Het is er maar weinigen weggelegd, om te passen voor Rock Werchter, één van de grootste festivals in Europa en de wei simpelweg alleen te bespelen. Het is intussen al zeven jaar geleden dat Ed Sheeran zijn debuutplaat loste. Dat de man zijn leven sindsdien drastisch veranderd is, is een understatement. Sheeran speelde zijn allereerste concert op Belgische bodem in 2012 in een volle AB Club voor 250 man, gisteren stond hij in zijn eentje voor 65 000 aanwezigen.
Sheeran speelt momenteel de grootste tour in zijn carrière, zo speelde hij vorige maand maar liefst vier (!) keer in een bomvol Wembley stadium. Gigantische mensenmassa’s dus, een uitgelezen kans voor Britse singer-songwriter Jamie Lawson en al iets bekendere popster Anne-Marie om hun muziek aan het grote publiek voor te stellen. Beiden deden het voortreffelijk, maar het viel vooral op hoe strak de show van Anne-Marie in elkaar zat. De Britse bewees dat ze al over voldoende hits beschikt om een stevige, boeiende show te brengen, te zien op Rock Werchter dit weekend.
Om 21 uur stipt was het echter tijd voor de hoofdact van de avond. Eén van de grootste redenen voor zijn grote succes, is het feit dat de Brit overkomt als een normale jongen. Dat werd duidelijk toen het publiek op de grote schermen kon meevolgen hoe Sheeran door de gangen liep, en simpelweg de trap nam om het podium te beklimmen. Openen deed hij met het energieke “Castle On The Hill’, dat direct door de duizenden fans werd meegezongen. Ed Sheeran was duidelijk onder de indruk van de enorme mensenmassa. Zo verklaarde hij zelf dat hij meestal in stadiums, genre Wembley, speelt waar het publiek ook op tribunes zit en het publiek dus meer ingesloten is.
Dit zorgde er misschien voor dat het gezang niet tot aan de oren van Sheeran reikte. Hij moedigde het publiek meermaals aan om luider mee te zingen, meer te dansen en wilder rond te springen. Dit kwam een beetje vreemd over, aangezien het publiek écht wel mee was. Dat werd dan ook direct duidelijk toen Sheeran zijn eerste hit “The A Team” losliet op het publiek, dat hem zeer dankbaar was. Ed Sheeran zong héél goed en had er duidelijk zin in.
Het podium was volgestouwd met gigantische schermen, die de set goed ondersteunden. Zo werden er tijdens “I See Fire”, een nummer dat de rosse zanger schreef voor de Hobbitfilm, beelden getoond uit de desbetreffende film. Tijdens “Photograph” werden er dan weer jeugdfoto’s getoond. In tegenstelling tot de schermen, houdt Sheeran het op het podium echter heel basic. De 27-jarige superster verzorgt zijn shows enkel met een gitaar en enkele loop pedals, die hij volledig zelf inspeelt om een voller geluid te krijgen. Deze techniek gebruikt hij al van in het begin van zijn carrière en hij doet het ook echt heel goed. Het enige minpunt aan zijn set, was misschien de pompende bas die de hit “Galway Girl” ondersteunde. Die had niet gemoeten, en stoorde zelfs een beetje.
Hierna begon Sheeran aan een rustiger deel van zijn set. Hij mixte “I See Fire” met “Feeling Good” een cover van Nina Simone en liet dan hits genre “Thinking Out Loud, “Photograph” en dergelijke los op het publiek. Gevaar voor verveling was er echter nooit. Ed Sheeran speelde zijn zachte ballads goed, en kon de wei écht ontroeren. Een puike prestatie voor een man die op zijn eentje voor 65 000 man staat. Dat is de sterkte van Ed Sheeran. Hij is heel gewoon, speelt herkenbare nummers en doet het alleen.
Na “Sing”, logischerwijs een meezinger, verdween de Brit van het podium. Om van garderobe te verwisselen blijkbaar, want hij verscheen opnieuw ten tonele in een truitje van Dries Mertens. Een binnenkopper, want het publiek onthaalde hem op groot gejuich. Afsluiten deed Ed Sheeran met “Shape Of You” en traditiegetrouw “You Need Me, I Don’t Need You”, een nummer dat al meegaat van in 2011.
