God Is An Astronaut - Zinderende post rock
Jo Quail is iemand die geregeld in de entourage vertoeft van God is An Astronaut, ze werkte mee aan verschillende van hun platen en verschijnt steevast op dezelfde concertaffiches.
Enkel gewapend met een futuristische cello weet Jo Quail met veel bezieling het publiek te begeesteren. Ze maakt nuttig gebruik van loops en effecten waardoor je nooit de indruk hebt dat hier maar één instrument aan het woord is. Verpakt in een viertal betoverende werkstukjes brengt deze sympathieke dame een atmosferische en innemende sound die het publiek een half uur lang in de ban weet te houden.
In 2023 was het Ierse God Is An Astronaut één van de absolute hoogtepunten op het befaamde Dunk!fest in de Gentse Vooruit, dat fantastisch concert werd trouwens door Dunk Records voor de eeuwigheid vastgelegd op het prachtige live album ‘Live at Dunk!Fest’.
Met een fraai nieuw album ‘Embers’ onder de arm komen ze hier vandaag een prachtig vervolg aan breien. Het wordt algauw duidelijk dat ‘Embers’, met maar liefst 5 songs in de setlist, live uitgroeit tot één hun meest indrukwekkende platen, met heerlijke sferische momenten afgewisseld met de meest geweldige gitaaruitbarstingen. Dankzij bruisende uitvoeringen mogen songs als “Odyssey”, “Falling Leaves” en een extatisch “Oscillation” nu al tot absolute klassiekers gerekend worden.
Met winterse beelden van kale naaldwouden op de achtergrond komt de instrumentale post-rock nog beter tot zijn recht. De visuals mogen er dan al misschien koud uitzien, de sound zorgt voor heel wat warmte en voor een broeiende atmosfeer.
Tussen de nieuwe songs door brengt God Is An Astronaut nog met heel veel gevoel de geliefde pareltjes “All is Violent All is Bright”, “Fragile” en “Frozen Twilight” om dan elders uit te pakken met fameuze gitaaruitbarstingen in “Seance Room” en “Suicide By Star”. Later in de set komt Jo Quail nog een handje toesteken om de temperatuur en de intensiteit de hoogte in te jagen met onder meer een denderend hoogtepunt “Embers” en een fenomenale afsluiter “From Dust To Beyond”.
Wederom een adembenemend concert van één van de hoofdrolspelers in het postrock genre.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
GIAA
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7323-god-is-an-astronaut-14-05-2025
Jo Quail
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7324-jo-quail-14-05-2025
Organisatie: Democrazy, Gent + Viernulvier, Gent ism Dunk!festival
God Is An Astronaut - Lawaaimachines Barrens, Kokomo, en … God Is An Astronaut - Postrock is life!
De Italiaanse instrumentenbouwer Luigi Russolo publiceerde in 1913 het futuristisch manifest ‘L’arti dei rumori’, over intonarumori, zogenaamde lawaaimachines. Hij was de eerste die het intense gevoel beschreef bij het horen van een ‘wall of sound’.
Bijna 110 jaar later genoten honderden postrockliefhebbers in de Gentse Vooruit op quasi dezelfde wijze van een formidabele vier uur durende klankmuur. Vier uur lang gitaarlawaai zonder zang? Voor sommigen is het een kwelling van jewelste, voor anderen (waaronder ikzelf) een zegen. Met God Is An Astronaut slaagde het Zottegemse dunk!festival erin om hun allereerste internationale headliner terug naar België te halen. Het Duitse Kokomo en het Zweedse Barrens vergezellen de gezellige Ieren.
Barrens mocht de spits afbijten. Zelf omschrijft het trio uit Gothenburg (met twee leden van Scraps of Tape) hun muziek als ‘verdwaald zijn in de duisternis, maar er toch troost vinden’. Zoekend in de duisternis worden we overweldigd door beenharde postrock met hier en daar elektronische invloeden. Nummers als “Atomos” en “Oracle Bones” kennen een zeer zorgvuldige opbouw, iets wat de rode draad doorheen de avond zou vormen. “The Passing” en afsluiter “Arc Eye” hebben dan weer die kenmerkende bewogen soundscapes, intense arrangementen en beklijvende melodieën die ook op hun langspeler ‘Penumbra’ te vinden zijn. Van een pittige start gesproken.
