Het Nederlandse Golden Earring weet verschillende generaties rockliefhebbers aan te spreken en te verbinden . Een goed gevulde Brielpoort, jong als oud, kon de Gouden Bruiloft van deze doorwinterede knarren vieren en hielden het kwartet nauw aan hun hart…

De oude en nieuwe generatie heeft altijd wel eens Golden Earring laten vallen . Een band die steevast op de plaatselijke dorpsfuif of in de tops aller tijden te horen is … Vijftig jaar bij elkaar in dezelfde samenstelling, reden voor een handvol feestconcerten, die o.m. halt hield in ons landje … Knap wat ze deden , knap wat ze nog steeds doen , zo goed en blindelings op elkaar ingespeeld zijn, wat oeverloos respect afdwingt .
En het rockte vanavond in de Brielpoort , een kleine twee uur lang . ‘Forever young’ hoorde ik links en rechts zeggen . Inderdaad, op die muziek blik je genadeloos terug naar die 70s en 80s, een halve eeuw jonger voelen , om dan de andere dag het dubbele in leeftijd te voelen . Zucht …
De blauwe rockjeans en de zwarte spijkerjassen werden opgestoft . Ook de vier heren , de pensioengerechtigde leeftijd overstijgend, hebben nog voldoende energie in hun getekende lijf om van een rockavondje een topavondje te maken!
Het kwartet zeventigers Barry Hay, George Kooymans, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk, imponeren nog steeds door de jaren heen,  sinds eind 1969 de formatie Golden Earring . “Radar Love”, “Long blond animal”, “When the lady smiles”, “Twilight Zone” en “Vanilla Queen”, songs in het geheugen gegrift, en die net de feeststemming bezorgen. Het gitaarspelen , het drummen , het lijkt zo’n evidentie . Elk krijgt voldoende ruimte z’n ding te doen , alsof we terug  in de tijd gekatapulteerd worden. In het rockconcept sijpelt de psychedelica door en dat hoor je ongetwijfeld in de overgangen in hun materiaal of als er tijd en ruimte wordt vrijgemaakt voor minutenlange soli. Jonge gasten haken hier af , bij de oudjes fonkelen de ogen en tuten de oren … “Radar love” was er zo eentje , de tics, het ritme, … het houdt je ‘forever young’ … Die vier kunnen niet zonder elkaar en dan laat een vijfde man de sax zweven op verschillende nummers.
Een puur, oprecht , écht  geluid creëren ze , zoals een Zeppelin, The Who, Black Sabbath, Pink Floyd, Queen, Iron Maiden, het samen met hen deden en doen.
Ook nieuw(er) materiaal wordt in de setlist gestopt , o.m “Say when”, de recente single, de eerste in vier jaar tijd en doet hopen op misschien een nieuwe release van deze heren …

Live spelen blijft het leukst, zeggen ze.  Dit is zo mooi: een groep muzikanten die al zo lang verschillende generaties weet te boeien en te amuseren. Wat zij doen is écht bijzonder. Rock’n roll will never die … Die muzikanten plakken graag nog eens vijftig jaar vast aan het jubileum. Lekker! The devil made them do it . Kom maar, heerlijk!

Foto homepag @ Marcel Wagenaar

Organisatie: House Of Entertainment

De Golden Earring zijn de beste Nederlandse band ever. Dat staat voor mij als een paal boven water. Het is ongelooflijk hoeveel steengoede nummers ze gemaakt hebben in de vijftig jaar dat ze bestaan. Ze konden zeer groot geworden zijn, maar dat is niet vanzelfsprekend voor een Nederlandse band, zeker niet in de seventies, toen ze het een periode schitterend deden in de VS en Engeland, maar door het gebrek aan goede opvolging wegdeemsterden.

Toch vertrok ik met gemengde gevoelens naar Oostende, gezien mijn vorige oorverdovende ervaring in de Lotto Arena (zie mijn recensie op http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/golden-earring/golden-earring-een-oorverdovende-greatest-hits/ ). Maar dit was een unplugged optreden, dus alleen met elektrisch versterkte akoestische instrumenten. En het was een schot in de roos: zeer zuivere klank, perfect volume en een prachtige setlist. De bandleden zijn zeer goede muzikanten, en dit kunnen ze natuurlijk tonen tijdens zo’n show.
Van bij de eerste nummers was ik overtuigd: dit was het! Geen gehoorbedreigende muur van lawaai, maar muziek! De instrumenten klonken heel goed, de balans zat OK en de muzikanten hadden er duidelijk zin in. De stemmen van Barry Hay en George Kooymans klinken zuiver en vullen elkaar aan. Nummers, die in een elektrisch optreden niet aan bod komen (zoals “Just a Little Bit of Peace in My Heart”) werden heel gevoelig gebracht.
Het publiek reageerde eerst wat tam (wat wil je met die zachte pluche zetels?), maar zo’n show is natuurlijk heel doordacht opgebouwd. Na een overdonderende start met enkele grote hits, gevolgd door enkele minder bekende of zachtere nummers, kwam de grappige drumsolo van Cesar Zuiderwijk. Wat een goede drummer is dat toch! Hier geen lange, saaie en uitgesponnen solo, maar een opeenvolging van ongewone geluiden, waarbij hij heel bestudeerd op zijn eigen vingers sloeg en daardoor de lachers op zijn hand kreeg.
Dat was de ideale aanloop naar een lange en indrukwekkende “Radar Love”.
Na de pauze ging de band gewoon op de ingeslagen weg door. Het publiek kon niet meer in de stoelen blijven zitten toen “When The Lady Smiles” en “The Twilight Zone” los gelaten werden.

Dit optreden zal mij lang bijblijven. En toen ik een half uur later in de parking onder het Kursaal stond aan te schuiven om te vertrekken moest ik eventjes stoppen om enkele nette heren met hun trolley door te laten. Zij gingen ook naar hun auto, want na een uitputtende avond werken hadden zij nog een paar uurtjes autorijden voor de boeg. Of hoe popsterren ook maar gewone mensen zijn.
Maar wat een fantastische job heb je toch als je enkele duizenden mensen zo’n prachtige avond kunt bezorgen!

Setlist: Back Home ; Sound of the Screaming Day ; Buddy Joe ; Another 45 Miles ; Just Like Vince Taylor ; Smoking Cigarettes ; Just a Little Bit of Peace in My Heart ; Mad Love's Coming ; Going to the Run ; Paradise in Distress ; Radar Love
Pauze
Weekend Love ; Flowers In The Mud ; What Do I Know About Love ; (Kill Me) Ce Soir
Vanilla Queen ; Johnny Make Believe ; When The Lady Smiles ; The Devil Made Me Do It ; Twilight Zone
Encore:
I Can't Sleep Without You ; Long Blond Animal

Organisatie: Live Nation (ism Kursaal Oostende, Oostende)