We volgen Carnation al sinds hun jonge jaren. In 2016 zagen we hen op Antwerp Metal Fest aan het werk; een jaar later maakten ze ook op Alcatraz indruk. Hun debuut ‘Chapel of Abhorrence’ bevestigde vervolgens wat we op die podia al vermoedden. Ondertussen heeft de band zich tot ver buiten België bewezen. Op het nieuwe ‘Symphony In Flesh’ klinkt Carnation nog altijd even gedreven.
Carnation hoeft zichzelf op deze vierde plaat niet opnieuw uit te vinden. Vanaf opener “Blackmouth” krijgen we de vertrouwde rauwheid, ahw een bloederige biefstuk op de nuchtere maag. Riffs klieven door je heen, terwijl de drums en de demonische stem van Simon Duson je nauwelijks de kans geven om op adem te komen.
Toch draait ‘Symphony In Flesh’ niet alleen om brute kracht. In het titelnummer horen we een dramatischer, haast symfonisch kantje dat de gruwelijke beelden nog scherper inkleurt. Ook “Towards Death”, “Twisted Visions” en “Boundless Pathways” laten de verbeelding op hol slaan. Met de ogen dicht zie je de band haast voor je staan. Die herkenbaarheid is geen bezwaar. Afsluiter “Legacy of the Forefathers” neemt ruim elf minuten de tijd en slaat een epischer, melodieuzer pad in. De uitgesponnen riffs klinken anders dan we van Carnation gewend zijn, maar onder de oppervlakte blijft die typische dreiging voelbaar.
Zoals AC/DC al decennialang zijn eigen muzikale taal spreekt, weet ook Carnation precies waar zijn kracht ligt. ‘Symphony In Flesh’ klinkt rauw en vertrouwd, maar bovenal levendig. Tegelijk herinnert de plaat eraan waarom je deze band live moet beleven: op het podium krijgen de beelden die hun muziek oproept pas echt een gezicht.
Carnation stelt de plaat op 7 november voor in Kavka Zappa in Antwerpen en speelt op 21 november ook op Pluto Fest in Deinze. Twee uitgelezen kansen om deze nieuwe nummers tot leven te zien komen.
Tracklist: Blackmouth - Flesh Eating Frenzy - Symphony In Flesh - Kingdom of Dreams - Labyrinth of Silence - Towards Death - Twisted Visions - Boundless Pathways - Legacy of the Forefathers
Deathmetal
Symphony In Flesh
Carnation
Interview 2026 Carnation – Onze doelen worden telkens opnieuw verlegd
Carnation – Onze doelen worden telkens opnieuw verlegd
We volgen Carnation al sinds hun jonge jaren. In 2016 zagen we hen aan het werk op Antwerp Metal Fest; een jaar later maakten ze ook op Alcatraz indruk. Hun debuut ‘Chapel of Abhorrence’ bevestigde wat we op die podia al vermoedden.
Ondertussen heeft de band zich tot ver buiten België bewezen. Met ‘Symphony in Flesh’, dat nu in oktober verschijnt, klinkt Carnation nog altijd even gedreven.
We hadden een fijne babbel met Jonathan Verstrepen over de nieuwe plaat, blikten terug op het verleden en de evolutie van Carnation, en keken vooruit naar de toekomst en de ambities van de band.
Carnation bestaat inmiddels al meer dan tien jaar. Als je terugkijkt op dat parcours, zijn er zaken die je vandaag anders zou aanpakken?
Ik denk niet dat we fundamenteel andere keuzes zouden maken. We zijn blij met hoe alles gelopen is en hebben van bij het begin veel zelf in handen genomen. Dat heeft ons als band sterk vooruitgeholpen. We brachten drie albums uit via Season of Mist. Als we dat contract vandaag opnieuw zouden onderhandelen, zouden we misschien proberen om er minder albums aan te koppelen. In die periode hadden we soms minder controle over zaken als promotie en online advertenties. Achteraf denk je dan weleens dat je bepaalde dingen zelf beter had kunnen aanpakken. Toch hebben we daar geen spijt van: het was vooral een belangrijk leerproces.
Wanneer jullie in 2013 begonnen, waren de ambities vermoedelijk heel anders. Hoe hebben die doelen zich door de jaren heen ontwikkeld?