Met hun nieuwe album ‘Totem Youth’ onder de arm (uitgebracht op dunk!records) overdondert Kokomo ons. Opener “Sterben am Fluss” is eveneens de opener van hun laatste plaat en brengt een mix van donkere, intense riffs. “Kaputt Finker” vanop hun self-titled album is een leuke opvolger, maar vooral “Kill the Captain, Feed the Fishes” vanop ‘Monochrome Noise Love’ komt binnen. De drummer van de groep verdient hierbij een speciale vermelding. Hij draagt de songs en brengt ze tot een hemelse climax. Hij bepaalt alles. Van ritme tot dynamiek, over dreiging tot rust.
Dit is geen dertien-in-een-dozijn bandje, dit is postrock van de bovenste plank. Af en toe horen we duidelijk grootmeesters zoals Explosions in the Sky als inspiratiebron, dat kan tellen. En dat wordt gesmaakt. Met een zwaar Duits accent drukt de frontman nadrukkelijk zijn dankbaarheid uit en kondigt hij het laatste nummer aan. Helaas krijgen we geen songs vanop hun - in mijn ogen - beste worp ‘If Wolves’, maar de plotse overgangen van “Der Vogelmann” schudden iedereen wel goed door elkaar, en geven ons enorm zin om hun laatste nog eens te draaien!
Iets na half elf is het dan de beurt aan God Is An Astronaut. Met twee decennia tours en negen albums op de teller heeft God Is An Astronaut ondertussen een trouwe fanbase opgebouwd, en die laten zich horen wanneer de mannen met hun ongewassen lange haren het podium bestijgen. Door te starten met de opener van hun nieuwste plaat passen hetzelfde trucje door als Kokomo. “Adrift” brengt een frisse afwisseling van gitaar en piano, en dat werkt verademend. Het publiek verwelkomt enthousiast nieuwe nummers zoals “Specters” en “In Flux”, en geniet ook van classics zoals “Mortal Coil” en “Sceance Room” vanop Epitaph, en “Suicide by Star” vanop All is Violent, All is Bright.
Sommige nummers gaan echt alle kanten op, maar net wanneer je de draad dreigt te verliezen, komt alles netjes samen en valt het ‘in zijn plooi’. Atmosferische artiesten zijn het, de astronauten uit Wicklow. Huns set kent vele hoogtes, bijzonder weinig laagtes, en veel meer variatie dan verwacht. Één van de songs dragen ze op aan een overleden neef en tegelijk aan Mika, een fan die trots zijn allereerste tattoo toont… van God is An Astronaut, natuurlijk. Het spelplezier druipt ervan af, dit lied is duidelijk van emotionele waarde. Live met de lichtshow erbij komt dit allemaal nog dat tikkeltje beter over dan op cd.
God Is An Astronaut bewijst hier echt waarom ze hun plekje verdienen tussen de toppers onder de lawaaimachines. Hun grootste hit “All Is Violent, All Is Bright” vormt ongetwijfeld het hoogtepunt van een geweldige avond. Synths en heerlijk getjangel op de gitaar, de bas die zachtjes stuurt richting hogere sferen. En weg zijn ze, de ruimte in! Of je nu gelooft in een schepper als hogere macht of niet, of je nu gelooft in de maanlanding of niet, iedereen gelooft dat deze heren vanavond de perfecte symbiose brachten van wat religie en wetenschap te bieden hebben.
Een houvast, een alomvattend denkkader, een leidraad doorheen het leven. Voor mij is het alvast duidelijk: postrock is life!
Organisatie: Dunk!festival ism Vooruit, Gent
God is An Astronaut + Yamanthau – Dwalen over bevreemdende landschappen
God is An Astronaut
De Casino
Sint-Niklaas
2016-10-22
Erik Vandamme
Bands of artiesten die liever de moeilijke weg verkiezen met als doelstelling, platen uitbrengen die kunnen gezien worden als ware kunstwerken. Tot concerten geven die aan de ribben blijven kleven, binnen bevreemdend aanvoelende landschappen. Wij houden daar wel van. God is An Astronaut mag dan één van de grotere namen binnen het postrock genre zijn, maar net door niet in een keurslijf te willen zitten zorgt een optreden of plaat van deze heren soms voor gefronste wenkbrauwen. Wie echter de magie begrijpt, zal prompt aanvoelen dat God is an Astronaut grenzen verlegt binnen het globale postrock gebeuren. Vroeger, en nog steeds.