Your taste in music is great, but your taste in football even better
Wie gisteren de brandende zon en de ellendige lange rijen om bonnetjes te bemachtigen, kon trotseren, was gisteren getuige van een passage van een excellent muzikant, die van ons gerust nog een uur langer had mogen spelen. Als je als muzikant 65 000 man op de been kan brengen, die het er voor over hebben om ’s nachts nog te schuiven om aan hun wagen/trein/bus te geraken, dan weet je dat je gewoon heel erg goed bezig bent. Wij hopen vooral dat Ed Sheeran spoedig terugkomt.
Setlist: Castle On The Hill – Eraser - The A Team - Don’t / New Man – Dive – Bloodstream – Happier - Hearts Don’t Break Around Here - Galway Girl - Feeling Good / I See Fire - Thinking Out Loud - One / Photograph – Perfect - Nancy Mulligan – Sing - Shape Of You - You Need Me, I Don’t Need You
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Ed Sheeran is één van die (jonge) sing/songwriters die dit niveau naar omhoog krikken. De charismatische gast viel enkele jaren geleden al op met z’n debuut ‘+’, die een bestseller werd en een jong publiek aantrok! Als een jonge troubadour ontpopte hij zich, stem – akoestische gitaar – drumbeats en vooraf opgenomen gitaartunes en vocals die eroverheen zweven . Mee aan de respons en het succes ligt z’n présence en entertainment. Een band creëren tussen artiest en zijn publiek .
‘X’ (= Multiply) werd mee geproduceerd door Rick Rubin , en naast de akoestische aanpak , waar stem – gitaar voorop worden gesteld , worden de nummers omgeven van extra instrumentatie, komt er zelfs wat hiphop, soul , rap en lichte grooves ‘n’beats aan te pas . Op die manier hebben we dromerige, opbouwende rocksongs en ballads . Meerstemmige koortjes vullen aan.
Hij is een geboren verhalenverteller , brengt heel wat afwisseling en zingt soepel en herkenbaar . Naast de twaalf tracks met o.m. “Sing”, “I’m a mess” , “Thinking out loud” en “Don’t” zijn er nog een paar extra ‘sobere’ tracks toegevoegd.
Hij is groot geworden , die jonge Sheeran, die al instond voor Taylor Swift en de credits van de tweede Hobbit film .
Ed Sheeran en Passenger
2012-11-24
Koninklijk Circus
Brussel
Tijdens de zomer- en herfstmaanden van 2012 verzorgt Mike Rosenberg, alias Passenger, het voorprogramma van Ed Sheeran. Tot voor kort een nobele onbekende op het continent, maar de timing kon voor deze singer-songwriter niet beter zijn: de single “Let Her Go” stootte onlangs Adele’s “Skyfall” van de troon in de Belgische i-Tunes store. Voor één keer was het voorprogramma dus geen doorbijter maar werd het publiek getrakteerd op quasi twee volwaardige headliners.
Nochtans heeft de sympathieke Brit reeds vijf platen op zijn palmares. Op de eerste ‘Wicked Man’s Rest’ uit 2007 werd Passenger nog vertegenwoordigd door een vijfkoppige band, maar toen hun paden iets later scheidden besloot de nu 26-jarige Brit er alleen voor te gaan.
Passenger brengt folk en indie-pop in de beste Britse traditie en speelt in het Koninklijk Circus een korte set, gewapend met een akoestische gitaar en een stem uit de duizend.
Een eigen interpretatie van Simon and Garfunkel’s “Sound of Silence” is een hoogtepunt, maar ook “Travelling alone” – al ‘buskend’ gecomponeerd na emotionele ontmoetingen in Kopenhagen en Zürich – grijpen naar de keel. “I hate” is dan weer een grappige folksong waarin Rosenberg zijn ergenis over facebook, botox, X-factor en festivaltoiletten ventileert.
Passenger slaagt er ook enkele keren in om de menigte muisstil te krijgen – moeilijk als je weet dat het publiek voor 80% uit gillende tienermeisjes bestaat die al weken uitkijken naar hun roodharige idool.
De korte set wordt afgesloten met de prachtige single “Let Her Go”, een nummer dat hem in België veel airplay en een livesessie in de Kruitfabriek opleverde en luidkeels werd meegezongen door de aanwezige concertgangers.
Zelf bleef Passenger benadrukken hoe fantastisch het was om op het podium van zo’n mooie zaal te staan, terwijl hij een aantal maanden eerder zijn geluk nog op de straat stond te zoeken (te relativeren, want Passenger heeft heel wat mooie samenwerkingen en podiumervaringen achter de hand).