In het prille begin leek het ons al geweldig om ooit samen te spelen met bands waarnaar we zelf opkeken en waaruit we inspiratie haalden, zoals Entombed of Obituary. Vrij snel kregen we zulke kansen en merkten we dat er meer mogelijk was. Sindsdien worden de doelen telkens wat verlegd. We proberen ze haalbaar te houden, zodat we niet voortdurend teleurgesteld raken, maar tegelijk blijven we vooruitkijken. We zijn vooral heel blij met en dankbaar voor wat we al hebben kunnen doen.
Death metal is geen vanzelfsprekend genre om een groot publiek mee te bereiken. Waarom is Carnation er volgens jou toch in geslaagd om door te groeien?
Onze muziek is binnen death metal misschien nog vrij muzikaal en herkenbaar. Onze invloeden komen niet uitsluitend uit death metal. We luisteren bijvoorbeeld ook naar Iron Maiden, Motörhead en progressieve muziek. Als een nummer van een andere band sterk in elkaar zit, analyseer ik graag waarom het werkt. Die manier van denken nemen we mee in onze eigen songwriting. We proberen goede deathmetalnummers te schrijven die tegelijk blijven hangen. Iemand omschreef ons ooit als een deathmetalband die hits kan schrijven. Dat vond ik eigenlijk een mooie beschrijving.
Met ‘Symphony in Flesh’ lijken jullie opnieuw dichter bij de kern van Carnation te komen dan op ‘Cursed Mortality’. Was het de bedoeling om terug te grijpen naar de brutaliteit van de eerste platen?
Cursed Mortality was experimenteler, trager en op bepaalde momenten ook zwarter. Voor de nieuwe plaat wilden we opnieuw iets van de rauwheid en brutaliteit van de eerste twee albums naar boven halen. Tegelijk wilden we alles toepassen wat we onderweg geleerd hebben. Het mocht geen herhaling van ons debuut worden: we wilden een nieuw album met een eigen geluid maken. In sommige nummers komt die brutale kant sterker naar voren dan in andere.
Wat is volgens jou het grootste muzikale verschil met de vroegere albums?
We werken nu veel meer met melodie en sfeer. Ook onze manier van nummers schrijven is geëvolueerd. De typische Carnation-sound blijft aanwezig, maar daarnaast durven we andere elementen toe te voegen. Het laatste nummer van de plaat is daarvan waarschijnlijk het duidelijkste voorbeeld.
De afsluiter, ‘Legacy of the Forefathers’, duurt ongeveer elf minuten en voelt bijna als een verhaal op zich. Hoe is dat nummer ontstaan, en toont het mogelijk een richting voor de toekomst?
Dat is voorlopig moeilijk te zeggen, omdat we nog maar aan het begin van het schrijfproces voor de volgende plaat staan. Mijn broer en ik houden wel van lange, progressief opgebouwde nummers waarin echt een verhaal wordt verteld en de muziek een belevenis op zich wordt. Er mogen onverwachte passages in zitten. Uit de eerste recensies blijkt bovendien dat dit nummer bij veel mensen blijft hangen. Ik zou het dus zeker niet erg vinden om in de toekomst vaker zoiets te doen, maar we zullen zien waar het schrijfproces ons brengt.
De muziek en de teksten roepen vaak beelden van psychologische horror en folklore op. Hebben jullie ooit aan een volwaardig conceptalbum gedacht?
Ik heb daar al verschillende keren over nagedacht, omdat het volgens mij goed bij de band zou passen. Het is er tot nu toe nog niet van gekomen, maar misschien is het wel een idee voor een volgende plaat. Het is in ieder geval iets waarover we al gesproken hebben.
Ook op plaat heeft Carnation een sterk livegevoel. Proberen jullie die podiumenergie bewust in de studio te behouden?
In het begin kregen we vaak te horen dat onze livesound erg sterk was. Daardoor zijn we gaan nadenken over hoe we die energie ook in de studio konden vastleggen. We proberen de muziek niet te veel te bewerken en alles zo puur mogelijk te houden. Dat draagt er waarschijnlijk toe bij dat de plaat live en direct klinkt.
Is Carnation volgens jou een band die je echt live moet zien?
