Een relatief nieuwe en vrij interessante naam binnen de Amerikaanse hardcore-wereld is die van Foundation. Dit vijftal uit Atlanta brengt na twee EP’s met ‘When The Smoke Clears’ een eerste volwaardige album uit en mag dat zowaar doen onder het vlaggenschip van Bridge Nine Records... Foundation bestaat uit vijf jonge kerels die allen aanhangers zijn van de straight edge-beweging. Of ze met deze plaat de troonopvolgers zullen worden van geestesgenoten s als Champion en Have Heart betwijfelen we wel een beetje. Let wel, ‘When The Smoke Clears’ is een zeer stevige plaat die spek voor de bek is voor alle liefhebbers van stevige hardcore uit de nineties (denk daarbij aan bands als Erath Crisis, Unbroken en Trial) en voor fans van een stevig portie metalcore.
De tien songs zijn stuk voor stuk keihard, energiek, strak en staan als een huis. De band straalt kracht en passie uit en doet ons vermoeden dat deze band vooral live een sensatie is. Waarom we dan toch een kleine kanttekening plaatsen, is het feit dat de band allesbehalve vernieuwend is (een hele resem groepen deden dit zelfde kunstje al voor in het verleden) en de strot van zanger Tom Pearson die stevig maar vrij middelmatig klinkt. Toch is ‘When The Smoke Clears’ een van de betere platen in 2011 binnen het genre en zullen we zeker nog horen van deze Amerikanen.
Brotherhood Foundation - ‘Onze show op Groezrock 2011 heeft een therapeutisch effect’!
Een opmerkelijke act die zaterdag 23 april geprogrammeerd stond op het Groezrock-festival , was het Nederlandse Brotherhood Foundation. Zangers Gary Van der Wouw en Patrick van Fessem, bassist Jeps Salfischberger, gitarist Tom Sikkers en drummer Corné Borchers vormden eind jaren negentig een van de belangrijkste bands binnen de rock-en metal scéne van onze zuiderburen. Met hun heerlijke crossover van metal en hardcore oefenden ze een belangrijke invloed uit op verschillende Nederlandse en Belgische groepen. Hun meesterlijke album ‘Elevator Music’ werd door ondergetekende in die periode zowat grijsgedraaid en dus tekenden wij uiteraard present in de etnies-tent voor het optreden van Brotherhood Foundation. Nadien hadden we de kans om een paar vragen te stellen aan zanger Gary Van der Wouw en bassist Jeps Salfischberger.
Musiczine: We waren een beetje verwonderd toen we Brotherhood Foundation op de affiche van Groezrock zagen staan. We dachten dat de band er jaren geleden de bui aan gaf?
Jeps: Het klopt inderdaad dat BF heel lang geen teken van leven meer gaf, want we hebben meer dan twaalf jaar niet meer opgetreden. Toen ik vorig jaar Groezrock bezocht en er backstage organisator Hans Maes sprak, vroeg die of we met Brotherhood Foundation wilden optreden op deze speciale jubileum-editie.. Hans droomde er namelijk van om verschillende reünie-concerten te houden van zijn favoriete bands.
Gary: Het is zo dat we hier in de jaren negentig drie keer optraden. We waren zelfs de eerste harde band die hier geprogrammeerd stond, want vroeger programmeerde dit festival artiesten als Herman Brood en consoorten…
Musiczine: Hoe komt het dat jullie eind jaren negentig besloten om jullie succesvolle band stop te zetten…
Jeps: Het is niet zo dat we 12 jaar echt een punt zetten achter de band, Ieder bandlid ging gewoon op een bepaald moment zijn eigen weg en zo bloedde de band beetje bij beetje dood…
Gary: Eigenlijk namen we in die periode ook niet echt afscheid van mekaar…Bepaalde zaken werden toen ook niet echt uitgepraat. De voorbije dagen werden onze vriendschapsbanden opnieuw een heel stuk strakker en daardoor zou je kunnen zeggen dat deze reünie een soort van therapeutisch effect heeft. Straks kunnen we in alle harmonie opnieuw afscheid van mekaar nemen …
Jeps: Na onze try-out van gisteren en onze show op Groezrock volgt er nog 1 optreden. Daarna houden we er voor alle duidelijkheid definitief mee op.
