De Engelse broers Lawrence aka Disclosure hebben de opvolger klaar op ‘Settle’ . De Londens elektrotechneuten maakten de brug kleiner tussen de clubdance en de popsound met interessante insteeks van soul , r&b , disco , dubstep dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend en dansbaar is. Die clubdance kwam alvast dichter bij de popscene .
‘Caracal’ of de woestijnlynx is een katachtige die voornamelijk voorkomt in Afrika en Zuid-Azië , overdag houdt het dier zich afzijdig , ’s nachts jaagt het dier met sierlijke sprongen achter zijn prooi aan . Het nachtgedrag zou bij de sound van de twee moeten passen . Dat was het op de eerste , maar is maar ten dele op de tweede … Opnieuw komen hier een pak gastzangers voor de dag , op twee songs na . We hebben een kleurrijke sound , maar het tempo van het popproducersduo is nu beduidend lager. Meer pop met uitlopers . “Omen” (met Sam Smith) en “Magnets” (met Lorde) zijn alvast sterke singles en verder zijn “Nocturnal” (met The Weeknd) en “Holding on” (Gregory Porter) meer dan moeite . De rest klinkt allemaal wat lomer. Ideaal voor een after work party lounge .
De Engelse broers Lawrence aka Disclosure zijn ‘hot’. Op een goed jaar tijd hebben zij na de UK zeer zeker ons landje ook veroverd . Vorig jaar deze tijd stonden nog ze in de AB Club, waar ze het publiek al triggerden met hun radiovriendelijke clubdance. De Londense electrotechneuten deden dan op Rock Werchter de Marquee tent ontploffen en nu , voor deze derde keer was de AB snel uitverkocht en viel Brussel voor de twee!
Het duo speelde een verschroeiende set die het overwegend jonge maar ook het oudere publiek (waaronder mezelf hmhm) opnieuw kon bekoren . Disclosure doet ons terug tuimelen naar de ‘80s discotheek, die ergens de single “My quale idea” van Pino d’Angio doet opborrelen en zelfs me doet mijmeren naar de favoriete discotheek van toen , De Carioca, waar we heel wat beats, bleeps en dampende soulfunky toestanden hoorden . Net die invloeden weet het jonge, klassevolle duo te verwerken met een poppy insteek en aanstekelijke, loungy sfeervolle beats ; een soort Studio Ibiza van zalvende retrohouse, soul, dance, disco en dubstep , dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend , pompend , oppeppend en natuurlijk dansbaar is. Het is net die juiste touch om de jongeren voor zich te winnen .
Disclosure stond garant voor anderhalf uur ontspanning en zorgde voor een feeststemming op een ‘after party’ de maandag. Het publiek liet het niet aan z’n hart komen en was in opperbeste ‘zaterdagavond’ stemming, danste zich soms in het zweet en kon uitzinnig zijn . Er was inderdaad een fantastische sfeer! De AB werd al omgetoverd tot een Club en een DJ zorgde voor de nodige setups en opwarming .
Op het achterplan werden heel wat ruitprojecties getoond , met nogal vurige kleuren en zwart-wit vrouwengezichten , die eigenlijk die vocale nummers van Disclosure ondersteunden als “F for you” (ft Mary J Blige) , die de set opende, “You & me” ( ft Eliza Doolittle) , “Confess to me” (ft Jessie Ware) en topper “White noise” (ft AlunaGeorge), gezien zij niet met de heren op tour zijn. Hun gemis werd door dit entertainment sterk opgevangen .
Hun elektronica , opgezweept door percussie en stuwende bassen zat goed snor . Ook op de paar eigen gezongen songs al of niet met vocoder, waaronder “When a fire starts to burn”, “Running”, “Voices” en de instrumentals als “Grab her!”, “Stimulation” kon je je volledig laten gaan . Toegegeven , in de nummers werd wel af en toe gas teruggenomen en kwam de lounge, de soundscapes , de trance op z’n Orbitals en The Orb bovendrijven ( o.m. “Boiling”, “Tenderly”, “Flow”) , maar telkens vingen de twee dit op met hun keys en percussie , uiterst aangenaam , aanstekelijk en dansbaar door die opbouw en forsere beats .