Yamantau, een jonge beloftevolle band uit de regio, bewees ook met hun nieuwste schijf ‘Sun’ - die ze in Concertzaal De Casino integraal kwamen voorstellen - te begrijpen waar het echt om draait. Zoekende naar de juiste vormen binnen de muziek die ze aanbieden, lieten ze met deze nieuwe plaat alvast een onvergetelijk indruk na. Concertzaal de Casino was dus vooral goed vol gelopen, met muziekliefhebbers die niet enkel luisteren met het gehoor. Maar ook met hun hart. Ons verslag van een heel bijzondere avond.
________________________________________
Yamantau: Wie zoekt die vindt!
De EP klinkt alvast heel overtuigend en doet ons donker hart sneller slaan, een traan wegpinken en het weet bovendien gevoelige snaren te raken. Indrukwekkende schoonheid, die ons met een krop in de keel totaal verweesd achterlaat. Dat is wat Yamantau aanbiedt met deze parel van een EP , voor fijnproevers die houden van eerder genoemde intensieve duisternis. Een enorme aanrader! Dit schreven we over de nieuwste EP , ‘Sun’, van Yamantau.
Het was ons reeds opgevallen dat de band op heel wat bijval kon rekenen, de fans waren dus duidelijk aanwezig om deze release mee te maken. “Wovenhand” een parel van een song, werd gebracht op dezelfde gedreven manier zoals op plaat. Maar we kregen toch ook het gevoel dat de band nog steeds aan het zoeken is naar de juiste 'drive'. Ook bij ‘Sun’ voelde het aan als heel sterk, maar net niet sprankelend genoeg om ons compleet murw te slaan. Echter bij “Skiva Laddar” , toen alle bandleden compleet de teugels konden vieren, leek het tij plots te keren. “V” werd op een zodanig hoogstaande manier gebracht, waardoor we eindelijk die ultieme adrenalinestoot voelden opborrelen waar we al heel de tijd zaten op te wachten
We kunnen dan ook stellen, als de gespannen zenuwen wegvallen en ieder lid van deze band zich volledig kan uitleven, ontstaat een hemels mooie, tot grensverleggende kruisbestuiving. 2012 , het sluitstuk van de set, zette die stelling nog maar eens in de verf. Yamantau is een band die duidelijk nog steeds zoekende is naar de juiste sound, en aankleding daarvan. Maar, wie zoekt, die vindt altijd. Toch? In elk geval. Yamantau heeft enorm veel potentieel. Bovendien staan begenadigde artiesten op het podium die met de nodige spontaniteit, en vurigheid hun instrumenten bespelen. Waardoor het dus vooral de samensmelting is tussen elk element, vocaal tot instrumentaal, binnen de band. Die zorgen dat er iets magisch, tot onaards moois kan ontstaan. Ons advies: Gewoon die teugels blijven vieren, elke keer opnieuw.
God is An Astronaut: Bevreemdende klanken, die aan de ribben blijven kleven
Zoekende. Het is eigenlijk ook een label dat we God is an Astronaut zouden kunnen opkleven. Daar is zelfs niets mis mee. Deze postrock band schippert al veel jaren tussen het experimentele van bijvoorbeeld 65daysofstatic en het typische, hartverscheurende mooie, postrock geluid van Explosions in the Sky. Echter heeft de band vooral bewezen, een eigen gezicht te hebben binnen het genre. Meteen ook de hoofdreden waarom de Casino goed gevuld was met muziekfans in hart en nieren. Tijdens de gehele set zagen we mensen, als onder hypnose, diepzinnig genieten. Muziek die harten raakt, aan de ribben blijft kleven tot zielen verwarmt. En dit allemaal binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering. Het is in een notendop hoe we optredens en platen van God is An Astronaut al vele jaren ervaren.