Musiczine: Blijkbaar had het nogal wat voeten in de aarde om alle vijf de bandleden hier op Groezrock te krijgen?
Gary:Dat kun je wel stellen Omdat ik zelf in Canada woon en werk (hij baat er zijn eigen tattooshop uit nvdr.) en omdat onze andere zanger Patrick in Israël verblijft, vergde dit nogal wat organisatie. We boekten zo snel mogelijk alle nodige vluchten om zeker aanwezig te kunnen zijn op dit feestje! De andere drie leden wonen in Tilburg en zij hadden uiteraard heel wat minder problemen om tot in Meerhout te geraken.
Musiczine: Het optreden was wat ons betreft dik in orde, zeker als je weet dat jullie zo lang niet meer optraden. Jammer genoeg viel de opkomst wat tegen en was de etnies-tent amper halfvol. Welke vonden jullie er zelf van ?
Jeps: Om eerlijk te zijn : wij hadden op voorhand geen enkele verwachting wat betreft dit optreden. We zijn al zo lang uit de picture en bovendien stonden we op hetzelfde moment geprogrammeerd met superbands als Blood For Blood en de legendarische heren van The Descendents.
Gary: Wat ons wel plezier deed, was dat er quasi geen verloop was tijdens onze show. Wie bij het begin aanwezig was, bleef ook voor de rest van het optreden kijken!
Musiczine: Welke andere bands konden jullie smaken vandaag?
Jeps: Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog niet veel gezien heb. Heel wat tijd vandaag heb ik besteed aan socializen. Niet alleen met onze goeie vrienden van De Heideroosjes die hier ook rondlopen, maar ook met heel wat zakenvrienden van me. Beroepshalve ben ik boekingsagent bij MOJO en oprichter van Powerfest, een indoorfestival in Amsterdam (vindt dit jaar plaats op 5 juni, nvdr) dat voornamelijk hardcore- en metalbands programmeert.
Gary: We kwamen hier trouwens ook relatief laat toe en hielden bovendien nog een signeersessie. Zo heb ik zelf voorlopig enkel No Trigger gezien en een stukje van CIV wat absoluut een van mijn favoriete bands is.
Musiczine: wat vinden jullie trouwens van de line up van Groezock 2011?
Jeps: Ik moet zeggen dat er vorig jaar veel meer nieuwe en jongere bands aanwezig waren. Nu zijn er heel veel oudere groepen op de bill en dat zie je ook aan het relatief oudere publiek.
Musiczine: Nog een slotvraagje voor bassist en boeker Jeps: welke bands uit Nederland moeten we in de gaten houden?
Jeps: Nederland kent heel wat aanstormende bands. Make Believe is er daar eentje van, Destine treedt in verschillende andere landen op en gaat ook goed. Daarnaast zijn er nog Only Seven Left, Make Believe, Face Tomorrow en Kensington.
