Stel dat Elliott Smith nooit op de soundtrack van de box office hit ‘Good Will Hunting’ was beland, dan zat de man wellicht voor eeuwig en altijd vastgeroest aan het imago van een eigenzinnige singer-songwriter die de cult status nooit leek te zullen ontgroeien. In die laatste categorie zou hij trouwens in het goede gezelschap vertoeven van o.a. Cass McCombs, de Amerikaanse troubadour die na negen puike albums de reputatie van een goed bewaard geheim wellicht niet meer van zich af kan schudden. Al zal het dit voorjaar verschenen nieuwe opus ‘Tip Of The Sphere’ daar weinig verandering in brengen, toch vonden heel wat liefhebbers van het getormenteerde levenslied afgelopen zaterdagavond vlotjes de weg naar de DOK site voor de enige Belgische passage van Cass McCombs Europese clubtour.

Kort voor aanvang van het optreden stuurde de Democrazy organisatie het bericht uit dat McCombs er vanavond bijzonder veel zin in had en met sprekend gemak twee uur zou volmaken. Het aangekondigde aanvangsuur werd hierop prompt vervroegd, waardoor de opwarmers van de set jammerlijk door onze neus werden geboord. Bij aankomst bleek dat de Amerikaan en zijn drie metgezellen de temperatuur van het anders zo kille industriële DOK decor al behoorlijk de hoogte hadden ingejaagd. McCombs is naast een begenadigd singer-songwriter immers ook een niet onaardig gitarist die weliswaar de virtuositeit van collega’s Steve Gunn en Ryley Walker mist, maar wel de ongebreidelde drive van Neil Young & Crazy Horse en Grateful Dead heeft overgeërfd. Ook als is McCombs geen veelprater, aan muzikale spontaniteit was er geen gebrek en dat speelde volledige in de kaart van het broeierige zaterdagavondsfeertje dat rond hing in de Gentse buitenwijk.
Cass McCombs gunde het publiek vanavond een inkijk in verschillende van zijn artistieke persoonlijkheden. Eerst zagen we de Amerikaan in de rol van frontman van een straffe band die anders zo rustig voorbijkabbelende psychedelische Americana songs als “Estrella” en “Big Wheel” een ferme acid rock injectie toediende. Dit was opwindende classic rock mét groove doch zonder de cliché lyrics. Even later nam de singer-songwriter pur sang dan weer de overhand. Tijdens de verstilde ballads “Absentee” en “Real Life” werd de groep wandelen gestuurd, op de toetsenist na die McCombs akoestische gitaar spaarzaam bijkleurde met piano of harmonium. We liepen denkbeeldig onze platenkast af en kwamen al snel uit bij Harry Nilsson en Bruce Cockburn; benieuwd wat McCombs zelf van die referenties zou vinden.
Voor iemand die ruim 15 jaar in het vak zit lijkt McCombs meer dan ooit toe aan wat voorzichtig muzikaal experiment. Zo haalt de Amerikaan het in zijn hoofd om het vreemdste nummer op zijn laatste album, “American Canyon Sutra”, elke avond steevast in de setlist te droppen. Denk aan een maatschappijkritische spoken word performance van Lou Reed uit diens ‘New York’ periode spaarzaam begeleid door James Blake’s onderkoelde post-dubstep beat, en je komt aardig in de buurt. McCombs dreef zichzelf nog verder uit zijn comfort zone door het soulvolle oudje “County Line” aanvankelijk over te laten aan de wat houterig overkomende support act Eleanor Friedberger om uiteindelijk te eindigen in een fraai duet.
Afsluiten deed Cass McCombs met een selectie publiekslievelingen uit diens vorige twee albums ‘Big Wheel and Others’ (’13) en ‘Mangy Love’ (’16), en alweer kwam de man verrassend uit de hoek. Op “Brighter!” etaleerde de Amerikaan zijn indrukwekkend stembereik, Tim en Jeff Buckley achterna.
Tijdens de vuige aan Tom Petty schatplichtige rocker “Rancid Girl” bevond McCombs zich ineens oog-in-oog met twee vrouwelijke ‘fans’ die met een dosis je-m’en-foutisme voor het podium hadden post gevat. McCombs reageerde gevat met een licht gemene knipoog: “You’re bad, I mean you smell bad, You talk a lot ... You got fucked-up hair, and fucked-up teeth”. Cass McCombs en zijn visie op het andere geslacht, het is en blijft een verhaal apart.

Organisatie: Democrazy, Gent

Nadat ik zo'n tien jaar geleden een plaat van Cass McCombs had gekocht verloor ik de man uit het oog maar wanneer De Zwerver, een club die men moeilijk een slechte smaak kan verwijten, hem uitnodigt, vond ik het toch tijd voor een hernieuwde kennismaking. Een wijs besluit want Cass McCombs bleek veel meer dan de timide singer-songwriter die ik in gedachten had.

Eerst mocht zijn toetsenman, Frank LoCrasto, ons wat opwarmen en die deed dat met stijl. Afwisselend op elektrische piano en synthesizer liet hij ons proeven van zachtaardige, betoverende melodieën. Even dacht ik een lo fi Jean-Michel Jarre te horen maar toen hij zijn korte set afsloot met een cover van Les Baxter wist ik uiteindelijk dan toch waar ik deze muziek moest situeren. Toen werd duidelijk dat de man zijn inspiratie vond in de exotica, een genre dat floreerde halfweg de vorige eeuw en een mix was van easy listening en wereldmuziek. LaCrosta liet ons verstaan zelf ook een plaat te zullen uitbrengen, benieuwd wat dat zal geven.

Onmiddellijk daarna verscheen de rest van het gezelschap en kon het concert van Cass McCombs zonder voorafgaande pauze starten. Al vlug werd duidelijk dat hier een echte band op de planken stond. Van LoCrasto wisten we intussen al dat hij iets in de vingers had, hoewel ik niet altijd even gelukkig was met zijn synthesizerklanken, maar ook bassist Dan Horne en drummer Otto Hauser, die al vroeg in de set eens zijn talenten mocht demonstreren, zorgden voor een ruime inbreng.
Tweede vaststelling was dat het bij McCombs duidelijk draait om de songs. Stuk voor stuk ambachtelijke parels met veel oog voor details die soms herinneringen aan Bill Callaghan opriepen. Niet altijd mijn ding -sommige waren iets te zoetsappig van structuur- maar altijd herkende men er de hand van een meester in. Meestal klassiek van snit hoewel de 41-jarige Californiër ook al eens buiten de lijntjes durfde te kleuren. Zoals tijdens dat dreigende nummer toen Horne zijn bas ruilde voor een brass gong die een galmende gitaar kwam bijstaan of met “Rancid girl” dat niet veel meer nodig had dan een aanstekelijke basriff. Soms kwam hij ook al eens stevig rock-‘n-rollend uit de hoek en naar het einde toe breide hij geregeld lange instrumentale outro’s aan zijn songs waarin dan weer duidelijk werd dat hij ook een begenadigd gitarist is. Die jammomenten waren niet te versmaden en deden qua sfeer aan wijlen J.J. Cale denken.

Ten slotte vroeg Cass McCombs ons beleefd wat we wilden horen als bis waarop er nogal wat geroepen werd. Uiteindelijk opteerde hij voor het stevige “Big wheel” en het fijn uitgesponnen “Dreams-come-true-girl” wat voor een mooi slotakkoord zorgde.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge