Toen we circa drie jaar geleden de EP 'Cemetery of the Insane' van Carnation onder de loep namen,  hadden we snel door te maken te hebben met een uitzonderlijk getalenteerde Death Metal band die wellicht niets nieuws naar voor brengt, maar binnen het Death Metal gebeuren binnen de kortste keren hoge ogen zal gooien. Ook live wist de band ons compleet omver te blazen, door de combinatie van duivels riffs die de gitaristen uit hun instrumenten toveren, een drummer die mokerslagen uitdeelt tot je hersenpan is ingeslagen. En een bijzonder sympathieke frontman, die eens hij het podium betreedt al zijn demonen op jou los laat tot die poorten van de Hel letterlijk voor je ogen open gaan.
Op 17 augustus kwam eindelijk het debuut 'Chapel of Abhorrence' op de markt, via het label Seasons of Mist. De band stelde de schijf voor in een uitverkochte JC De Klinker, en bracht enkele heel goede vrienden mee. Zoals daar zijn: Schizophrenia, Lemuria, Bütcher en Warbringer. Een overzicht

Over walmen van pure duisternis
Wegens file leed waren we helaas net te laat om Schizophrenia aan het werk te zien. Gelukkig wel net op tijd om Lemuria - die voor het eerst in een andere bezetting aantrad - het beste van zichzelf te zien geven. Lemuria (****) omschrijft zichzelf op hun facebook pagina als 'Symfonische black Metal'. Echter is hen in een hokje duwen de band tekort doen zo zou later blijken. Vooral werden we vanaf die eerste noot omgeven door intensieve walmen van pure duisternis. De gloednieuwe frontman Daan Swinnen is uiteraard geen onbekende. Bij Bloodrocuted bewees Daan over een stem te beschikken waardoor eerder vernoemde poorten van de Hel eveneens gewillig open gaan. Zijn aandeel bij Lemuria kan - op basis van dit eerste aantreden - dan ook gezien worden als een grote meerwaarde binnen het geheel. Ook al had ik de indruk dat alles die diezelfde strakke lijn uitging, de verschroeiende uithalen van de gitaristen en drumsalvo's als kanonskogels vlogen ons rond de oren tot we totaal waanzinnig waren geworden. Gerugsteund door die stem van Daan, die zich bovendien ontpopt tot een klasse entertainer, voelt het aan alsof duizenden demonen uit die voornoemde Hel prompt iedereen in de zaal zal verscheuren.
Besluit: Lemuria slaat na zoveel jaren een nieuwe bladzijde om, en heeft met Daan een frontman in huis gehaald die je dankzij zijn bijzondere stem en demonische uitstraling rillingen tot de bot bezorgt. Wat heel belangrijk is binnen dit donker allegaartje dat de band aanbiedt. Meteen geeft Daan de band dan ook een welgekomen injectie die Lemuria heel goed kan gebruiken om door te stoten tot de hogere regionen in het donkere metal gebeuren.

Mokerslagen van bittere ernst, kwinkslagen boordevol droge humor
De heren van Bütcher (*****) doen daar nog een schepje bovenop. De band weet als geen ander hoe ze diezelfde duisternis kunnen combineren met een feestelijke stemming. Door het uitdelen van mokerslagen boordevol bittere ernst, te overgieten met een saus kwinkslagen en droge humor. Dat is in grote mate de verdienste van de sympathieke frontman van deze band. Ruben ontpopt zich tot een ware, charismatische duivel, die elk beetje leven uit iedere aanwezige zuigt. Met een kwinkslag en vette knipoog daarbovenop zorgt hij echter eveneens voor een glimlach op je gezicht.  Echter is Bütcher veel meer dan dat. Het is net die kruisbestuiving tussen meesterlijke bas/gitaar en drum salvo's, die je enerzijds verdoven en anderzijds ervoor zorgen dat hersens worden ingeslagen, met de vocale capaciteiten van Ruben, die ons nog het meest over de streep trekken.
Besluit: Bütcher bestaat uit muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn, zoveel is duidelijk. De jarenlange ervaring binnen de muziekwereld speelt elk van hen uitvoerig uit. Het publiek kennen, en hen vanaf begin tot einde entertainen en bespelen zorgt ervoor dat je de aanwezigen moeiteloos uit je hand kunt doen eten. Daarvoor moet je uiteraard heel sterk in je schoenen staan. Maar een topband als Bütcher, die enorm veel spelplezier en spontaniteit uitstraalt , heeft daar geen enkel probleem mee. Geen wonder dat het dak er dan ook compleet af ging, en er een ravage achterbleef voor en op het podium.

