige release, en dat viel me bij de EP op. Dat jullie op die EP een beetje afstand hebben genomen van Zappa en een eigen smoel hebben gekregen. Dat vond ik daar zeer positief aan, aan die nieuwe EP.
We hebben jarenlang puur Zappa gespeeld, maar er is daar blijkbaar geen publiek voor. Het was dan doodzonde om met zoveel mensen te staan repeteren voor niets. Ik heb dan maar om toch vooruit te gaan een album geschreven dat helemaal aansloot op Zappa's werk. Veel vrienden - en jij ook - zeiden ons dat ze meer eigenheid wilden horen. Uiteraard Zappa zit in ons DNA die gaan we nooit volledig uitsluiten, maar het is gewoon een logisch groeiproces dat Captain Cheese-Beard meer en meer als Captain Cheese-Beard begint te klinken .

Johan, je hebt ook - volgens ik via de sociale media heb vernomen - aan andere metal projecten en zo gewerkt in het verleden. Vertel er eens meer over aan onze lezers die dat niet weten?
We hebben het daar inderdaad over gehad met Geert , inderdaad heb ik lang in die scene gezeten maar ik heb sinds mijn kindertijd eigenlijk naar alles geluisterd. Ik heb ook altijd gehouden van lang uitgesponnen nummers en orkestrale producties. Een van de eerste platen die ik ooit heb gekocht was: 'Out of the Blue' van ELO. Ook Pink Floyd , daar hield ik enorm van maar het is een beetje logische stap  geweest in het begin dat ik als gitarist mij tot het metal genre aangetrokken voelde.

Van metal naar Zappa is niet een onlogische stap vind ik. Wat denk jij daar zelf van?
Ja, bij Zappa vind je alles terug. Doo Woob, Jazz, zelfs een hoop Klassiek. Je kon hem niet in een hokje steken. Als Zappa reggae speelt is dat Zappa reggae. Hij maakte daar zijn eigen stijl van. Dat is eigenlijk een beetje een probleem tegenwoordig, men wil alles een beetje teveel in een bepaald hokje duwen vind ik, ook binnen de metal scene en dat is zeer spijtig eigenlijk.

Om terug te komen op die EP. Zijn er nog groeimogelijkheden?
Ik werk momenteel bepaalde ideeën uit maar we gaan met deze plaat eerst stappen moeten zetten. Het is niet de bedoeling onze boterham daarmee te verdienen, we hebben allemaal een baan en gezin buiten onze activiteiten als muzikant. Buiten enkele specifieke gevallen die alles pakken, is het trouwens bijna onmogelijk om als muzikant je brood te verdienen. Je ziet daar eigenlijk nog steeds een Mattheus effect ''zij die niets hebben zullen niets krijgen, wie alles al heeft zal nog meer krijgen''. Zo is het tegenwoordig ook gesteld met het huidig business model in de muziekindustrie.

Is het in tijden van streaming nog nodig om platen uit te brengen? heeft een band daar nog iets aan? (dat is een vraag die ik iedereen stel hoor ) De antwoorden zijn zeer uiteenlopend;  ik was benieuwd naar de mening van iemand die al veel jaren meedraait in het vak?
'Deadwood' is uitgebracht op vinyl. Ik heb eigenlijk zelf nooit muziek van mij op vinyl gehad en Pierre Chevalier, (keys) die een fervent vinyl verzamelaar is zat in hetzelfde schuitje, dus wilde we de EP absoluut op vinyl uitbrengen. De plaat is uiteindelijk te beluisteren via de voor de hand liggende streaming services zoals Apple Music en Spotify en je kan ook de digitale downloadable versie via de Mottowsoundz site aanschaffen Het is dus eigenlijk een en- en verhaal

Hoe zien jullie jezelf verder evolueren? Welke richting wil je uitgaan? Wat zijn jullie ambities?
Wij willen zeker live spelen. Maar het is niet evident. Het is niet de bedoeling dat we met marschalls en zo te gaan sleuren in een café gaan spelen. Er moet echt iets aanwezig zijn qua technische infrastructuur en dergelijke in de zalen waar we zouden kunnen spelen. We zijn daar ambitieus in, maar de muziek die we brengen moet gewoon perfect zijn, daarvoor hebben we een goede akoestiek nodig en een podium waar je 10 man kan op huisvesten. Dus we willen vooral daarin verder evolueren, en hopen dat deze EP dus deuren opent om op te treden in degelijke zalen.

