Het is ondertussen bijna 30 jaar lang dat Dream Theater symbool staat voor het prog-rock genre.  En deze eervolle aanvoerderstitel verdienen ze als geen ander. Bewijs hiervan een majestueus optreden in een onverklaarbare onuitverkochte Brielpoort.

“An evening with…” luidt ook nu weer de naam van deze tournee. Hier wordt natuurlijk verwezen naar het feit dat er geen openingsact meereist en dat de fans direct voorgeschoteld krijgen waarvoor ze zijn gekomen. Ook qua timing worden de fans niet in hun geduld getest, stipt om 20h gaat het licht uit en weerklinken de eerste noten van “False Awakening Suite” in een uitvoering van Eren Basbug. Dit alles tegen een achtergrond van fraaie videobeelden die de fans meenemen doorheen de tot leven komende artworks van hun voorbije albums.
Wanneer het doek valt, stappen we binnen in het eerste deel van de zorgvuldig opgebouwde show.  Hier nemen Labrie en Petrucci ons mee doorheen een muzikale wandeling van songs uit de laatste 2 albums. Het podium baadt in hevig spotlicht als de band “The Enemy Inside” inzet. Het publiek is direct mee voor 3 uur muzikale perfectie! “The Shattered Fortress” en “On The Back Of Angels”  houden ons in het verleden tot wanneer “The Looking Glass” wordt ingezet vanop het titelloze album dat in september 2013 verscheen.
Het drumzitje innemen van stichtend lid Mike Portnoy is niet bepaald een geschenk te noemen. Toch toont Mike Mangini ons dat hij niet voor niets sinds 2011 verscholen zit achter een drumkit waarvan de omvang en de structuur iedere drummer doen wegdromen. Tijdens “Enigma Machine” geeft Mangini een volgens sommige fans iets te korte drumsolo, maar toch krijgt de man van het publiek waar hij recht op heeft!
Ondertussen zijn we al bijna anderhalf uur aan het genieten geweest en geeft Labrie ons afspraak over een kwartier. De band verlaat het podium en de fans die niet roken of geen dorst hebben gekregen, kunnen ten tweede male genieten van een filmpje. Een rare zelfrelativerende knipoog van deze muzikale geniën naar zichzelf. Van action figures over wasmiddel…alle mogelijke licensing en merchandising producten passeren de revue.

En zo breekt het tweede deel aan van deze avond waarin het album ‘Awake’ centraal staat. Het is immers dit in  1994 verschenen album dat volgens de meeste fans beschouwd wordt als het beste album van de band. Hier is het vooral de song “Space Dye Vest” die eruit springt. Het is voor het eerst dat de band dit nummer live speelt en de fans wisten dat ze getuige waren van een legendarisch moment.
Aan de linkerzijde van het podium was het Myung op de 6-snarige basgitaar die toch wel wat in de schaduw bleef op vlak van performance in vergelijking met Jordan Rudess op de keyboard. Een ingenieuze technisch uitgedokterde constructie maakt dat de keyboard alle kanten op beweegt en zorgt voor fraaie taferelen.
Het laatste nummer van deze tweede act is het machtige “Illumination Theory” dat ons meer dan een kwartier laat aanschouwen hoe John Petrucci terecht beschouwd wordt als 1 van de beste gitaristen van dit moment. Live klinkt de afsluit-song van hun nieuw album nog perfecter en de fans beantwoorden deze perfectie dan ook niet voor niets met een daverend applaus en een terechte kreet naar “we want more”!!
En dan is het toch wel opmerkelijk te zien hoe sterren als Dream Theater hun fans respecteren en er direct tegenaan  gaan met enkele bisnummers. Vooral het laatste nummer “The Dance of Eternity” blijft hangen en kenmerkt nogmaals de passie en virtuositeit van deze band.

Maar het is toch de welgemeende manier waarmee de fans bedankt en begroet worden die mijn respect nog doen toenemen. Nooit gezien hoe ’s werelds beste gitarist moeite deed om zijn plectrum te geven aan de ongetwijfeld grootste fan aanwezig die avond. Verdiend belandde dit museumstuk  dan ook in haar handen!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dream-theater-08-02-2013/
Organisatie: Live Nation

Dit najaar is de Progressive Nation tour voor het eerst in Europa te zien. Na enkele succesvolle edities in de States, maakt dit grote progressieve circus, voor het eerst een trip tot over de plas. Progressive Nation bedacht en ontworpen door meesterbrein (en de wereldbefaamde drummer) Mike Portnoy van Dream Theater.
Het concept: één avond vol avontuurlijke, originele progressieve rockbands. Naast de unieke mogelijkheid om een aantal ‘nieuwere’ bands binnen het genre te kunnen ontdekken bleek deze formule voor de doorwinterde Dream Theater fan toch ook een concept met redelijk wat beperkingen. Doorgaans zijn we in Europa toch gewoon om Dream Theater shows van enkele uren mee te maken. Tijdens deze Progressive Nation tour is dit voor het eerst toch wel anders. In praktijk bleek het lange wachten op de afsluitact van de avond voor velen een ernstige opgave.