De avond van Carnation - een gewonnen thuismatch
Uiteraard draait alles rond de cd voorstelling van Carnation (****) die zelfverzekerd het podium betreedt, en vanaf die eerste noot een geluidsmuur optrekt waar geen doorkomen mogelijk is. Hoewel de lat direct heel hoog werd gelegd, en de band er duidelijk zin in had kwam de machine, in tegenstelling tot vorige passages deze keer eerder traag op gang. Echter voelt Carnation al vrij vlug aan dat ze deze thuismatch heel gemakkelijk kunnen winnen, want het publiek reageert uitzinnig. Gaandeweg legt de band de lat dan ook steeds hoger, en worden alle registers uiteindelijk compleet open gegooid in een verschroeiende finale. De songs uit dat debuut 'Chapel of Abhorrence' kwamen uiteraard uitvoerig aan bod en werden allen op even laaiend enthousiasme onthaald.
De nieuwe nummers bewezen ons op plaat reeds dat de muzikanten binnen de band elkaar meer dan ooit blindelings vinden, dat blijkt ook op het podium het geval. Want ook puur technisch bekeken valt hier geen speld tussen te krijgen. We hebben Carnation in het verleden echter nog vuurkrachtiger en beweeglijker gezien, en bleven ondanks alle inspanningen en enthousiaste reacties dus een klein beetje op onze honger zitten. Of waren onze verwachtingen net iets te hoog gespannen? In elk geval liet zowel de band als het publiek dit niet aan hun hart komen, en bouwen hier een stevig Death Metal feestje, zoals we zelden meemaken.
Besluit: Carnation staat al een tijdje te bonken op de poorten naar de grote doorbraak. Op hun eigen release feestje bewijst de band meer dan ooit een sterk geoliede machine te zijn, waar ieder lid dezelfde richting uitkijkt. De grote kracht van Carnation is dus niet één element, maar net de samensmelting tussen muzikanten die meer dan ooit tevoren tovenaars met riffs en drumsalvo's blijken te zijn. En een frontman die door zijn indrukwekkende, demonische stem en uitstraling zijn troepen uit de Hel voortstuwt tot die al een paar keer vernoemde poorten van de Hel compleet open zwaaien.

We sluiten af met een feestje!
'We Sluiten af met een feestje' is de gedoodverfde kreet op mening festival. Nu, Warbringer (****) sloot de avond af met een stomend Thrash metal feest, waardoor dat dak voor de zoveelste keer er afging. Hopelijk heeft het jeugdhuis niet teveel kosten moeten doen om dat dak te repareren bedachten we daarbij. De band stond wellicht te spelen voor een toch wat meer leeg gelopen zaal. Het was vrij duidelijk dat de meeste gewoon waren gekomen voor de cd voorstelling van Carnation. De aanwezigen die wel waren gebleven, kregen echter een puur old school thrash metal feest voorgeschoteld, waarbij een crowdsurfer en enkele stevige moshpit al vrij vroeg in de set kwam opduiken.
Sommige bands hebben schijnbaar een patent op pure onversneden thrash metal, en blijven de basis van dat genre dan ook eeuwig trouw. In het verleden kon Warbringer ons niet alleen door twee geweldige albums 'Waking into Nightmares' en 'War Without End' enorm bekoren. Ook op het podium zorgde dit telkens voor een heel stevig thrash metal feestje, zoals het moet zijn! Aan dit gedoodverfde concept is anno 2018 nog niet veel veranderd.
Besluit: Warbringer is altijd zo een thrash metal band geweest die op de boogscheut stond naar een grote doorbraak, maar daar nooit echt is in geslaagd. Warbringer brengt echter ook nu weer enkele gedoodverfd potjes thrash metal naar voor die telkens opnieuw zorgen voor de ene na de andere adrenalinestoot. Waardoor we ons afvragen waarom. Want in JC De Klinker sloot Warbringer de avond af met een stomend, lekker old school Thrash metal feest zoals je dat niet elke dag meemaakt. En zet zo zijn ijzersterke live reputatie nog wat meer in de verf. Missie, afbreken van de zaal, geslaagd!

Voor de 'afterparty' bedankten we hartelijk na deze geslaagde avond waaruit nog maar eens blijkt dat het underground metal gebeuren springlevend is.