Zappa fans zijn er toch genoeg?
Ja dat is de ironie daarvan. We wilden ons daar wat van onttrekken omdat er geen markt voor is, en nu krijgen we het omgekeerde effect. En nu, die Zappa communitiy wilt dan weer dat je praktisch alleen Zappa speelt dus Die categorie zappa fans haken af omdat we onze eigen weg opgaan. Het is een beetje een rare wending, een mes dat langs twee kanten snijdt, moet ik toegeven.

Hoe zijn jullie bij Mottowsoundz terecht gekomen?
De baas van Mottowsoundz is al jaren een vriend van mij. Hij is onze geluid ingenieur. Matthias vond het prachtig dat we Zappa wilden doen en is onze vaste geluid man geworden. Hij is uiteindelijk een eigen platenlabel begonnen en heeft daar veel geld in gestoken. Na al die jaren heeft hij een hele reputatie opgebouwd. Hij heeft het debuut van.Allez Allez heruitgebracht en ook LaMuerte en My Diligence zitten bij Mottowsoundz. Hij doet dat allemaal vanuit zijn Man-Cave, het is vooral een passie voor hem. En ja  het heeft ondertussen wel deuren geopend, Mottowsoundz is een redelijk groot label geworden.  Ik wil ook nog even een pluim op zijn hoed steken voor zijn werk als mixer en co-producer. Zijn werk op de ‘Deadwood’ EP is fenomenaal. Zonder zijn toewijding zijn de Cheese-Beard producties onmogelijk te realiseren .

Johan, ben je nog aan andere projecten bezig nu?
Nee. Ik ben vooral blij dat ik zoveel muzikanten heb kunnen samen brengen om dit project te verwezenlijken daar ben ik best trots op. Als ik die allemaal samen zie staan, dat geeft me voldoening. Ook heb ik geen tijd voor andere projecten.

Naast de verre toekomst, wat brengt de recente toekomst? Tour plannen? in het buitenland kortom?
We wachten onze kans af, maar blijkbaar is het moeilijk om ons ergens te plaatsen. Ik zie bijvoorbeeld een prog rock opleving de laatste tijd. Maar ik heb toch de indruk dat we de meest mis begrepen band zijn in België, ze kunnen ons niet in een hokje duwen en daardoor geraken we moeilijk ergens binnen. We hopen daarom dat die EP op dat vlak toch wat deuren opent, dat bepaalde Belgische promotors ons toch zullen willen boeken. In het buitenland is daar wel een scene voor, maar dat ligt niet simpel om zomaar naar het buitenland te gaan, zeker met een dergelijk grote productie. Het is een beetje vechten tegen de bierkaai. We zullen voldoende promotie moeten doen. Met andere woorden. Onze muziek is dus eigenlijk meer geschikt voor het buitenland dan het binnenland, en dat is spijtig.

Radio feedback?
Het is ook moeilijk om hier op de radio te worden gedraaid, zelfs een meer alternatieve radio zender die het exacte profiel van een potentiële Cheese-Beard fan bedient ,hebben we zonder succes gecontacteerd. Het grote probleem is dus wederom gewoon dat je ons niet in een hokje kunt plaatsen en dat we een unieke sound hebben, en vooral in Vlaanderen is dat een probleem. Daardoor worden we op de radio ook niet gedraaid. En dat is bijzonder jammer.

Veel succes en hopelijk zien we jullie spoedig on stage

Captain Beefheart's Magic Band - … En magisch was het …
Captain Beefheart's Magic Band

Honkeyfinger, een one-man-band uit Bethnal Green (oost Londen) , had de ongelooflijke eer om deze avond te mogen openen en had voor de gelegenheid een extra gitarist meegebracht. Beiden gezeten op een stoel, brachten ze opengereten blues voorzien van een shot psychedelica. Honkeyfinger liet zijn lapsteel kermen, zelf het ritme aangevend via een hi-hat en een stomp box terwijl hij geregeld gebruik maakte van zelf ingebrulde of ingespeelde loops.
Na een tijdje wisselde hij zijn lapsteel voor een mondharmonica die hij al evenzeer molesteerde. Zijn stem deed wat denken aan Left Lane Cruiser, maar dan met iets minder power en muzikaal ging het ook wel wat die richting uit maar dan wel gecombineerd met wat hallucinante middelen. Of te situeren ergens in de buurt tussen Bob Log III en Ignatz. Vreemd, soms wat haperend in de startblokken of wat te weinig uitgewerkt, maar steeds boeiend.

