Evergrey - Tussen lichtvoetigheid en somberheid

Vrijdag de dertiende, het is en blijft de uitgelezen avond om de duisternis in ons hart op te zoeken. In een goed vol gelopen De Casino, op Evergrey (****) die binnen de progressieve metal hoog staan aangeschreven. Meer nog. Met hun 14e album 'Theories Of Emptiness' bewijst de band, rond de imposante, super sympathieke Tom S. Englund, nog steeds tot de absolute top te behoren binnen hun genre.
Ook live zetten ze dit kracht bij. De band weet ruim anderhalf uur lang doordacht te balanceren tussen lichtvoetigheid en somberheid.

We zagen de Italiaanse band Inner Vitriol net hun laatste nummer afsluiten, aan het daverende applaus te horen, was het de moeite. Helaas.
We maakten ons op voor het gezelschap KLOGR (***) die met tot de verbeelding sprekende beelden en scherpe riffs ons intrigeerde. Ze hadden er zin in, met een erg spraakzame frontman, die voortdurend het publiek aanporde. Na een mooie start, bleef het helaas een beetje hangen in datzelfde sfeertje; de aandacht verslapte, naarmate de set vorderde. De doomy sfeer bekoorde, en op het eind van de set werden enkele registers open getrokken. Goed, maar ook niet meer dan dat.

Evergrey legde de lat meteen torenhoog. Drummer Simen Sandnesl ging als een wild beest tekeer. De intense riffs van gitarist Henrik Danhage en bassist Johan Niemann en de sublieme insteek van Rikard Zander op keys, bracht ons onder de indruk. Maar het was vooral zanger/gitarist Tom S. Englund, die de meeste aandacht naar zich toe trok. Zijn vocals overdonderden, wat een stembereik. Surplus het dosis charisma in zijn bindteksten, weet hij iedereen in te palmen. “Falling from the sun” zorgt voor rillingen, het valt op hoe de band donker en licht perfect met elkaar verbindt. Een sterke opener dus. “Say” op z’n beurt toont aan wat een ijzersterke formatie deze Zweedse band wel is. De nieuwe songs klinken loepzuiver, en worden even goed ontvangen als de oudere kleppers.
Een messcherp “Call Out of the Dark” en “One Heart” wordt door iedereen meegebruld. De band speelt strak en energiek. Hoogtepunten volgen elkaar op, een sneltrein aan uppercuts. Na een lekkere drumsolo volgt de apotheose met “A touch of Blessing”. Ook Rikard Zander  bezorgde ons met een korte, intense solo op keys kippenvel.
Eerder intrigeerden ze met een “Where August Mourn” en in de bis krijgen ze de handen op elkaar op “King of Errors”, een song van tien jaar oud, uit het album 'Hymns fort he Broken'. “Our Way Through Silence”, uit het recente album, besluit de set, een knaller van formaat, net als de openingssong schakerend tussen licht en donker.

Al dertig jaar is Evergrey bezig en nog steeds imponeren ze. Zondermeer sterk en klasse!

Setlist: Falling From the Sun // Say//  Midwinter Calls //Distance// Eternal Nocturnal// A Silent Arc// Call Out the Dark //One Heart //Where August Mourn //Weightless//  Misfortune // Save Us // A Touch of Blessing //King of Errors // Our Way Through Silence

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas ism Biebob

Evergrey tekent voor de Alcatraz festivalzomer
Evergrey
Kreun
Kortrijk
2017-09-29
Stijn Raepsaet

Vrijdag 29 september was het verzamelen geblazen in dé stad aan de Leie voor een gezellige avond Evergrey.

Als voorprogramma bracht het Griekse Need rustige progressieve metal met hier en daar een stevige uithaal. In een gezellig gevulde zaal maakten ze van de gelegenheid gebruik om hun jongste album ‘Hegaiamas: a song for freedom’ aan het publiek voor te stellen.

Iets na negenen betraden de heren van Evergrey, iedereen rustig begroetend, het podium om dan hun set te starten met “Solitude within’” uit het album ‘Solitude, Dominance, Tragedy’ (1999). Een opener uit de oude doos die voor de ware fans als muziek in de oren klonk. Meteen was ook de toon gezet voor een optreden vol typische Evergrey ingrediënten: duisternis, religie, wereldpijn, dood, identiteitscrisis … Naargelang men het bekijkt, was de romantiek dus (niet) veraf!
Een eerste lied uit hun laatste plaat ‘The Storm Within’ (2016) kregen we met “Distance” dat sereen ingezet werd door toetsenist Rikard Zander. De emotioneel getormenteerde stem van zanger Tom Englund tilde het lied en de zaal naar hogere sferen. Met “My Allied Ocean” bewezen de Zweden dat er op hetzelfde album ook (opnieuw) plaats is voor het stevigere werk.
Ander werk dat nog gespeeld werd: “Mark of the Triangle”, “Leave it Behind us”, “The Fire”, “A New Dawn”, “Recreation Day”, “A Touch of Blessing”…
Algemeen beschouwd bracht Evergrey een gevarieerde set waaruit kundig geplukt werd uit hun rijke repertoire van tien albums. Muzikaal-technisch viel er weinig op te merken: ondanks geluidsproblemen in het begin speelde de band een oerdegelijke set.

De nodige aandacht voor sfeerscheppende tonen in combinatie met het kenmerkende timbre van Elmunds stem drukte een positieve Evergrey stempel op het trommelvlies van het afgezakte volk.
Wat ons betreft mag Evergrey deze zomer hun woonplaats in Göteborg enkele dagen verlaten voor een plaatsje op de Alcatraz affiche.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/evergrey-29-09-2017/
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune