Steve Nieve kreeg van zijn oude kompaan Costello de gelegenheid om een half uurtje voorprogramma te spelen. Aldus kon de pianist reclame maken voor ‘Together’, een plaat waarop ook een lange zanger zijn beste beentje probeert voort te zetten. Spijtig genoeg deed die zanger (die we bewust een ‘lange’ en dus geen “gro(o)t(s)e” noemen) dat in Brussel ook. Vreemd want ’s mans stem bleek niet van die aard om een uitverkocht Koninklijk Circus te imponeren.
Gelukkig hielden beide heren het kort zodat Elvis zelf al om kwart voor negen het podium bestormde. Hij had duidelijk zin om zijn mindere passage op het bluesfestival van Peer naar de vergetelheid te spelen. Een missie waarin hij volgens ons uiteindelijk niet geslaagd is.
Gewoontegetrouw kregen we vele pareltjes te horen, maar sommige daarvan waren niet voldoende opgepoetst om te schitteren. Bij “Veronica” zagen we het moeiteloos door de vingers dat hij er vocaal soms eens naast zat want eerder dan door technische perfectie bezorgt zijn stem je kippenvel dankzij de passie waarmee hij zingt. En wat een plezier om dat hoogtepunt uit zijn oeuvre nog eens live te mogen horen! Nummers als “Beyond belief” en “When I was cruel” klinken solo dan weer heel erg flets als je gewend bent aan de plaatversies die onvergetelijk zijn dankzij de broeierige arrangementen. Ook elders in de set waren we eerder verheugd over de songkeuze dan over de manier waarop die songs gebracht werden.
Niet dat het allemaal kommer en kwel was. Denken we bijvoorbeeld aan het moment waarop Costello letterlijk laid back op een stoeltje plaatsnam om middels “Walking my way back home” wat swingjazz in de set te injecteren. Ook “Watching the detectives” was bij momenten sterk, alhoewel zijn spielerei met de elektriciteit nu en dan tot pure kakofonie leidde. Dan toch nog liever het totaal uitgepuurde, a capella gezongen “Alison”.
Na een 80-tal minuten was het gedaan met “Elvis Costello solo” om plaats te maken voor het Elvis & Steve, een duo dat al 37 jaar de planken deelt. Heel knap was het gepulseerde pianospel van Nieve tijdens “(I don’t want to go to) Chelsea”. Ook een lang uitgesponnen versie van “Almost Blue” was een hoogtepunt. Na het immer naar de keel grijpende “Shipbuilding” was het vet echter wat van de soep.
Van het einde van dit twee en een half uur durende concert onthouden we vooral dat de synchronisatie vaak ver zoek was. Spijtig want op die manier leek het soms alsof er twee beginnende musici voor het eerst met elkaar samenspeelden. De fans bleven beleefd klappen en trakteerden het koppel zelfs op een staande ovatie, maar wijzelf waren licht ontgoocheld.
Het is charmant om sympathieke Elvis nonchalant en lichtelijk slordig bezig te zien, maar het wordt pijnlijk als aldus de spankracht uit het optreden verdwijnt. Van ons mag hij in de toekomst wat speeltijd inleveren ten gunste van constante kwaliteit. Liever kort maar krachtig dan lang maar krakkemikkig. Costello heeft te veel klasse om de lat te laag te leggen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/elvis-costello-21-10-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
Voor de tweede avond op rij werden de fans van Elvis Costello op hun wenken bediend. Het tweede solo-concert in het Koninklijk Circus was initieel voorzien voor eind oktober 2011, maar toen diende de zanger verstek te laten gaan wegens familiale omstandigheden. ’s Mans vader, Ross McManus, stierf enkele weken later. Ook voor een man met 35 jaar live-ervaring betrof dit dus geen alledaags optreden.
Tijdens het eerste half uur (“(The angels wanna wear my) Red Shoes”, “When I paint my masterpiece”, “Veronica”, “Bullets for the new born king” en “Briljant mistake”) vreesden we dat hij nog niet hersteld was van de indrukwekkende prestatie die hij de avond voordien in de Ancienne Belgique geleverd had. Door zich deze keer solo en dus ietwat naakt op het podium te wagen, viel enorm op hoe hees en breekbaar Costello klonk. Iedereen weet dat hij het er vocaal-technisch gezien nooit smetteloos vanaf brengt, niemand stoort zich daar echter aan want de kracht van Costello ligt nu net in het feit dat hij van dit nadeel een voordeel weet te maken: de man zingt steeds met zodanig veel ‘grinta’ dat het moeilijk is om onbewogen te blijven bij zijn muziek. Na verloop van tijd verminderde het aantal schoonheidsfoutjes trouwens geleidelijk. Misschien was het dus gewoon een kwestie van opwarming. Vanaf “New Amsterdam” (dat “You’ve got to hide your love away” van The Beatles omzwachtelde) vielen ons in ieder geval geen overdreven stemproblemen meer op.