Ik denk het wel. Dat horen we ook vaak van mensen. We houden zelf van een theatrale show en vinden het belangrijk dat het publiek niet alleen iets te horen, maar ook iets te zien krijgt. Momenteel werken we aan een volledig nieuw podiumontwerp. Het hele podium zal meer aangekleed worden, zodat de volgende shows een andere sfeer krijgen. We willen live nog sterker en theatraler worden.
De productie werd opnieuw binnen de vertrouwde kring aangepakt. Wat zijn de voordelen daarvan?
Het grootste voordeel is de vrijheid en de tijd die we krijgen. Wanneer je een externe studio voor twee weken boekt, moet alles binnen die periode klaar zijn. Nu kunnen we opnemen, later opnieuw luisteren en terugkeren wanneer we nog ideeën krijgen of iets willen verbeteren. Bovendien kent Yarne de band en weet hij hoe we live klinken. Daardoor kunnen we samen veel gerichter naar het juiste geluid zoeken.
Hebben de buitenlandse optredens ook nieuwe deuren geopend in België?
Dat helpt zeker. Helemaal in het begin zijn we met onze eerste EP zelfs naar Japan gevlogen, terwijl bijna niemand ons daar kende. Door zulke avonturen kregen we ook in België meer bereik. Hetzelfde geldt voor Europese tournees: tijdens shows ontmoet je organisatoren van andere zalen en festivals, en zo leidt het ene vaak tot het andere.
Jullie speelden inmiddels drie keer op Graspop. Welke komende optredens springen er voor jou uit?
We kijken vooral uit naar onze eigen releaseshow, op 7 november in Kavka. https://kavka.be/event/carnation-symphony-in-flesh-release-show/ omdat dit de eerste keer wordt dat we de nieuwe nummers live brengen. Daar voelen we wellicht ook de meeste gezonde stress voor, want we willen alles zo goed mogelijk voorbereiden. Daarnaast volgen nog andere optredens en festivals. Zoals Pluto Fest in Deinze op 21 november. https://www.facebook.com/events/brielpoort-deinze/pluto-fest-2026/2428360317616272/
Is optreden voor een klein publiek moeilijker dan voor een grote festivalmassa?
Een kleine, goed gevulde zaal kan heel aangenaam zijn. Wanneer er echter maar tien mensen staan, zie je ieder gezicht afzonderlijk en voel je hun reactie veel directer. Voor een grote menigte zie je eerder één zee van mensen. In die zin kan een heel klein publiek soms inderdaad moeilijker zijn.
Wat beschouw je persoonlijk als een van de grootste hoogtepunten uit de carrière van Carnation?
De 70,000 Tons of Metal-cruise is zonder twijfel een van de grootste hoogtepunten. We hadden nooit gedacht dat we dat zouden meemaken, en inmiddels hebben we het al twee keer mogen doen. Veel mensen dromen ervan om daar ooit als bezoeker naartoe te gaan. Dat wij er met de band een hele week konden verblijven en optreden, was echt bijzonder.
Welke grote ambitie staat er nog op de lijst?
Een tournee door Amerika. We speelden er al op de cruise, maar dat is niet hetzelfde als echt door het land touren. We krijgen die vraag vaak en weten dat onze platen er goed verkopen. Toch is het tegenwoordig niet eenvoudig. Werkvisa vragen maanden voorbereiding, kosten veel geld en vormen voor veel bands een struikelblok. Ook touren zelf verloopt er anders dan in Europa en je moet veel meer zelf organiseren. Toch blijft het iets wat we graag willen doen.
Waar hoop je dat Carnation over twintig jaar staat?
Daar heb ik nog nooit heel concreet over nagedacht. Ik hoop vooral dat we dan nog altijd kunnen doen wat we nu doen en dat we er evenveel plezier aan beleven. Of de band tegen dan groter of kleiner is, vind ik minder belangrijk, zolang we het nog graag doen.
Kunnen jullie tijdens het schrijven al voorspellen welke nummers erbovenuit zullen steken?
Soms denken we dat te weten. Onze nummers worden eerst instrumentaal geschreven en af en toe voel je in die fase al dat een bepaald nummer bijzonder kan worden. Maar zodra er tekst en zang bij komen, kan je mening volledig omslaan. In het verleden hebben we meermaals gemerkt dat een nummer pas echt zijn identiteit krijgt wanneer de zang erop staat.