Deze twee hebben een schot in de roos en brachten de clubdance iets dichter bij de popscene . De afwisseling in de twee afsluitende songs “Help me lose my mind” (met de zangeres van London Grammar Hannah Reid) en de oude single “Latch” (ft Sam Smith) waren daar de voorbeelden van!
Overtuigend, dampend dansbaar setje kregen we , die duidelijk inwerkte op de dansspieren en zorgde voor ‘positive feelings’ . Brussels felt Disclosure!
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
De Engelse broers Lawrence aka Disclosure zijn ‘hot’ binnen de Engelse dance . De Londense electrotechneuten spelen (radiovriendelijke) clubdance , met een poppy insteek en aanstekelijke , loungy sfeervolle beats ; een soort Studio Ibiza van zalvende retrohouse, soul, dance, disco en dubstep , dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend en dansbaar is.
Een rits artiesten staan in voor de vocals . Het zorgt ervoor dat deze clubsound mooie bruggen slaat en breder , kleurrijker is, o.m. hebben we sterke songs als “Latch” met Sam Smith, “White Noise” (ft AlunaGeorge) , “Defeated no more” (ft Edward Macfarlane) , “You & me” (ft Eliza Doolittle) , “January” ( met Jamie Woon) , “Confess to me” (ft Jessie Ware) en “Help me lose my mind” met het beloftevolle London Grammar . En met nummers als “Stimulation”, “Voices”, “Grab her!” kun je je volledig laten gaan . After parties zijn dan welkom op de bijhorende remixes …
Deze twee hebben een schot in de roos en brengen de clubdance iets dichter bij de popscene . Overtuigend debuut!
Disclosure is dé revelatie van begin 2013. Iedereen die zich een beetje of veel interesseert aan electro-rock, heeft in lovende termen over deze band gehoord. ‘The next big thing’ zoals onze Britse buren zeggen.
Het is waar dat de broertjes Lawrence onmiddellijk succes oogstten. Ze overspoelden het internet met hun uitstekende nummers. “What’s in your head”, van begin 2012, werd gevolgd door “Latch”, en beiden waren een schot in de roos.
Maar wat zijn deze 2 jongens echt waard? Hebben we ze te hoog genoteerd, hebben we ons laten inpakken? Of verdienen de broertjes de massa lovende woorden die van overal komen?
Ik doe een poging om daar een antwoord op te geven, en ik doe mijn best om objectief te blijven.
Om 20.30, goed op tijd, is de Club goed gevuld en is het publiek duidelijk hoorbaar. Ik constateer dat ik daar niet meer van de jongste ben. Jongvolwassenen houden van Disclosure, en de scene doet me denken aan een scoutsbijeenkomst maar dan midden de week op woensdagavond. De enige geruststelling is dat deze generatie, waar ik deel van uitmaak, toch een toekomst heeft , ver weg van NRJ In the park, wie weet …
Disclosure schudde ons meteen wakker met luide synthesizers en verbazende pompende ritmes. De Club kwam in beweging, schreeuwde, en de electrotechneuten werden sterk onthaald! We werden van de ene naar de andere kant geduwd . De jongeren dansten er op los .
De electrosongs volgden elkaar snel op en lokten steeds dezelfde reacties uit: schreeuwen, springen, handgeklap en facebook updaten met slechte videobeelden.
De broertjes doen het goed, maar slagen er niet in om mij volledig in te palmen. We waren hier met te veel in een te kleine zaal …En Disclosure tapt ietwat teveel uit hetzelfde vaatje … De nummers met uitzondering van “Latch”, “White noise” en “What’s in your head” hebben dezelfde structuur: elektronische drum die deed denken aan Booka Shade, basslines, hitsende ritmes en een finale apotheose .
Spijtig dat er sommigen niet bij de leest kunnen blijven en constant zitten te filmen met hun smartphones + Voeg daar nog het heen en weer gesjok bij, geven een smet op het concert .
Ondanks deze omstandigheid en de eenvormige sounds moeten we besluiten dat de toekomst er ligt voor hen, het succes binnen handbereik is en het publiek erg toegewijd kan zijn .
De broertjes hebben op korte tijd naam gemaakt en deinen, surfen op de golven van de zee.
Laten we hopen voor hen dat ze niet verdrinken in de muzikale oceaan van electrorockende bands die hen in één geut kunnen opslokken!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/disclosure-27-03-2013/
Adrien Fassotte – vertaling Isabelle Menu – Johan Meurisse
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