Hoewel hij naar eigen zeggen een hekel heeft aan succes (waarbij het maar de vraag is of dit effectief ironisch bedoeld is), bleek hij bereid om “Everyday I wrote the book” ten berde te brengen. Het daaropvolgende “Bedlam” kreeg een vrij funky versie mee. Een volgende hoogtepunt betrof het zittend gebrachte “All or nothing at all” dat zo’n zeventig jaar geleden de geschiedenis ingezongen werd door Frank Sinatra. Het van Charles Aznavour geleende “She” kon minder imponeren. Tijdens “Watching the detectives” ging Costello een eerste keer volledig loos op zijn Gibson Super 400, iets waarbij hij uiteindelijk iets te veel ‘loops’ gebruikte om te blijven boeien. Chuck Berry werd geëerd middels “No particular place to go” waarna het mooie “Our little angel” een terechte plaats op de setlist kreeg.
De tijd was vervolgens gekomen om middels “Church Underground” expliciet eer te betuigen aan zijn vader. Na “Suit of lighs” maakten “A slow drag with Josephine” en “Jimmie standing in the rain” nogmaals duidelijk dat Costello trots is op het eind 2010 uitgebrachte “National Ransom”-album. Hoe zou je zelf zijn?!
Met “Poison Moon” werd na al die jaren nog eens een parel uit ‘My aim is true’ heropgevist. Vervolgens kreeg de maatschappijcriticus in Costello de bovenhand. Zowel “Tramp the dirt down”, het nog niet uitgebrachte “For more tears” als “Shipbuilding” betreffen anti-oorlogsliederen die mede opgedragen werden aan zijn grootvaders (Patrick & Jimmy) die een kleine 100 jaar geleden strijd leverden in Flanders’ Fields.
Plots weerklonk dan door de boxen een instrumentale versie van “National Ransom” dat door Costello ter plekke op fenomenale wijze gelardeerd werd met gitaar en zang. Alsof het publiek nog niet genoeg verwend was, stormde daarna Steve Nieve het podium op: “My all time doll”, “My three sons” en “Accidents will happen” bewezen opnieuw dat Elvis Costello & Steve Nieve een onverwoestbare tandem vormen. Een duidelijk geëmotioneerde zanger dankte het publiek vervolgens voor de steun gedurende de – gezien de in de inleiding geschetste omstandigheden - toch wel moeilijke avond.
Na “All these strangers” kreeg Brussel vervolgens voor de tweede avond op rij een onvergetelijke versie van “I want you”: duivels gitaarspel en getormenteerd getokkel overtuigden zelfs de laatste twijfelaar om de onverslijtbare Elvis Costello een staande ovatie te gunnen. En nog was het niet genoeg want “(What’s so funny ‘bout) Peace, Love and Understanding” maakte duidelijk dat niemand ooit zijn versie van deze Nick Lowe-song zal overtreffen. Een magistraal slot van een puik optreden dat er mede door de speciale context toe leidt dat we het woord ‘legendarisch’ niet moeten schuwen.
In het Koninklijk Circus werd het entertainmentgehalte van de voorgaande avond ferm teruggeschroefd. In de plaats kregen we een gedurfde selectie uit een rijkgevulde carrière aangevuld met enkele knappe covers. Niet iedereen zal dit concert evenzeer gesmaakt hebben. Wie kwam voor ‘the fun and the hits’, was eraan voor de moeite. Wie zich openstelde voor een tocht door de minder gekende (maar daarom niet minder boeiende!) kanten van het spectrum dat Elvis Costello al zovele jaren beslaat, kreeg gedurende 160 minuten waar voor zijn geld.
Op twee dagen tijd kreeg Brussel meer dan vijf uur muzikale klasse geserveerd. Wie rouwt er nog om een eerste Elvis als de tweede hem overtreft? Eens te meer is de volgende leuze dus van toepassing: ‘the king is dead, long live the king!’ Ross McManus mag beretrots zijn op zijn zoon. We vrezen dat het eerbetoon aan onze eigen vader heel wat minder indruk zal maken dan dit dat we 10 dagen eerder mochten meemaken in het Koninklijk Circus…. Sorry, pa….maar ja, dat komt ervan als je ons op muzikaal vlak zo ongetalenteerd geboren laat worden….
