Terwijl half Vlaanderen naar het Sportpaleis afzakte om Rihanna aan het werk te zien, waren er toch ook een paar honderdtal mensen die de voorkeur gaven aan een avondje Chromatics en Glass Candy. Beide bands zijn een geesteskind van de multi-instrumentalist en producer Johnny Jewel.  De muziek grijpt terug naar de jaren ’80 en bevat vooral elementen van Italo Disco. Dansbare electropop met een donker randje en een vleugje kitsch.

Een kwartiertje later dan gepland kwamen de jongens van Chromatics met gedimde lichten het podium opgeklauterd. “Tick Of The Clock” van hun doorbraakplaat ‘Night Drive’ werd strategisch gekozen als filmische en sfeerscheppende opener. Dat nummer werd gebruikt in de soundtrack van de film ‘Drive’, en het mag dan ook niet verbazen dat al de muziek van de band zo uit een film lijkt weggeplukt. Dansmuziek met een ziel en inhoud zeg maar.
Al snel kwam ook de knappe zangeres Ruth Radelet het podium opgestapt. Het mannelijke publiek viel meteen in zwijm door haar bedwelmende vocalen en charismatische verschijning. “Lady” en “Kill For Love” zijn dan ook twee killertracks, die moeiteloos het concertvolk in beweging brachten. De catchy popsongs met een donker randje volgden elkaar snel op, waardoor je steeds dieper en dieper in de wereld van Chromatics werd getrokken. Hoogtepuntje was het lang uitgerokken “These Streets Will Never Look the Same”, dat gezongen werd door de gitarist Adam Miller met behulp van een vocoder. De mix van soundscapes en een beat werkte aanstekelijk en de sfeer in de zaal werd nog zwoeler.
De nummers bleken in elk geval goed te passen bij één van de eerste echte warme zomerdagen.
Toen de eigen nummers op waren, toverde de band bovendien nog twee covers uit hun hoed. Een dansbare versie van Kate Bush’s “Running Up The Hill” en een prachtige ingetogen interpretatie van “Into The Black” van Neil Young. Gewaagd om van zo’n twee wereldnummers een geheel eigen bewerking te brengen, maar de band kwam er wel mee weg. In de bisronde kwam Radelet eerst alleen terug om een het heel intiem en kwetsbaar “Blue Moon” te brengen. Het publiek toonde echter weinig respect en bleef praten, waardoor de zangeres nogal ongemakkelijk stond te zingen. Gelukkig schroefde de band het geluid tijdens de laatste twee nummers weer op. De bisronde was misschien een beetje overbodig, maar vervelen deed het optreden nergens. Dit is muziek waarnaar je gerust een hele avond kan luisteren.

Glass Candy is een band die al sinds 1996 muziek maakt. Net zoals Chromatics maken ze een soort van moderne Italo Disco, maar dan met iets meer zin voor experiment. De groep bestaat enkel uit Jewels en zangeres Ida No, en is iets meer dansvloer gericht dan Chromatics. Slimme zet dus van de organisatie om ze na de hoofdact te programmeren, in plaats van ervoor.

Organisatie: Democrazy, Gent

Dit album opent met de beste cover die wij dit jaar al gehoord hebben. Hoe Chromatics Neil Youngs “Hey hey my my”, hier eigenlijk “Into the black” getiteld, naar zich toetrekken is van een zeldzame schoonheid, ijle echo gitaartjes en een gekoelde engelenstem dompelen de song in een vat grand cru wijn.
Een plaat op die manier openen en dan achteraf niet in mekaar zakken is een heuse opdracht, maar Chromatics slagen met glans, en dit 77 minuten lang.
De combinatie van glooiende synths en zweverige gitaren schittert de hele plaat door. Dit brengt het beste van The Cure, The XX, Lamb, New Order, Air en The Raveonettes bij elkaar.
Iedere song krijgt ruim de tijd om zich te ontplooien en wordt niet onnodig dicht geplamuurd, een parel van meer dan acht minuten als “These streets will never look the same” ontpopt zich zo als een verslavend hoogtepunt. Ook “Lady” is zo een heerlijke heupwieger die we keer op keer opnieuw zouden opzetten. De dromerige galmstem van Ruth Radelet zit de nummers als gegoten, stel u gerust maar Dido voor, maar dan met betere songs zoals “Candy”, “Birds of paradise” en “The river”, heerlijke wiegeliedjes om bij weg te dromen.
Onderweg zitten er ook nog een paar sfeerscheppende instrumentals (“Broken mirrors”, “The eleventh hour”, “Dust to dust”, “There’s a light out on the horizon”) die als vloeiend bindmiddel dienst doen, u dient de plaat dan ook best in één ruk van begin tot eind te beluisteren, en blijf van die skip toets af.
Prachtplaat.