Na Honkeyfinger had ik het gevoel van ‘dit kunnen ze me alvast niet meer afpakken’ want na de euforie, toen ik het nieuws vernam dat de Magic Band naar de 4AD kwam, had ik toch flink wat reserves opgebouwd. Captain Beefheart is één van de grootste iconen (voor mij zelfs de allergrootste) uit de rockgeschiedenis maar zelf zou hij er om de gekende redenen niet bij zijn en DE Magic Band was dit uiteraard ook niet, het had hoogstens een versie van de Magic Band KUNNEN zijn. Terwijl mannen van het eerste uur, John 'Drumbo' French en Rockette Morton (Mark Boston) toch nog een hele tijd samen bij Beefheart hebben gespeeld was Denny Walley's periode bij de groep van veel kortere duur en was er toen van Rockette Morton al lang geen sprake meer. Bovendien konden de geposte filmpjes op YouTube van enkele recente optredens me ook al niet bekoren.
Maar dat zal wellicht aan de inferieure kwaliteit gelegen hebben want vanaf het eerste nummer, "Steal Softly Thru Snow" uit "Trout Mask Replica" greep deze Magic Band me bij mijn nekvel om niet meer te lossen. John ‘Drumbo’ French liet het drummen over aan Craig Bunch (die dat met verve deed) om zich volledig op de zang te concentreren en wierp zich meteen op als leider van de groep. Nu, als er één iemand dat mag is hij het wel omdat hij het, zij het ook met een paar onderbrekingen, het langst heeft volgehouden bij de veeleisende meester. Terwijl zijn rasperige stem, die evenwel nooit het machtige orgaan van Don Van Vliet, dat bijna vier octaven bestreek, kon benaderen, als surrogaat uitstekend dienst deed. Naast hem bleken gitarist Denny ‘Feelers Reebo’ Walley en bassist Rockette Morton (die bassolo zien we even door de vingers) nog steeds uitstekende muzikanten terwijl de onvoorstelbaar gretige, 'nieuwe' gitarist, Erik Klerks, misschien nog het meest uitblonk.
De songkeuze lag allesbehalve voor de hand. Er werden maar liefst vier nummers geplukt uit het, weliswaar als meesterwerk beschouwde, maar toch bijzonder weerbarstige ‘Trout Mask Replica’ en uit het al even ontoegankelijke ‘Lick My Decals Off, Baby’ kregen we "The Smithsonian Institute Blues" te horen. Maar die hoekige, onconventionele songs deden absoluut niet onder voor het meer bluesgerichte werk uit de albums ‘Clear spot’ en ‘The Spotlight Kid’, die tevens ruim aan bod kwamen. Zelfs de allereerste single, de Bo Diddley-cover "Diddy Wah Diddy" werd van onder het stof gehaald. Na zowat een uur lasten de heren een pauze in om wat in het publiek te gaan keuvelen. Nooit eerder gezien!
Na die onderbreking ging "Drumbo" zelf achter de drums zitten en kregen we een reeks magistrale instrumentals, waaronder "Suction Prints". Misschien wel het beste deel van de avond hoewel, even later, "The Floppy Boot Stomp" (waarvoor Beefheart, volgens John French, de tekst reeds schreef tijdens de ‘Trout Mask Replica’-opnames, hoewel de song pas tien jaar later op plaat verscheen) voor een zoveelste hoogtepunt zorgde. Zo zou ik nog een tijdje kunnen doorgaan met het opsommen van al die fantastische nummers (ja, "Electricity" zat er ook tussen) en dan werd er nog zoveel niet gespeeld (de laatste twee platen lieten ze links liggen).

Dat zegt veel over het indrukwekkende nalatenschap van Captain Beefheart dat na meer dan dertig jaar nog steeds even fris en essentieel klinkt. Deze Magic Band bracht dit werk met bijzonder veel respect, liefde en passie voor een eensgezind, laaiend enthousiast publiek dat duidelijk wist waarvoor het gekomen was (en dat ook kreeg). Concert van het jaar? Wellicht.
Merci, 4AD!
Voor diegenen die dit misten : er zou voor volgend voorjaar dan toch nog een nieuwe tour in de steigers staan!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/captain-beefhearts-magic-band-13-10-2012/

Organisatie: 4AD, Diksmuide