Passenger overtuigt en is ondertussen te dwingend als voorprogramma-act. Op 4 februari 2013 staat hij in een - ondertussen uitverkochte - Orangerie (Botanique)
Ed Sheeran: Natuurlijk was het uitzinnige publiek – gewapend met spandoeken en GSM’s om het tafereel voor de achterban vast te leggen – vooral geïnteresseerd in de getattoeëerde singer-songwriter Ed Sheeran.
Sheeran leerde al op jonge leeftijd gitaarspelen en componeerde zijn eerste nummers in de middelbare school. Hij bracht in eigen beheer een reek ep’s en twee albums uit en werd daarin gemotiveerd door o.a. Jools Holland, Elton John en Amerikaans acteur Jamie Foxx die hem zijn studio liet gebruiken na een indrukwekkende open-mic in Los Angeles.
Zijn eerste hitje, het zoetgevooisde “The A-Team”, bracht hij zonder label of management aan de man: ontelbare optredens, van mond-tot-mond reclame en intensieve marketing via de digitale kanalen leidden uiteindelijk tot een platencontract en een eerste studio-album ‘+’, uitgebracht in 2011.
De carrière van de Brit schoot sindsdien pijlsnel de hoogte in, met een uitverkocht Koninklijk Circus tot gevolg.
Ook Ed Sheeran probeert het in het Circus alleen met gitaar en stem, zij het af en toe begeleid door een loop station (een apparaat dat toelaat samples vooraf op te nemen en zelf te laten manipuleren zodat het lijkt alsof er een volledige band op het podium staat).
Sheeran start met “Give Me Love” en “Drunk”, twee vrij onopvallende poppy nummers met banale tekst, die hij – zoals wel vaker in de set – veel te lang laat uitspinnen. Ook “Grade 8”, waarin hij gebruikt maakt van extra beats uit het loop station – weet niet echt te overtuigen.
Het gebrek aan muzikanten op het podium is niet bevorderlijk voor het concentratievermogen en Sheeran probeert dat iets te vaak op te vangen door ‘spelletjes’ met het publiek te spelen (vragen handjes te klappen, mee te zingen etc.), wat ik zelf vervelend vond maar de omringende muziekliefhebbers niet leek te storen. Ed Sheeran waagt zich ook aan een cover van het pikante “Pony” van rapper en one-hit wonder Genuwine, in duet met een – als ik mag voortgaan op het aantal geproduceerde decibels rond mij – ander tieneridool genaamd Julian Perretta. Best goed en de harten gingen sneller slaan bij het zien van deze – ik geef het graag toe – knappe jongeheer die ook nog over een aardige stem beschikte.
Ed Sheeran zelf kon echter pas overtuigen in de nummers waarin hij zijn akoestische gitaar en indrukwekkend stemtimbre aan het woord liet, zoals in de ballads “Kiss me” en “Lego House”, zijn derde single.
Een ander hoogtepunt was het prachtige “Hearts on Fire”, waarin Passenger Sheeran op het podium vergezelde en de tweede stem voor zich nam (ook Selah Sue begeleidde deze heren recent op deze song tijdens een optreden in Terminal 5 in New York).
Afsluiten deed Sheeran onder meer met de single “You Need Me I Don’t Need You” (waarin hij zijn talent als rapper/scatter demonstreerde) en de luid meegescandeerde ballad “The A-Team”.
Al bij al een geslaagd concert dus. Ed Sheeran heeft trouwens met zijn 21 lentes nog heel wat groeimarge en met zo’n stem is hij hopelijk verzekerd tegen een kortstondige carrière.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Ed Sheeran en Passenger (support act)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-24-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ed-sheeran-24-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Traditionele sing/songwriter pop, die weet te raken … We kunnen aankloppen bij de twintigjarige Brit Ed Sheeran die na een handvol EP’s en een pak optredens in clubs uiteindelijk toe is aan z’n debuut . Een fijn plaatje heeft hij uit met sfeervol, dromerige popsongs , bepaald op basis van z’n akoestische gitaar en z’n soulfulle stem . De charismatische zanger brengt zowel op sobere elegante wijze solo, als door toevoeging van een beheerst instrumentarium een rits liefdesliedjes , luister maar eens naar “A team”, “Wake me up”, “This” als “Drunk”, “Grade 8” , als de bredere gearrangeerde, broeierige “The city” en “Give me love” . Hip-triphoppende invloeden durven ook wel eens doorsijpelen, “You need me, I don’t need you” en “Kiss me”. Ed Sheeran heeft meteen een knaller van een debuut uit.
Nederlands 
Français 