Brotherhood Foundation vind je sinds kort op facebook. Surf daarvoor naar https://www.facebook.com/profile.php?id=1164050827#!/pages/Brotherhood-Foundation/146622835350136
£Bezoek zeker ook eens de website van Powerfest, een festival dat dit jaar een affiche heeft om duimen en vingers af te likken: http://www.thepowerfest
The Phoenix Foundation is afkomstig uit Nieuw-Zeeland en zorgt samen met The Naked & Famous voor lentekriebels en een zomers gevoel. In eigen land is de band al redelijk populair, maar hier moet het nog allemaal beginnen. Ze zijn al toe aan de vierde cd en hebben een plaat uit vol dromerige indiepop, die put uit de sixties en seventies, wat bubbels bevat en die fris, sprankelend klinkt. Horen we hier ergens niet ‘90s Pale Saints …
Gelukzalige en rustgevende cocktailmusic van eenvoudige, pakkende melodietjes en zalvende vocals. Leuk allemaal wat het collectief verwezenlijkt met songs als “Flock of hearts”, “Bitte bitte” , “Orange & mango”, “Wonton” en de titelsong. … Lekker meedrijven met dat ene wolkje aan de hemel …
Het publiek ligt anno 2011 niet meer wakker van de jaren ’90 want het zijn plots weer de jaren ’80 die toonaangevend zijn. Wie weet zal dit veranderen binnen een tiental jaartjes maar gisteren werd het gauw duidelijk dat de hoogdagen van Asian Dub Foundation voorbij zijn, ook al was de trouwe aanhang aanwezig.
Misschien zijn de mensen gewoon het cross-overgeluid wat moe geworden en dat zal deels te verklaren zijn doordat er gewoon een overaanbod in het genre was.
Zonder twijfel waren Asian Dub Foundation één van de meest originele in hun soort en dat is natuurlijk te verklaren door de Aziatische klanken want op Cornershop na was zoiets destijds nieuw en revolutionair.
Ondanks diverse personeelwisselingen bleven Asian Dub Foundation de nodige albums uitbrengen en in het kader van hun meest recente ‘A history of now’ bracht deze bende de Brusselse rocktempel een bezoekje.
Er zijn groepen die hun vuurwerkstokjes sparen tot de bisnummers maar in het geval van Asian Dub Foundation was het meteen prijs met opener “Bride of Punkara” waarbij meteen daarna met “Rise” de zaal helemaal ontplofte. Naar aloude gewoonten deden ze dat met hun welgekende mix van Westerse crossovergeluiden en dansgeluiden van Aziatische origine.
De twee zangers (of zijn het nu rappers?) Al Rumjen en Aktarv8r die er sinds 2007 bijkwamen, deden er alles aan om het publiek op te dwepen en eens “Target” en “London Eye” door de boxen galmden, wist je dat ze in hun opzet geslaagd waren.
Wie Asian Dub Foundation zegt, heeft het natuurlijk ook over de nodige politieke boodschappen en bij “History of now” werd meteen steun gegeven aan de mensen die in het Midden-Oosten rebelleren tegen de heersende dictators.
Ook al was de opkomst een tegenvaller kon je dat niet merken aan de arme vloer van de AB want als er één groep is die een publiek massaal kan doen springen dan is het Asian Dub Foundation wel.
Na een uurtje verdween de groep van het podium om tot tweemaal terug te komen. Niet alleen besloten enkele fans om het podium te bekruipen maar kreeg extreem rechts ook nog eens op zijn donder tijdens “Rebel” , een boodschap die des te meer doordrong tijdens “Free Satpal Ram”.
De muziek die Asian Dub Foundation gisteren bracht was misschien bij momenten wat gedateerd want je kan moeilijk gaan beweren dat deze groep door de jaren heen veel evolutie heeft gekend maar we zagen wel een groep die zich ten volste gaf en die nieuwe goden een poepje liet ruiken als het op energie aankomt.
Een groep die te belangrijk is om zomaar uit de muziekgeschiedenis te wissen en dat begrepen de aanwezige fans van gisteren maar al te goed.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
’For the consciousness of the nation’ is één van de zinsnedes gegrift in m’n geheugen. Het is afkomstig van de Londense Pakistani Asian Dub Foundation die medio de jaren ’90 sterk voor de dag kwamen met hun politiek geladen geëngageerde teksten (anti racisme en mensenrechten!) en hun gebalde, opwindende en dansbare crossover van rock, hiphop, electro, dub, jungle, ragga en etno. Samen met Nitin Sawhney, Talvin Singh, Transglobal Underground, Cornershop, Loop,Guru , Senser en Natacha Atlas waren zij de smaakmakers van deze Indiase scene.