Hoe belangrijk is de vriendschap binnen de band?
Heel belangrijk. We maken onderweg ook minder aangename dingen mee: shows waar alles slecht geregeld is, problemen met vervoer en allerlei andere tegenslagen. Omdat we zo’n hechte groep zijn, kunnen we daar achteraf meestal nog mee lachen. Iedereen doet bovendien iets voor de band. De taken achter de schermen worden verdeeld volgens ieders sterke punten. Ik denk dat die dynamiek ons sterker maakt.
Wanneer zou Carnation voor jullie niet langer hoeven door te gaan?
Wanneer we zouden voelen dat het niet meer vooruitgaat, dat de muziek niet meer is wat we willen maken of dat we ons niet langer kunnen verbeteren. Vooral het idee dat we geen beter album meer zouden kunnen schrijven dan het vorige, zou moeilijk zijn. Maar zover zijn we gelukkig nog lang niet.
In de popwereld ligt de nadruk steeds meer op losse singles. Waarom blijft een volledig album voor Carnation belangrijk?
Mensen die naar metal luisteren, kopen en beluisteren volgens mij nog graag volledige albums. In onze wereld wordt het albumformaat nog altijd gewaardeerd en begrepen. We hebben onze strategie wel aangepast: vroeger brachten we misschien twee singles vooraf uit, nu kunnen dat er vijf zijn, verspreid over een langere periode. Zo bereik je via streaming meer mensen. Maar die singles moeten voor ons nog altijd deel uitmaken van een volledig album; we willen niet uitsluitend losse nummers uitbrengen.
Tussen de albums zit doorgaans behoorlijk wat tijd. Willen jullie het tempo in de toekomst verhogen?
Na de release van een plaat willen we er zoveel mogelijk mee optreden. Daardoor blijft er aanvankelijk weinig tijd over om nieuw materiaal te schrijven. Pas later ontstaat opnieuw ruimte voor een volgende plaat. Nu proberen we iets sneller te werken, omdat alles tegenwoordig veel vlugger voorbijgaat en een nieuw album na enkele weken alweer uit de aandacht kan verdwijnen. We zijn daarom al aan het schrijven voor de volgende plaat. Toch mag snelheid nooit belangrijker worden dan kwaliteit. We schrijven graag muziek en willen onszelf niet zo onder druk zetten dat we later spijt krijgen van keuze.
CD review 2026 Symphony In Flesh
Dank voor de fijne babbel. Veel succes met de nieuwe plaat en hopelijk zien we jullie binnenkort opnieuw live aan het werk
Carnation - livestream - The Galaxy Sessions - Een dodelijk energiebommetje, die je ziel doet branden in de hel
Carnation behoort tot de absolute top in het death metal genre. Iets om trots op te zijn wat deze Belgische band presteert. Vanaf de EP 'Cemetery of the Insane' begrepen we al snel dat dit een band van een uitzonderlijk kaliber is , ook live ! Het eigenlijke debuut 'Chapel of Abhorrence', uit 2018, was een schot in de roos. Na shows op het gerenommeerde 70.000 Tons Of Metal, Alcatraz en Damnation Festival , is Carnation klaar voor het grote werk. 'Where Death lies', van 2020, plaatst dit nog meer in de verf.
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, ook in coronatijd! Carnation gaf nu een optreden in Studio Galaxy onder de noemer 'The Galaxy Sessions'. We citeren: ''Ons tweede album 'Where Death Lies', is nu al een tijdje uit... En we hebben er naar uitgekeken om de nummers van dit album voor jullie allemaal uit te voeren. In plaats van nog langer te wachten, hebben we besloten om actie te ondernemen!"
Een verslag van de livestream … Vanaf de eerste tune voel je de koude rillingen over je rug lopen, meteen een dodelijk energiebommetje, die je ziel doet branden in de hel, door de verschroeiende gitaarriedels, de drumsalvo’s en de bulderende stem van Simon, die letterlijk door merg en been gaat! Toegegeven , niet direct origineel, maar Carnation (*****) brengt een technisch hoogstaande set in het death metal genre. We worden meegesleurd in een donkere, angstaanjagende wereld . Hun virtuositeit siert. Het spelplezier loeit uit de boxen wat tekent voor een ‘huiskamer-moshpit’.