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-costello-solo-31-05-2012/
Organisatie: Greenhouse Talent
Een onvoorwaardelijk diep respect hebben we voor Mr MacManus aka Elvis Costello , de 57 jarige doorwinterde sing/songwriter , die net als The Boss al ruim 35 jaar in het muziekcircuit meedraait. Imponeren doet hij met band en solo, en verwerkt hij moeiteloos een smeltkroes aan stijlen.
Twee avonden is hij in ons land , hij grossiert (morgen) solo tijdens het tweede optreden doorheen z’n rijkelijk gevuld oeuvre in het KC, en vanavond landde hij in de AB met de begeleidingsband The Imposters (Steve Nieve op toetsen, Pete Thomas op drums en Davey Faraghar op bas) en wordt ‘The Revolver Tour – The Return of the Spectacular Songbook!!!’, 25 jaar later, voorgesteld … Een amusant, leuk, ontspannend avontuur in een ‘rad vol fortuinlijke’ songs . Het concept is eenvoudig: tijdens de show mag het publiek op het podium aan een reuzenrad van gekleurde vakjes met titels van hits, (obscure) b-kantjes en (verrassende) covers draaien en zo de setlist van de avond bepalen. Maar de pijl kan net zo goed op een thematische 'Jackpot' vallen, waarna er songs rond één thema, verhaal, ervaring of anekdote volgen. De opbouw van zo’n formule is best spannend!
Vindingrijk ging Costello als een volleerd performer en verteller te werk, verbaasde continu en had het publiek aan z’n lippen , wat zorgde voor een enthousiaste sfeer en ambiance.
Aan het rad kon onze ‘Walter Capiau’ rekenen op z’n assistentes die mensen uit het publiek begeleiden om aan het rad te draaien , ze uitnodigden aan de lounge bar op het podium , om even met een drankje te genieten en te verpozen van de Costello songs, of ze konden een danspasje wagen in een kooi, de ‘gogocage’ genaamd, met één van de danseressen … Entertainment en fun dus!
We zagen een uitermate gezellige groots opgezette circusact, met een vat vol afwisselende songs , die innemend, ingetogen als meeslepend, gedreven en strak konden klinken . Op die manier werden we twee en een half uur letterlijk in Costello’s ‘ wheel of fortune’ gezogen. Een wervelende show en muzikale klasse van Costello en z’n begeleidingsband, die de songs moeiteloos aan elkaar regen. Nooit voelden we ons ‘so close’ verbonden tot deze rasmuzikant en z’n materiaal.
In keurig maatpak klonken ze snedig op songs als “Uncomplicated” en “Radio Radio”, ontroerde de ballad “All this useless beauty” en overtuigden een rockende “Monkey to man” en een uitgesponnen, broeierige, bezwerende versie van “Watching the dectectives” . Geen twijfel mogelijk, hier werd straf spul geserveerd. En de verrassingen in thema’s en keuzes volgden maar . Een meisje kon als op een kermisattractie met hamer en een rinkelbel gaan voor “Alison” waaraan Costello een favoriet of een cover aan verbond, van “Good year for the roses”, “Everyday I write a book” naar “Purple rain”, “Don’t let me down” tot “Cry cry cry” van Johnny Cash , een song die dan ook nog een apart verhaaltje had …
Hij maakte tot twee keer een wandeling in de zaal en hield van de nauwe band met het publiek.
In al die verschillende gedaantes speelde hij solo en akoestisch een bloedstollende “Slow drag with Josephine” , “Jimmy standing in the rain” en een emotioneel geladen “Dr Watson, I presume”, een ode aan de eerder in de week overleden bluegrass folky blinde artiest Doc Watson . Een hoogtepunt!
Costello nam naar het eind het hef zelf in handen en rockte net als het draaiende rad met “Strict Time”, “Out of Time”, “I can’t Stand Up For Falling Down”, “High Fidelity”, “Oliver’s Army” en “Pump It Up”; de instrumenten kregen zelfs in het strakke, hitsende tempo ademruimte!
Een uitgekristalliseerd duivelse versie van “I want you” zorgde voor kippenvel en raakte diep; de apotheose van de avond , die een punt zette achter dit spectaculair optreden, dat in ons geheugen staat gegrift! Hier waren we sterk onder de indruk; een ‘wauw’ gevoel van een Meesterlijke en Onsterfelijke Elvis…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-costello-and-the-imposters-30-05-2012/
Organisatie: Greenhouse Talent
Nederlands 
Français 