De band had er duidelijk zin in, want in tegenstelling tot wat doorgaans het geval is binnen het postrock genre, spraken ze de aanwezigen haast voortdurend aan. Echter lieten God is An Astronaut vooral de muziek voor zich spreken. Binnen de sprankelende set werd bovendien voldoende gegrasduind door hun volledige oeuvre, waardoor je als het ware een bont overzicht voorgeschoteld kreeg van de gehele carrière van deze band. Uiteraard kwamen de songs uit de laatste plaat ‘Helios/Erebus’ uitvoerig aan bod. Daaruit bleek dat dit toch weer een parel van een album is geworden, waaruit blijkt dat deze Ierse band blijven schipperen tussen vele uitersten. Maar ook ‘The End of the Beginning’ hun debuut uit 2002, werd niet vergeten binnen de set.
Op de achtergrond verscheen een wondermooie sterrenhemel, die de aangrijpende mooie muziek nog wat meer in de verf zette. Binnen de set werden we dan ook, binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering, van de ene naar de andere emotie door verwezen. Soms zorgde dit wel voor het fronsen van de wenkbrauwen, omdat niet elke song past binnen de strakke postrock omkadering. Buiten de lijntjes kleuren is ook een statement van God is an Astronaut. Vaak waren er dan wel die typische, hartverscheurende tot lange postrock songs die de haren op onze armen deden rechtkomen. Waaruit we vooral kunnen besluiten dat deze heren ons een uitgebreid palet van alle aspecten van hun kunnen voorschotelden. Binnen een gevarieerde omkadering, zorgde het er voor dat we uiteindelijk compleet murw werden geslagen, tot verweesd achter bleven.
Dank aan Snoozecontrol – Erik Vandamme http://www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/god-is-an-astronaut-22-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yamantau-22-10-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Yamantau - God is an astronaut
DokBox
Gent
Post-rock-avond in Gent deze avond. En daarvoor mag het sold out bordjes opgehangen worden. Altijd leuk om zien dat er veel volk naar dergelijke optredens afkomen. En dat is terecht. Want de headliner deze avond is niet van de minste. Maat daarover later meer.
Eerst is het tijd voor het voorprogramma. Dat was aanvankelijk de fenomenale band Nordic Giants. Maar om onduidelijke redenen had deze band afgezegd. Geen nood, want ook in België lopen er heel wat goeie post-rockers rond. En die van Yamantau zijn één van de toppers. Jonge wolven die allemaal familiaal aan elkaar verbonden zijn. Dat moeten daar leuke familiefeesten zijn. Yamantau waagt zich aan postrock, zonder cliché te klinken. Met vocale samples maar ook met zang geven ze hun optreden net dat tikkeltje meer. Maar het zijn toch de lange instrumentale stukken die mijn voorkeur wegdragen. Soms zeemzoet, soms ongemeen hard. Een gebalanceerd optreden van een band die volwassenheid uitdraagt in hun sound. Nordic Giants worden snel vergeten. Altijd leuk om jonge Belgen hun kans te zijn krijgen en die ook met beide handen te zien nemen.
De toppers van de avond lopen warm om eraan te beginnen. God is an astronaut is geen klein bier. In het post-rockgenre worden ze door velen op dezelfde hoogte geplaatst als Mogwai en consorten. Een hoge eer. Maar maken ze ook de grote verwachtingen waar?
De vorige keren dat ik ze zag , was ik onder de indruk. God is an astronaut heeft altijd al hard geklonken. En waren eigenlijk ook het meest aanleunend bij de post-metal. Eerder dit jaar brachten ze hun 7e album uit, ‘Helios|Erebus’. De Ieren trekken de lijn daarmee door. Een stevig album met momenten.
Live blijven ze echter deze avond een beetje onder de verwachtingen. Hoewel ze met dezelfde bezieling speelden als anders, zat de nodige diepte en zwaarte niet in de muziek. Lag het aan het geluid of aan de band zelf? Ik zou het niet weten. De vorige keren kwam de bezieling die deze band kenmerkt en nodig heeft, wel veel beter tot zijn recht. Ze kunnen beter dan dit. Hopelijk krijgen ze snel een herkansing en kunnen ze zich nogmaals bewijzen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yamantau-03-09-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/god-is-an-astronaut-03-09-2015/
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