Terwijl er eerder tijdens deze tour geen noemenswaardige vertragingen werden gemeld werd het startschot in de goed volgelopen Rijselse Zénith pas om 19.30 gegeven; toch een uurtje later dan was voorzien.

Eerste band van de avond was het knotsgekke gezelschap Unexpect. Dit avant-garde gezelschap uit Montréal (Canada) kon het publiek in hun eigen taal verwelkomen. Unexpect haalt de beste elementen uit zowel: Gothic, Death, Progressive & Melodic Metal, Classical, Operatic, Medieval,Goth, Electro, Ambient, Psychotic, Noise en Circus Music. Qua originaliteit heb ik binnen het metal genre zelden zoiets gehoord. Helaas sloeg de frisheid al vlug over in een te complexe geluidsbrij waarin het vaak erg moeilijk zoeken was naar de essentie van de song. Beluister eens hun laatste album: ‘In A Flesh Aquarium’ uit 2006 en je zal versteld staan hoeveel elementen je in één metalsong kan proppen.

Bigelf, de volgende band op de affiche, zorgde voor tegengewicht en was dan ook een stuk toegankelijker. Deze Progband uit Los Angeles was de revelatie van de avond. Bigelf haalt het beste uit bands zoals: Black Sabbath, Deep Purple, The Doors, T-Rex tot Pink Floyd maar slaagde er vooral in om toch een unieke, eigentijdse sound neer te zetten. Bigelf, doorspekt van de beste ouwe Britse bands voegt aan het geheel een calorierijk theatraal, bombastisch sausje toe. Toch zijn het vooral de sterke composities en het sterke stemgeluid van zanger en songwriter Damon Fox die Bigelf tot één van de boeiendste hardrockbands van het ogenblik maken. Live overtrof de band zichzelf met een zeer sterke, doch te korte set doorheen het Bigelf oeuvre. Hoogtepunten van de Bigelf avond waren het meesterlijke Pink Floydish “Disappear” (uit ‘Hex’ 2006) en het bijzonder aanstekelijke “Blackball” (uit ‘Cheat The Gallows’ 2008).

Opeth hoeft nog weinig introductie. De Zweedse band rond boegbeeld Mikael Akerfeldt is bij het progressieve metalpubliek zeer geliefd. Hun progressieve metal spreekt verschillende talen. De band kan zowel heel melodieus uit de hoek komen, alsook erg stevig uithalen. Opener “Windowpane” en opvolger “The Lotus Eater” zetten ons meteen op het juiste spoor. Pas tijdens de megaballade “Burden”, die voor het eerst live werd gespeeld, krijgt Opeth ook mij mee. Na dit unieke rustpunt, haalt de band nog eens duivels uit tijdens “Deliverance”. Een moeilijk punt voor mij blijft de zang van Mikael die vaak in één song zowel ‘clean’ als ‘grunts’ vocalen combineert. Gelukkig kon Opeth wel het grootste deel van het publiek bekoren!

Omwille van het late aanvangsuur was het al bijna 23 uur alvorens Dream Theater het podium mocht beklimmen. Geopend werd met “A Nightmare To Remember” uit het nieuwe album ‘Black Clouds & Silver Linings’, een indrukwekkende opener die meteen alle Dream Theater registers opengooide. Pure klasse! Tijdens de ballad “Wither”, ook al uit het nieuwe album, zag ik toch enkele metalfans richting bar stormen. Jammer, want het werd een erg mooie versie met vooral een zeer sterke James LaBrie, die erg goed bij stem was! Na een korte keyboardsolo van Jordan Rudess mocht de band zich in het instrumentale “Erotomania” nog eens volledig uitleven. De immer coole bassist John Myung, toetsenwizard Jordan Rudess, gitaarfenomeen John Petrucci en drumgod Mike Portnoy bewezen nogmaals waarom zij tot de top van de progressieve rockscene behoren. De geweldige instrumental ging naadloos over in de song “Voices”, ook al uit ‘Awake’ van 1994. Met het semi-akoestische “Solitary Shell” gingen we de finale in die werd afgesloten met het gebruikelijke “Take The Time”.
Het was al een stuk na middernacht toen de band nog éénmaal terugkwam voor de toegift (en enige vaste waarde op de setlist tijdens deze tour) “The Count Of Tuscany”, het epos gebaseerd op Petrucci’s ervaringen in Italië van 2004.