Bovendien, je ziet een solide band waarbinnen al deze top muzikanten elkaar perfect aanvoelen. Carnation creëert een duister, luguber sfeertje. In elke song voel je het vuur branden en je wordt door elkaar geschud tot je murw geslagen bent. We voelen de adrenaline in ons lichaam en worden bijna tot waanzin gedreven.
Een veel te korte set, want hun muzikale duisternis smaakt naar meer. Carnation komt live sterk voor de dag binnen het genre. Deze livestream was dus een dodelijk energiebommetje, die je ziel doet branden in de hel.
Setlist: Reincarnation - Iron Discipline - Serpent’s Breath - The Whisperer - Malformed Regrowth - Sepulcher of Alteration - Napalm Ascension - Fathomless Depths - Where Death Lies
Preorder: The Galaxy Sessions (GALAXY VINYL) via volgende link - https://www.carnationband.com/shop/product/the-galaxy-sessions-galaxy-vinyl/
Organisatie: Season Of Mist + Galaxy Studio + Carnation
Carnation behoort tot de absolute top in het genre. Iets om trots op te zijn wat deze Belgische band presteert. Vanaf de EP 'Cemetery of the Insane' begrepen we al snel dat dit een band van uitzonderlijk kaliber is , wat live in de verf werd gezet. Ook het eigenlijke debuut 'Chapel of Abhorrence' uitgebracht in 2018 was een schot in de roos.
We schreven daarover: ''Carnation is duidelijk klaar om de wereld te veroveren. Elk van de leden vinden elkaar blindelings. Het is een bijzonder sterk debuut van deze Belgische band binnen de Death metal scene.''
We zijn nu twee jaar later, en nu verschijnt 'Where Death Lies'. Waaruit blijkt dat Carnation anno 2020 volwassen is geworden; Het staat gelukkig de donkere spontaniteit niet in de weg.
Na Shows op het gerenommeerde 70.000 Tons Of Metal, Alcatraz en Damnation Festival is Carnation klaar voor het grote werk. Dat wordt meteen duidelijk bij die eerste venijnige uppercut “Iron Discipline”. Aan het gedoodverfde concept is eigenlijk niet veel veranderd: er zijn de stompende drum salvo's, deijzingwekkende scherpe riffs en de demonische stem uit het donkerste van de Hel , dat elk haartje op onze armen doet recht komen, van pure angst. Songs als “Where death lies” , “Napalm Ascension” en “Malformed Regrowth” zijn verschroeiende vuurpijlen , die bewijzen dat de band gewoon aan de absolute top staan in het genre. Op meesterlijke wijze wordt de lat vanaf de eerste tot de laatste song hoog gelegd. De band voegt niets nieuws toe aan het gekende geluid; het voelt aan alsof je bij het nekvel wordt gegrepen en naar de diepe kerkers van de hel wordt doorverwezen. Elke schakel in de band is even belangrijk, wat in het verleden zo was , en nu weer in de zwarte verf wordt gezet.
Geen speld valt er tussen te krijgen als Vincent je wakker schudt door een oerknal die hij uit zijn drumstel tovert, waarna gitaarriedels en de baslijnen van Jonathan, Bert en Yarne als vlijmscherpe zwaarden je ziel doorklieven en je uiteindelijk de doodsteek geven door de bulderende stem van Simon.
Die demonische kruisbestuiving keert over de hele lijn terug op de plaat . Carnation slaagt met brio op het vervolg van hun duivels debut; ze dompelen je onder in donkere gedachten. O.m. het verschroeiende “In Chasms Abysmal” en “Reincarnation”, een traag op gang komende song die naar een krachtige climax gaat , zetten dit sterk in de verf.
'Where death lies' is een parel van een death metal schijf geworden die nog maar eens bewijst op welk duivels hoog niveau Carnation staat. Ze zitten stevig in het zadel van de Belgische Death Metal!
