Dry The River is nog een relatief jonge band. De Britse groep is opgericht in 2009 en pas dit jaar kwamen ze met hun debuutalbum ‘Shallow Bed’ op de proppen. Desondanks was de Orangerie goed gevuld met een zeer divers publiek. Zowel jonge tienermeisjes, twintigers als de iets oudere garde toonden zich present. De band maakt moderne folkmuziek, maar durft in tegenstelling tot vele andere genregenoten ook wel eens stevig te rocken. Wellicht het gevolg van hun roots in de hardcorescène. De nummers zijn toegankelijk, met vaak gemakkelijk meezingbare refreintjes, maar toch klinkt de band niet als een sell-out. Integendeel zelfs, de songs klinken stuk voor stuk ongelooflijk oprecht en je gelooft frontman Peter Liddle als hij “I was prepared to love you and never expect anything of you” zingt.
Opener “Shield Your Eyes” was nog te rommelig, zowel qua geluidsmix als qua strakheid, maar vanaf “New Ceremony” viel het optreden niet meer stil. Goed, met acht nummers, was het ook weer snel voorbij, maar op die korte tijd maakte de band wel een ijzersterke indruk. Vooral vanaf het vierde nummer “Demons” kwamen de meerdere gezichten van de band bovendrijven. Een ingetogen begin mondde uit in een oorverdovende waas van geluid. Lagen feedback werden over elkaar gedrapeerd en even moesten we denken aan shoegaze acts zoals My Bloody Valentine en Ride, verrassend. Helaas wel een kleine aanslag op onze trommelvliezen, zelfs met oortjes in. “Weights & Measures” werd vervolgens akoestisch ingezet en de vocale kwaliteiten van zanger Peter Liddle kwamen nu pas echt tot zijn recht. “No Rest” klonk live nog grootser dan op plaat, en zou ook in grotere concertzalen goed tot zijn recht komen met zijn melodramatische refrein: “I loved you in the best way possible’. “Bible Belt” daarentegen werd juist met opzet klein gehouden en door zijn onconventionele songstructuur en prachtige arrangementen was het de beste song van de set.
Als afsluiter kregen we nog een kolkende versie van “Lion’s Den” waarin Liddle zijn stembanden in de vernielenis schreeuwde terwijl de violist zijn instrument liet krijsen dat het een lieve lust wast. Een bisnummer zat er jammer genoeg niet in omdat de zanger bij het verlaten van het podium zijn hoofd stootte en daardoor op controle moest in het ziekenhuis.
Dry The River bracht een optreden dat al onze verwachtingen inloste. Hun geweldig debuut ‘Shallow Bed’ wisten ze met verve te vertalen naar het podium. De band heeft het in zich op de ‘next big thing’ te worden in de alternatieve indierockscène en het is nu al reikhalzend uitkijken naar de opvolger van hun debuut, dat we binnenkort mogen verwachten als we de groep mogen geloven.
Organisatie: Botanique, Brussel
Enorm gerespecteerd wordt het debuut van deze Londenaren . En terecht, hun sfeervolle broeierige poprock verweeft folky elementen en de melodielijnen klinken zwierig als meeslepend. De intense songs kunnen aanzwellen, zijn rijk gearrangeerd en worden gedragen door de indringend stem van Peter Liddle (denk aan Elbow Guy Garvey en Jeff Buckley) en aanvullende, meerstemmige zang. De songs zijn meer dan af en met “The chambers & the values”, “No rest” en “Weight & measures” toont Dry the river potentieel uit te groeien tot een grootse band .
Wie zijn muziek graag in een vakje voorgeschoteld krijgt mag Het Britse Dry The River gerust een folkband noemen. Al zorgt het metal en punk verleden van de vijf bandleden gelukkig wel voor een originelere uitvoering dan hedendaagse soortgenoten. Veel zinderende, intense gitaarpartijen dus, voorzien van de nodige weidse gebaren en wapperende lange haren (denk aan Band Of Horses en My Morning Jacket). Wie dit Londens vijftal echter (kilo) metershoog boven de rest deed uitstijgen was zanger Peter Liddle. Met een stemgeluid die blonk als het zuiverste goud kwam hij bij wijlen zelfs akelig dicht in de buurt kwam van de nog steeds fel betreurde Jeff Buckley. Het klinkt erg onwaarschijnlijk dat de groepsnaam iets met diens verdrinkingsdood te maken heeft. Toch bleek die ongeëvenaard rauwe, emotionele live sensatie (herinner die memorabele passages op TW!) wel als herboren die avond.
Het debuut album ‘Shallow Bed’ van Dry The River verschijnt pas op 5 maart 2012 (wat meteen een geldig excuus is om nu nog niet met songtitels te kunnen rondstrooien), maar afgaande op hun optreden - inclusief bisnummer - in de uitverkochte, laaiend enthousiaste Botanique lijkt die vrijwel zeker uit te zullen groeien tot een ‘instant classic’ in het genre. Zeker omdat de zanger, blootvoets op een Perzisch tapijtje, zelfs zonder versterking en zonder enige moeite het publiek muisstil aan zijn lippen liet hangen.
Deze band heeft dan ook voor iedereen wat wils in petto: songs die voldoende liefdesperikelen uitademen om tienermeisjes op de eerste rij te laten posteren en een bijzonder kameraadschappelijke, energieke live présence die de jongens best konden pruimen. Er mocht ook gelachen worden. We hebben al meerdere bands opgetogen gehoord over de uitzonderlijke architectuur en akoestiek van de Rotonde, hun idee om er een boom in te laten groeien klonk niet eens onrealistisch.
De vorige Brusselse passages van Dry The River (in mei 2011 tijdens Les Nuits Botaniques samen met o.a. Villagers en in november 2011 in het voorprogramma van The Antlers) waren ons eerlijk gezegd volledig ontgaan. Dat ze afgelopen zomer ook op het Isle of Wright festival met verstomming sloegen , weten we enkel maar van horen zeggen. Maar vanaf vandaag volgen we deze band wel met argusogen en hopen dat hun rivier niet snel opgedroogd raakt.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