Deze eerste Europese Progressive Nation was dik de moeite waard. In tegenstelling tot de eerdere edities: ‘A Evening With Dream Theater’ kregen we toch wel veel minder Dream Theater voor ons geld. Maar, we ontdekten Bigelf, een band die ik in de toekomst zeker zal blijven opvolgen. Bovendien bleek het ook geen evidentie om tijdens een gewone weekdag een festival van bijna 5 uur ‘uit te zitten’…..vermoeid en voldaan heet zoiets.

Setlist Opeth
*Windowpane, *The Lotus Eater, *Reverie/Harlequin Forest, *Burden, *Deliverance, *Hex Omega

Setlist Dream Theater *A Nightmare To Remember, *Constant Motion, *Wither,, *Erotomania, *Voices, *Solitary Shell, *Take The Time
*The Count Of Tuscany

Organisatie: Agauchedelalune, Lille

‘Octavarium’ uit 2005 was voor vele Dream Theater fans net iets te progressief. ‘Train Of Thought’ klonk dan weer voor velen te hard en te agressief. Dream Theater freaks, je hebt ze in vele kleuren en geuren. Eén ding hebben ze echter allemaal gemeen: ze blijven de New-Yorkse band altijd trouw.
Elk nieuw studioalbum wordt echter gewikt en gewogen. Ook bij het releasen van het nieuwe ‘Systematic Chaos’ zal ongetwijfeld weer de polemiek losbarsten. Persoonlijk draag ik elk Dream Theater album hoog in het vaandel. Tot op heden maakte de band geen enkel zwak album.
Elk album heeft vele verschillen met zijn voorganger. Toch is ook het nieuwe album een typisch Dream Theater schijf, die qua stijl ergens tussen de twee vorige albums in ligt. Meteen is ‘Systematic Chaos’ het eerste album voor het nieuwe Roadrunner Records label, dat naast Porcupine Tree een tweede grote vis aan zijn haak wist te vangen.
Het album kent een wervelende start met het eerste deel van “In The Presence Of Enemies”. Dit belangrijkste werkstuk (zoals “Octavarium”, dat was op het vorige album) wordt deze keer echter in twee delen gesplitst. “In The Presence of Enemies” begint als een instrumentaal epos vol progressieve keyboards en gitaren. Pas na vijf minuten hoor je voor de eerste keer James LaBrie zingen. Dat zingen gaat hem steeds beter af. James blijft deze keer (voor het grootse deel) weg uit de hoogste stemregionen (daar waar hij soms eens geforceerd durft schreeuwen). Na het openingsnummer krijgen we het enige commerciële songgerichte nummer “Forsaken”. Een song die het erg goed zou kunnen doen op de radio. “Constant Motion”, (de eerste single) moet het hebben van zijn stevige riffs à la Metallica of Pantera. Ook “The Dark Eternal Night” is erg stevig en puur metal. Het daaropvolgende “Repentance” is het enige rustpunt van het album waarin de voorliefde voor Pink Floyd opnieuw duidelijk op de voorgrond mag treden. “Prophets Of War” is het beste, meest complete nummer van het album met een aanstekelijk meebrulrefrein. Zowel “The Ministry Of Lost Souls” als “In The Presence Of Enemies Part 2” zouden niet misstaan op het filmische, epische ‘Metropolis Part 2’ uit 1999. Beide songs staan vol technische hoogstandjes, waanzinnige melodielijnen, progressieve elementen en diverse sfeerwijzigingen.
‘Systematic Chaos’ is een erg sterk album dat met zijn acht songs toch goed is voor bijna tachtig minuten progressieve metal van het hoogste niveau. Als klap op de vuurpijl kreeg ik bij de scherp geprijsde special edition ook nog een extra bonus DVD. Daarop een negentig minuten durende documentaire over het maken van het album en een 5.1. Surround Sound Mix van ‘Systematic Chaos’. Dream Theater weet nog steeds hoe het zijn fans moet verwennen!