Tracklist: Iron Discipline - Sepulcher Of Alteration - Where Death Lies - Spirit Excision - Napalm Ascension - Serpent's Breath - Malformed Regrowth – Reincarnation - In Chasms Abysmal
Toen we circa drie jaar geleden de EP 'Cemetery of the Insane' van Carnation onder de loep namen hadden we snel door te maken te hebben met een uitzonderlijk getalenteerde Death Metal band die wellicht niets nieuws naar voor brengt, maar binnen het Death Metal gebeuren binnen de kortste keren hoge ogen zal gooien. Ook live wist de band ons compleet omver te blazen, door de combinatie van duivels gitaristen, een drummer die mokerslagen uitdeelt tot je hersenpan is ingeslagen. En een bijzonder sympathieke frontman, die eens hij het podium betreedt al zijn demonen op jou los laat. Onlangs kwam eindelijk het debuut 'Chapel of Abhorrence' op de markt, via het label Seasons of Mist.
We vroegen ons af. Is er iets veranderd sinds het debuut EP? Nee. Maar vanaf “The Whisperer” - een verschroeiende start van circa zes minuten - voel je al koude rillingen over de rug lopen, en lijkt het alsof de poorten van de Hel prompt zullen open gaan. Dat was in het verleden het geval, dat blijkt nog steeds het geval te zijn. Echter is dit nu eenmaal het soort Death Metal waardoor wij circa twintig jaar geleden al liefhebber werden van deze muziekstijl. En ook zullen blijven doen. Carnation vindt ook nu het genre niet opnieuw uit, maar doen hun ding op zodanig hoogstaande wijze dat je als fan van die typische Death Metal de ene adrenalinestoot na de andere te verwerken krijgt. Ondertussen vinden de bandleden elkaar blindelings. Dat blijkt uit perfect gebalanceerde songs als “Hellfire”, “Chappel of Abhorrence”, “Disciples of Bloodlust” meerdere keren.
Net zoals op het podium grijpt Simon Duson je met zijn bijzonder rauwe stem bij het nekvel en laat je niet meer los. Gerugsteund door gitaristen Jonathan Verstrepen, Bert Vervoort, Yarne Heylen (Bas) die zodanig verschroeiend hard uithalen, dat die haren op onze armen recht komen te staan … of dat van angst is of puur innerlijk genot laten we in het midden. Na de mokerslagen die Vincent Verstrepen uitdeelt met zijn drumstokken, komen we dan ook, compleet murw geslagen in de touwen terecht. Telkens opnieuw en opnieuw. Luister maar naar songs als “Hatred Unleashed”, “Magnum Chaos”, “Sermon of the Dead”. En voel de voornoemde koude rillingen over je rug lopen alsof je de adem telkens opnieuw wordt ontnomen.
Met “Chapel of Abhorrence” bewijst Carnation nog maar eens totaal, we herhalen het nog eens, totaal niet te moeten onderdoen voor enige zogenaamd grote band binnen die scene. Integendeel zelfs. Het niveau op dit debuut ligt zodanig hoog, dat er geen enkele speld valt tussen te krijgen. Meer nog het voelt aan alsof die vier ruiters van de Apocalyps worden opgeroepen, om de wereld met in de eerste plaats het volledige mensdom voorop, uit te roeien. En zo lang Carnation mij zowel op als naast het podium dit gevoel geeft, dan malen we er niet om dat voortdurend uit datzelfde typische Death Metal vaatje wordt getapt. Integendeel zelfs.
Besluit: Carnation zet met dit debuut in de verf wat we al langer wisten, en is nu duidelijk klaar om de volgende bladzijde tot het veroveren van de wereld, om te slaan. Zeker nu meer dan ooit tevoren blijkt dat elk van de bandleden elkaar blindelings vinden binnen het geheel. Dat is een bijzonder sterk debuut van deze Belgische top band binnen de Death metal.
Tracklist:
Toen we circa drie jaar geleden de EP 'Cemetery of the Insane' van Carnation onder de loep namen, hadden we snel door te maken te hebben met een uitzonderlijk getalenteerde Death Metal band die wellicht niets nieuws naar voor brengt, maar binnen het Death Metal gebeuren binnen de kortste keren hoge ogen zal gooien. Ook live wist de band ons compleet omver te blazen, door de combinatie van duivels riffs die de gitaristen uit hun instrumenten toveren, een drummer die mokerslagen uitdeelt tot je hersenpan is ingeslagen. En een bijzonder sympathieke frontman, die eens hij het podium betreedt al zijn demonen op jou los laat tot die poorten van de Hel letterlijk voor je ogen open gaan.
