Het was Oathbreaker dat vorige zaterdag het ijs mocht breken in de Kreun. De Belgische band - met Gent als uitvalsbasis - bestaat uit 3 leden van het ter ziele gegane No Recess, aangevuld met een nieuwe drummer en werd midden 2008 opgericht. Ze brachten onlangs hun eerste full album ‘Mælstrøm’ uit op het prestigieuze Deathwish Inc.-label van niemand minder dan Converge zanger Jacob Bannon. En het moet gezegd: het is een dijk van een album geworden! Het werd een perfecte mix van metal, punk en hardcore. De vooruitgang die de band sinds hun debuut-EP ‘Oathbreaker’ maakt, spat ervan af. Ook live was het vuurwerk! Het gemene en venijnige stemgeluid van zangeres Caro is het ziekste geluid dat we ooit van vrouwelijke stembanden te horen kregen. In combinatie met het schitterende gitaarwerk van Lennart en de donderende ritmesectie (Gilles op bas en Ivo op drums) gaf dit een nieuwe definitie aan de term ‘brutaal’. Vooral in “Hierophant” waar de grenzen van brutaliteit werden afgetast, kwam deze krijsende, krassende stem ten volle tot haar recht. Voeg daar de headbangende, over de microstandaard gedrapeerde, lange haardos van Caro aan toe en je kreeg zin om zelf iets brutaals te doen. Na een groot half uur was het ijs niet alleen gebroken, maar volledig gesmolten!
Oorzaak: een ontketende locomotief die De Kreunzaal volledig onder stoom zette net voor het hoofdprogramma. Grote klasse van eigen bodem! (*)

Envy, de in 1992 opgerichte Japanse hardcoreband, schakelde in de loop der jaren geleidelijk over van pure hardcore en screamo naar post-hardcore en post-rock. Het vijftal uit het land van de rijzende zon is live één grote belevenis. Zanger Tetsuya Fukagawa zingt met zoveel overgave dat de koude rillingen je constant over de rug lopen. En dit in een nochtans broeierige zaal. Wie doet hem dat na? De overige 4 leden van de band (gitaristen Nobukata Kawai en Masahiro Tobita en ritmesectie Manabu Nakagawa – bas – en Dairoku Seki – drums) zijn één voor één rasmuzikanten die hun instrumenten binnenste buiten keren.
We kregen een schitterende versie van “Worn Heels And The Hands We Hold” uit hun laatste album “Recitation”. Een song die ingetogen startte en openbloeide als een Japanse kerselaar in hardere hardcore- en zachtere postrockvertakkingen.
Of de post-rock parel “A Breath Clad In Happiness” van hetzelfde album waar Fukagawa zijn keelgat zodanig openzet dat we spontaan een inkijk kregen van ’s mans trillende longen. “A Warm Room” was heel toepasselijk voor de conditie waarin de Kreunzaal zich op dat moment bevond. Een song die je onderdompelde in een warm bad waar je jezelf volledig in verloor en werd overgelaten aan één van de mooiste natuurelementen, verder drijvend op niets dan gelukkige gedachten. De song overmeestert je en de subtiele opbouw kan je best vergelijken met de manier waarop de Japanners aan ‘ikebana’ doen. Alles valt in zijn plooi en alle stukjes passen perfect in het geheel. Pure Japanse klasse.
Het met militair drumgeroffel van Seki onderbouwde “As Serenity Calls Your Name” is nog een dergelijk meesterwerk: geen schuingemarcheer maar een ontluikende song die moeiteloos uitgroeit tot een protestmars met een oerschreeuwende Fukagawa om daarna in alle sereniteit uit te monden in een bijna klassieke finale.
Buitenbeentje bij dit alles werd uitsmijter “Farewell To Words” uit hun overgangsalbum '’All the Footprints You've Ever Left and the Fear Expecting Ahead’  uit 2001, met nog wel de hardcore-elementen van vroeger maar al meer richting hun latere post-hardcore en post-rock getinte muziek. Een mooi einde van een geslaagd concert. En daarmee is alles gezegd.

(*) Setlist Oathbreaker
[1] Glimpse Of The Unseen [2] Origin [3] Downfall [4] Black Sun [5] Ashes [6] Hierophant [7] Agartha [8] Shelter
Hier kan je zelf zien en horen hoe Oathbreaker live klinkt: http://www.youtube.com/watch?v=fxM708FdWVk .
De video werd trouwens gefilmd en gemonteerd door niemand minder dan Mathieu Vandekerckhove (gitarist van Amenra en Syndrome).

Organisatie: de Kreun, Kortrijk

De loeiharde sound waarmee Amenra ons bij het betreden van de Labozaal verwelkomde, contrasteerde sterk met de desolate stilte die maandagavond heerste in de binnenstad. De groep kende recentelijk allerhande tegenslagen waaruit ze blijkbaar toch voldoende kracht geput hebben om menigmaal meer indruk te maken dan de 50 betogers die de Leuvense politie zodanig de daver op het lijf joegen dat de grote middelen werden ingezet om een aanzienlijk deel van het stadscentrum te barricaderen. Kortrijks burgervader blijkt van plan om op korte termijn enkele extra gevangenissen te bouwen, we raden hem bij deze aan om deze vijf parochianen uit te nodigen wanneer de stevigheid van die nieuwe bouwsels getest moet worden.

De Japanners van Envy begonnen in 1997 als hardcore/punk-band maar evolueerden later richting het “screamo”-subgenre binnen hardcore om uiteindelijk meer melodische en sfeervolle elementen te incorporeren en zo de stempel ‘postcore’ te krijgen. De set in het STUK bestond maandag voornamelijk uit nummers van ‘Insomniac Doze’, de ‘Abyssal’-EP en de splits met Jesu en Thursday (hun 4 laatste releases). Voorts brachten ze ook enkele oudere nummers uit ‘A dead sinking story’ en ‘All the footprints you've ever left and fear expecting ahead’. Tetsuya Fukagawa kwam vocaal wat schraal voor de dag, maar dat willen we hem niet euvel duiden want ook hij ‘smeet’ zich als een ware kamikaze zodat we moeiteloos een (spleet)oogje dichtknepen bij de nogal monotone zang.
De set werd afgesloten met “A warm room”, een songkeuze die ons inziens geen toeval was in de aardig verhitte Labozaal. Al wie niet vertrouwd is met de muziek van Envy, raden we trouwens aan om kennis te nemen middels dit prachtige slotnummer dat - als voldoende luid gespeeld! - kippenvel oplevert van hier tot in Tokyo. Wie maandag afwezig was, heeft dus reden om de aanwezigen te benijden.

Organisatie: Stuk, Leuven