De stoner/rockmetalband Deville timmert sinds 2003 aan de weg. Doorheen de jaren bracht Deville heel sterke albums uit, waaronder in 2015 'Make It Belong To Me'. Datzelfde jaar stond Deville eveneens op Desertfest. De heren brachten toen een vrij typische stonerrockplaat uit, in het verlengde van bands als Kyuss. Er komt nu een gloednieuwe plaat uit, 'Pigs With Gods'. Een wat agressievere plaat, waar die stonerelementen nog steeds komen bovendrijven, maar waar toch eerder een vette knipoog richting pure metal merkbaar is.
Dat laatste blijkt al bij die eerste mokerslag in het gezicht in de vorm van “Lost Grounds” en het verschroeiende “Pigs With Gods”. Uiteraard is de band zijn roots niet vergeten. Zo gaat het bij “Lightbringer” weer die lekker meeslepende stonertoer op, bedekt met een sausje van doom. Het extra fijne aan Deville anno 2018 is dat ze meer variatie brengen in hun sound en dus niet voortdurend uit hetzelfde vaatje tappen. Wat kan gezien worden als een enorm pluspunt.
We houden van bands die na al die jaren vooruit durven kijken, zichzelf heruitvinden en grenzen aftasten. Dat is wat Deville duidelijk doet en daarvoor krijgt de band toch een extra pluim op zijn hoed. Bij “Hell in the Water” worden de registers nog maar eens compleet opengetrokken en haalt Deville verschroeiend hard uit. Om later weer die typische langzaam doom/stoner naar voor te brengen. Om maar te zeggen, dit is een gevarieerde plaat geworden waar je een band hoort die buiten zijn eigen lijnen durft te kleuren, zonder zijn ziel te verkopen.
Deville gebruikt ook anno 2018 nog steeds verschroeiende doom/stoner elementen om ons in hoge sferen te brengen. Maar de band durft op 'Pigs With Gods' ook verder te kijken en eerder agressieve tot snoeiharde metal elementen toe te voegen aan hun sound. In elk geval trekt de band alle registers open van begin tot einde. Die gevarieerde aanpak, door enerzijds als een pletwals tekeer te gaan en anderzijds de aanhoorder eerder te doen vertoeven in hogere doom sferen. Het is niet alleen de rode draad doorheen deze prachtschijf, het is de reden waarom we compleet over de streep werden getrokken. De eerder ingenomen kritische benadering bij de vorige plaat (we vonden toen dat iets te nadrukkelijk uit datzelfde vat werd getapt) kunnen we anno 2018 dus prompt in de vuilnisbak gooien.
Pure klasse van een band die blijft evolueren en zichzelf heruitvinden!

Tracklist: Lost Grounds; Pigs With Gods; Gold Sealed Tomb; Cut It Loose; Lightbringer; Hell In The Water; Wrecked; Acid Meadows; Dead Goon; Came For Nothing; Medicated On A Concrete Road; In Reverse.

‘Pistola’ is een typische Willy Deville plaat geworden. Wat betekent een mengeling van blues, roots, tex-mex, mardi grass en ingehouden maar oprechte rock. Deville is oud genoeg om het allemaal onder de knie te hebben en er een onderhoudende plaat mee te brouwen. Nieuwe fans zal hij er niet  bij krijgen, de bestaande  zullen hiermee evenwel niet ontgoocheld zijn.
Wily Deville is nog steeds een boeiend  verteller en intrigerend zanger. Zijn songs zijn met gevoel op de wereld gebracht, ze zijn simpel en efficiënt. Deville heeft op ‘Pistola’ gewoon gedaan waar hij goed in is, en dat is zijn eigen muziek maken zonder zich iets van de huidige trends aan te trekken. Het zal hem geen moer uitmaken hoeveel mensen daadwerkelijk zijn nieuwe plaat kopen, als hij er maar plezier aan beleeft en zichzelf niet verloochent. En dat is ook zo, Pistola is niet wereldschokkend maar is gewoon een oerdegelijke Willy Deville plaat met de typische ingrediënten. Niet meer, maar ook niet minder.