De percussie en de Indiase beats klinken, naast de stevige, directe en militante rockaanpak op de vorige platen, terug meer door op het recente ‘Punkara’, die teruggrijpt naar hun onvolprezen debuut ‘Facts & Fiction’ (’95). Bizar genoeg wordt de plaat door de Vlaamse media links gelaten. Samen met de twee MC’s, de ruimte voor instrumentals en de combinatie bewustwording –muziek, bezorgden ze ons een fijn en gezellig avondje dansplezier en ‘music with brains’! Elk van de leden kreeg ruimte om ‘hun ding’ te kunnen doen, wat net de sterkte is van dit worldcollectief.
Al een paar weken was het concert ‘sold out’; de band wordt alvast door onze Franstalige vrienden sterk ontvangen. De trancy soundscapes van “Bride of Punkara” was de aanzet van de bijna twee uur durende set. Het kwintet balanceerde tussen de strakke sound van songs als “Take back the power”, “Living under the radar”, “Target practise” en “Burning fence”, die voorzien waren van krachtige soms gierende gitaarloops en een diepe bas, en de ‘old school’ van “Riddim’”, “Rise to the challenge” en “Speed of light”, die kleur hadden door etno, zalvende beats en een intrigerende percussie.
Hun ongedwongen enthousiasme werd sterk geapprecieerd. Ze betrokken aanhoudend hun fans bij de nummers, die zich maar al te graag lieten gaan op die zalvende worldsound, hun rockaanpak en hun stevige beats.
De percussionist kwam in de schijnwerpers op de instrumentals “SOCA”en “Taa deem”, hun eerste ooit verschenen nummer. “Fly over” was samen met het afsluitende “Oil” de singalong, en op “Super Power” klonk men als het Indiase Public Enemy. In de bis speelden ze een schitterende versie van “Buzzin’”, die een sterke opbouw had en doordrongen was van trance.
En tenslotte kon ”Fortress Europa” niet ontbreken, de aanklacht tegen het VB en een oproep naar gelijk(waardig)heid. Het waanzinnige publiek kon de band nog overhalen om hun “Rebel warrior” in een aangepaste muzikale outfit te spelen; de ganse massa stond te springen op deze instant klassieker!
Kijk, Asian Dun Foundation tekende voor een energiek en dynamisch concert, waarin de band hun roots voor etno behoudt. Hun ‘Community Music’ heeft een rechtvaardig plaatsje in ons hart …
Organisatie: Botanique, Brussel
De Londens Pakastani Asian Dub Foundation grijpt met deze recente cd terug naar hun onvolprezen debuut ‘Facts & Fiction’ (’95). De percussie en de Indiase beats klinken, naast de stevige, directe en militante rockaanpak terug meer door. Hun crossover van rock, hiphop, electro, dub, jungle, ragga en etno klinkt aanstekelijk , groovy, dansbaar en opwindend. Ze houden een vinger aan de wonde van anti racisme, mensenrechten en de oorlog in Irak.
De combinatie bewustwording – muziek blijft iets unieks van dit gezelschap, dat al ruim dertien jaar bezig is. We horen een mooie afwisseling met strakke nummers als “Target practise”, “Burning fence”, “Ease up Caesar” en “Living under the radar”, die soms voorzien zijn van een krachtiger en gierende gitaarloop. Kleur krijgt de plaat door de zalvende Indiase etno beats en percussie op “Speed of light”, “Stop the bleeding” en de instrumentals “Soca” en de “Bride of Punkara”. Enkele de reprise van Iggy ’s “No Fun” is de misser van deze ‘Community’ band, die met ‘Punkara’ tekent voor een erg gevarieerde, kleurrijke plaat.
Nederlands 
Français 
