Girls uit San Francisco , is een ‘apart’ bandje binnen de indiepopscene, door de afwisselende aanpak van sfeervolle, dromerige , melancholische songs, en nummers die beheerste en forsere uitstapjes maken naar de rock’n’roll, surf, wave en shoegaze, zonder aan emotionaliteit in te boeten. Ze hebben op die manier iets mee van het Britse The Music, die de laatste jaren wel met de noorderzon zijn verdwenen .
De band rond Christopher Owens toont twee muzikale gezichten en zoekt het dus in subtiliteit, finesse, zeemzoeterigheid en gedrevenheid. Niet steeds is dit vertaald in muzikale identiteit en sterkte, en hier wringt het schoentje wel.
Op het podium werden aan de microstatieven en het materiaal bloemen geweven en ze hadden enkele soulfulle backing vocalistes mee, die de songs diepgang , intensiteit en elegantie boden. In het eerste deel kwam vooral het ingetogen karakter van de band aan bod , met oog voor dramatiek, en af en toe gekenmerkt van een ruwer rock’n’roll randje, als op “Alex” , “Honey bunny” ; “Heartbreaker” en “Headache” . Op “Love like a river” kregen de soulvocalistes meer ruimte , en ging de song richting gospel en koorzang. Ook de oudere single “Laura” klonk best spannend in dit concept .
Het optreden zakte dan ineen door de té stroperige songs “My ma” , “Substance”, en “Saying I love you”. Maar goed dat er verandering kwam met “Vomit”, “Die” en “Forgiveness”, die lekker uitgesponnen werden , boeiden en intrigeerden door de tempowisselingen en de verschillende muzikale wendingen .
In de bis hielden ze de tempoverhoging en surfinvloed aan en kregen “Hellhole Ratrace” en “Morning Light” inderdaad een broeierige, krachtige versie mee, waarbij de pedaaleffects deftig maar beheerst werden ingedrukt.
Girls probeert een brug te slaan tussen ‘60s Beach Boys , 70s psychedelische rock, ‘80s Prefab Sprout en de shoewavepop van Jesus & Mary Chain en The Music , maar hebben hier nog wat te sleutelen. Tja soms kwam het beeld van Maja de Bij naar boven - honingzoet als prikkelend.
Support was de uit eigen streek (Lille –Tourcoing) afkomstige Lena Deluxe. Ze verdiende haar sporen als toetseniste bij Brisa Roché en Roken is Dodelijk . We hoorden bevreemdende, sensuele en gevoelige pop , rebels als fragiel, gedragen door haar hemelse stem . Een overtuigende podiumprésence drukte z’n stempel op de muziek . In het oog te houden .
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Een kleine twee jaar terug debuteerde het kwartet onder Christopher Owens en Liza Thorn. Het jonge bandje bracht met ‘Album’ twaalf emotievolle, licht melancholische indiegitaarpopnummers, waarin beheerste uitstapjes waren naar de rock’n’roll, wave en shoegaze.
Op de tweede cd ontpopt Owens zich nog meer als songschrijver en is de brug van ‘60s Beach Boys , 70s psychedelische rock, stoner, shoewavepop en sfeervolle dromerige pop nog sterker gemaakt.
De eerste songs “Honey bunny”, “Alex” en “Die” trekken meteen de aandacht door de ietwat ruwe aanpak, dan slaat het om naar zeemzoete love van o.m. “Saying I love you” en “My ma”. “Vomit”, “Just a song” en “Forgiveness” zijn uitgesponnen , en boeien en intrigeren door de verschillende muzikale stijlen.
‘Father, Son, Holy Ghost’ is best een overtuigende plaat van de band uit San Francisco, die dramatiek, intimiteit en extravertie verwerkt.
Het debuut van het jonge beloftevolle Girls (nee, geen Spice Girls meidengroep aub!) uit San Francisco kreeg lovende kritieken door de afwisselende aanpak in hun emotievolle, lichte, melancholische indiegitaarpop, waarin beheerste uitstapjes zijn naar de rock’n’roll, wave en shoegaze. Ze hebben iets mee van het Britse The Music. Check maar eens het wondermooie debuut van het uit Leeds afkomstige gezelschap, die verscheen in ’02!
Het kwintet had in de eerste songs af te rekenen met technical problems, wat de sfeervolle, dromerige openers “Heartbreaker”, de single “Laura” en “Ghost mouth” wat in de mist deden gaan. In het eerste half uur hoorden we een opvallend onwennige, tamme en nerveuze band. Ondanks de sobere & spaarzame begeleiding klonken “Headache” en “Solitude” door hun ingetogen karakter té zeemzoeterig. Te rustig werd het! Maar het onderstreepte de fijnzinnige subtiliteit en elegantie van de band en de gelouterde vocale sterkte van Christopher Owens, die deed denken aan een jonge Bob Geldof ten tijde van Boomtown Rats. Toen pas Owens de keel schraapte met een flinke geut whisky, stroomde de adrenaline door het lijf en wisselden ze de intieme finesse af met een dosis rock’n’roll, shoegaze en wave: “Darling”, een doorleefde americanarocker, de shoegazepop van “Morning light” en de bezwerende poprock van de doorbraaksingle “Lust for life” (Spiritualized als referentie mooi meegenomen trouwens!) stonden moeiteloos naast het breekbare “Oh boy” , “Substance” en “Hell hole rat race”, die een verrassende felle distortion outtro kreeg.
De leuke interacties van het publiek relaxeerden de band.We hoorden in de bis een ontspannende “Life in San Francisco” (?) - een lalala meezinger, en “Big Bad Mean Motchafucker”, krachtige waverock’n’roll, refererend aan Alan Vega’s “Jukebox baby”.
Trefwoorden voor de set: poppy en intiem, bedeesd, ingehouden en dramatisch. Maar een optreden met gemengde gevoelens … het gevarieerde materiaal was niet goed verdeeld in de set… er was geen directe lijn… Het veelbelovende hippe karakter van de band kwam onvoldoende in de spotlights
Organisatie: Botanique, Brussel
We hoorden al Lovvers als groepsnaam, nu is er een ban die uit San Francisco Girls noemt. Een kwartet onder Christopher Owens en Liza Thorn. Het jonge bandje brengt twaalf emotievolle, licht melancholische indiegitaarpopnummers, waarin beheerste uitstapjes zijn naar de rock’n’roll, wave en shoegaze. De band heeft iets mee van een zeemzoeterig Jesus & Mary Chain. Ze trekken al meteen de aandacht met opener “Lust for life”, een overtuigende poprocker, die ongemeend verbonden is met Iggy. Verder zijn “Laura”, “Ghost mouth” en “God damned” broeierige popsongs in het verlengde van “Lust for life”. “Big bad mean Motherfucker” biedt een juiste dosis rock’n’roll. Het middendeel van de cd heeft een sobere, sfeervolle aanpak. “Headache” en “Summertime” hebben een minimale instrumentatie en zijn vocaal erg sterk. “Hellhole ratrace” is door de broeierige intensiteit en opbouw het kroonstuk van de cd. Tot slot vormen “Morning light” en “Darling” de link met de ‘80’s wave en shoegaze .
Het is allemaal goed uitgekiend en mooi verdeeld op de debuutcd, die zich onderscheidt met volgende kenmerken: Pop – Intimiteit – Dramatiek – Variatie - Hip
Nederlands 
Français 