Op 17 augustus kwam eindelijk het debuut 'Chapel of Abhorrence' op de markt, via het label Seasons of Mist. De band stelde de schijf voor in een uitverkochte JC De Klinker, en bracht enkele heel goede vrienden mee. Zoals daar zijn: Schizophrenia, Lemuria, Bütcher en Warbringer. Een overzicht
Over walmen van pure duisternis
Wegens file leed waren we helaas net te laat om Schizophrenia aan het werk te zien. Gelukkig wel net op tijd om Lemuria - die voor het eerst in een andere bezetting aantrad - het beste van zichzelf te zien geven. Lemuria (****) omschrijft zichzelf op hun facebook pagina als 'Symfonische black Metal'. Echter is hen in een hokje duwen de band tekort doen zo zou later blijken. Vooral werden we vanaf die eerste noot omgeven door intensieve walmen van pure duisternis. De gloednieuwe frontman Daan Swinnen is uiteraard geen onbekende. Bij Bloodrocuted bewees Daan over een stem te beschikken waardoor eerder vernoemde poorten van de Hel eveneens gewillig open gaan. Zijn aandeel bij Lemuria kan - op basis van dit eerste aantreden - dan ook gezien worden als een grote meerwaarde binnen het geheel. Ook al had ik de indruk dat alles die diezelfde strakke lijn uitging, de verschroeiende uithalen van de gitaristen en drumsalvo's als kanonskogels vlogen ons rond de oren tot we totaal waanzinnig waren geworden. Gerugsteund door die stem van Daan, die zich bovendien ontpopt tot een klasse entertainer, voelt het aan alsof duizenden demonen uit die voornoemde Hel prompt iedereen in de zaal zal verscheuren.
Besluit: Lemuria slaat na zoveel jaren een nieuwe bladzijde om, en heeft met Daan een frontman in huis gehaald die je dankzij zijn bijzondere stem en demonische uitstraling rillingen tot de bot bezorgt. Wat heel belangrijk is binnen dit donker allegaartje dat de band aanbiedt. Meteen geeft Daan de band dan ook een welgekomen injectie die Lemuria heel goed kan gebruiken om door te stoten tot de hogere regionen in het donkere metal gebeuren.
Mokerslagen van bittere ernst, kwinkslagen boordevol droge humor
De heren van Bütcher (*****) doen daar nog een schepje bovenop. De band weet als geen ander hoe ze diezelfde duisternis kunnen combineren met een feestelijke stemming. Door het uitdelen van mokerslagen boordevol bittere ernst, te overgieten met een saus kwinkslagen en droge humor. Dat is in grote mate de verdienste van de sympathieke frontman van deze band. Ruben ontpopt zich tot een ware, charismatische duivel, die elk beetje leven uit iedere aanwezige zuigt. Met een kwinkslag en vette knipoog daarbovenop zorgt hij echter eveneens voor een glimlach op je gezicht. Echter is Bütcher veel meer dan dat. Het is net die kruisbestuiving tussen meesterlijke bas/gitaar en drum salvo's, die je enerzijds verdoven en anderzijds ervoor zorgen dat hersens worden ingeslagen, met de vocale capaciteiten van Ruben, die ons nog het meest over de streep trekken.
Besluit: Bütcher bestaat uit muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn, zoveel is duidelijk. De jarenlange ervaring binnen de muziekwereld speelt elk van hen uitvoerig uit. Het publiek kennen, en hen vanaf begin tot einde entertainen en bespelen zorgt ervoor dat je de aanwezigen moeiteloos uit je hand kunt doen eten. Daarvoor moet je uiteraard heel sterk in je schoenen staan. Maar een topband als Bütcher, die enorm veel spelplezier en spontaniteit uitstraalt , heeft daar geen enkel probleem mee. Geen wonder dat het dak er dan ook compleet af ging, en er een ravage achterbleef voor en op het podium.
