Het Britse Chapel Club uit Londen heeft na enkele EP’s het debuut ‘Palace’ uit, vernoemd naar de repetitieruimte in St Luke’s Church. De groep refereert aan de ‘80s Britrock en wave van The Smiths, Teardrop Explodes, Echo & The Bunnymen, stoeien met de ‘90’s van Ride, Slowdive  en voegen er recentelijk Editors en White Lies aan toe. Shoewavepop lijkt de beste omschrijving.
De eerste songs “Depths”, “Surfacing” stuwen en kenmerken een borrelend gitaarspel. De aandacht verslapt dan wat met enkele sfeervolle , broeierige songs, die wat te groots en meeslepend klinken, om dan terug op te krikken met een “Blind”, “O maybe I” en “All eastern girls”. Het zijn nu net die singles die het sterkst zijn . Ze hebben een onderhuidse spanning, dramatiek en melancholie en worden gedragen door de ietwat theatrale zang van Lewis Bowman.
De helft van het materiaal is meer dan de moeite waard , maar spijtig genoeg kan het kwintet hiermee de hooggespannen verwachtingen niet helemaal inlossen .

Sinds een tijdje organiseert de Brusselse Botanique onder de noemer ‘New Talents, Cool Prices!’ optredens van bands die het waarschijnlijk zullen maken, en dit zoals we van ze gewoon zijn aan zeer scherpe prijzen.
Het definieert meteen de geest van Botanique die zich reeds meer dan een decennia zonder schaamte de alternatieve rocktempel van België mag noemen want het aantal groepen die hier hebben gespeeld en nu op een overvolle weide te bewonderen zijn, is ontelbaar geworden.
Dinsdag 20 april viel de keuze op de Engelse Chapel Club, een groep die nota bene nog hun debuutcd ‘Oh Maybe’ op de markt moeten uitbrengen maar nu al door de Britse pers als absoluut heilig beschouwd wordt. Dat enthousiasme is deels te verklaren door het feit dat de Britse pers nu eenmaal werkt via hypes maar een andere verklaring heeft natuurlijk ook alles te maken met de terugkeer van de shoegazescene.
Voor de oudere lezers (niet daar iets mis met is want ondergetekende kan ook al aankijken op een grijze baard) zal dit zeker een belletje doen rinkelen, maar voor de jongere lezers misschien een woordje uitleg.
De shoegazescene ontstond zo’n 20 jaar geleden wanneer groepjes zoals Slowdive, Ride, Moose, My Bloody Valentine, Chapterhouse of The Telescopes het gitaargeluid van Jesus & The Mary Chain en Cocteau Twins herontdekt hadden. De meeste van die groepen brachten het meestal niet verder dan een memorabele lp maar niemand kan de impact van deze muziekbeweging ontkennen.
Deze scene die zo genoemd werd door een Britse journalist omdat die groepjes altijd naar hun schoenen staarden, werd een halt toegeroepen door ene Kurt Cobain die plots van Seattle het Mekka van de alternatieve muziek maakte.
De tijden veranderen zong Bob Dylan ooit en in het geval van de shoegazescene had hij nog gelijk ook want 20 jaar later is er plots in het land dat de shoegazescene doodde, Amerika dus, een ware shoegaze-boom aan de gang. Groepen als A Place To Bury Strangers of Veil Veil Vanish teren voort op de noisegitaren van Slowdive en Jesus & The Mary Chain en worden nu door de pers als de nieuwe gitaargoden ontvangen.

England kon ook niet wegblijven en na de opmerkelijke entree van The Big Pink is er dus nu Chapel Club uit Londen die hetzelfde truukje uithalen. Chapel Club is een groep uit de My Space-generatie, zoveel is duidelijk.
Ze zijn niet uniek, ze hebben gewoon het uniek geluk dat zij het winnende lot waren.
De pers overtuigen is een gave, maar het publiek in België overtuigen moet nog moeilijker zijn want ondanks het feit dat zij aangekondigd waren als de nieuwe Joy Division of de opvolgers van The Smiths (origineel in woorden is de Britse pers nooit geweest) kwamen hier maar zo’n 50 tal Belgen voor opdagen. Een blik op de setlist leerde ons vrij vlug dat deze groep ons 7 nummers zou brengen. Maar, en laten we daar maar meteen eerlijk over zijn…het waren 7 nummers die konden tellen en ook al gaat de groep nu al gebukt onder een vorm van arrogantie (had je iets anders verwacht van een Britse hype?) toch hebben ze een groepsgeluid die er staat. En trouwens, beter 7 goede nummers dan 14 slechte!
Van bij de opener “Surfacing” zagen we niet alleen piepjonge smoeltjes van de Londenaars maar ook een blik die een kruising uitstraalde tussen twijfel en arrogantie.
“Bonsoir” zei zanger Lewis Bowman en meteen verschool de band zich achter een geluidsmuur van gitaartjes die je doen zweven, de zang onverstaanbaar maken maar ook ons even deed terugtuimelen in de tijd want hoewel ik vanaf het eerste moment tot het laatste moment genoot, had ik toch het gevoel dat ik ergens in 1991 naar Ride stond te staren.
Deze heren hebben overduidelijk talent maar hebben ook ontegensprekelijk het geluk dat de pers besloten heeft om in 2010 een shoegazerevival te organiseren want dit geluid zou tien jaar zeker weg gelachen zijn door diezelfde pers die toen zijn heil zag in post-grungegroepen.
En is Chapel Club nu de nieuwe Joy Division?
U kent het antwoord zonder het optreden te hebben gezien ook al deed de starende blik van zanger Lewis ons wel eens denken aan Ian Curtis. Na een dikke 35 minuten was het optreden afgelopen en na meer dan 25 jaar intens het Belgisch concertleven te hebben gevolgd moet dit, op Babybird na, misschien het kortste optreden dat ik ooit gezien heb, maar ik reed tevreden naar huis.
De toekomst had ik niet gezien, maar wel een verdomd goed groepje.

Organisatie: Botanique, Brussel