De avond van Carnation - een gewonnen thuismatch
Uiteraard draait alles rond de cd voorstelling van Carnation (****) die zelfverzekerd het podium betreedt, en vanaf die eerste noot een geluidsmuur optrekt waar geen doorkomen mogelijk is. Hoewel de lat direct heel hoog werd gelegd, en de band er duidelijk zin in had kwam de machine, in tegenstelling tot vorige passages deze keer eerder traag op gang. Echter voelt Carnation al vrij vlug aan dat ze deze thuismatch heel gemakkelijk kunnen winnen, want het publiek reageert uitzinnig. Gaandeweg legt de band de lat dan ook steeds hoger, en worden alle registers uiteindelijk compleet open gegooid in een verschroeiende finale. De songs uit dat debuut 'Chapel of Abhorrence' kwamen uiteraard uitvoerig aan bod en werden allen op even laaiend enthousiasme onthaald.
De nieuwe nummers bewezen ons op plaat reeds dat de muzikanten binnen de band elkaar meer dan ooit blindelings vinden, dat blijkt ook op het podium het geval. Want ook puur technisch bekeken valt hier geen speld tussen te krijgen. We hebben Carnation in het verleden echter nog vuurkrachtiger en beweeglijker gezien, en bleven ondanks alle inspanningen en enthousiaste reacties dus een klein beetje op onze honger zitten. Of waren onze verwachtingen net iets te hoog gespannen? In elk geval liet zowel de band als het publiek dit niet aan hun hart komen, en bouwen hier een stevig Death Metal feestje, zoals we zelden meemaken.
Besluit: Carnation staat al een tijdje te bonken op de poorten naar de grote doorbraak. Op hun eigen release feestje bewijst de band meer dan ooit een sterk geoliede machine te zijn, waar ieder lid dezelfde richting uitkijkt. De grote kracht van Carnation is dus niet één element, maar net de samensmelting tussen muzikanten die meer dan ooit tevoren tovenaars met riffs en drumsalvo's blijken te zijn. En een frontman die door zijn indrukwekkende, demonische stem en uitstraling zijn troepen uit de Hel voortstuwt tot die al een paar keer vernoemde poorten van de Hel compleet open zwaaien.
We sluiten af met een feestje!
'We Sluiten af met een feestje' is de gedoodverfde kreet op mening festival. Nu, Warbringer (****) sloot de avond af met een stomend Thrash metal feest, waardoor dat dak voor de zoveelste keer er afging. Hopelijk heeft het jeugdhuis niet teveel kosten moeten doen om dat dak te repareren bedachten we daarbij. De band stond wellicht te spelen voor een toch wat meer leeg gelopen zaal. Het was vrij duidelijk dat de meeste gewoon waren gekomen voor de cd voorstelling van Carnation. De aanwezigen die wel waren gebleven, kregen echter een puur old school thrash metal feest voorgeschoteld, waarbij een crowdsurfer en enkele stevige moshpit al vrij vroeg in de set kwam opduiken.
Sommige bands hebben schijnbaar een patent op pure onversneden thrash metal, en blijven de basis van dat genre dan ook eeuwig trouw. In het verleden kon Warbringer ons niet alleen door twee geweldige albums 'Waking into Nightmares' en 'War Without End' enorm bekoren. Ook op het podium zorgde dit telkens voor een heel stevig thrash metal feestje, zoals het moet zijn! Aan dit gedoodverfde concept is anno 2018 nog niet veel veranderd.
Besluit: Warbringer is altijd zo een thrash metal band geweest die op de boogscheut stond naar een grote doorbraak, maar daar nooit echt is in geslaagd. Warbringer brengt echter ook nu weer enkele gedoodverfd potjes thrash metal naar voor die telkens opnieuw zorgen voor de ene na de andere adrenalinestoot. Waardoor we ons afvragen waarom. Want in JC De Klinker sloot Warbringer de avond af met een stomend, lekker old school Thrash metal feest zoals je dat niet elke dag meemaakt. En zet zo zijn ijzersterke live reputatie nog wat meer in de verf. Missie, afbreken van de zaal, geslaagd!
Voor de 'afterparty' bedankten we hartelijk na deze geslaagde avond waaruit nog maar eens blijkt dat het underground metal gebeuren springlevend is.
Nederlands 
Français 
