Net iets meer dan twee jaar terug werd de Zwitserse band Gotthard getroffen door een grote tragedie. Frontman en zanger Steve Lee stierf immers op 5 oktober 2010 in de Amerikaanse staat Nevada bij een indirect motorongeval. Steve Lee, amper 47 jaar, was een supertalent en één van de allerbeste zangers in het genre. Groot was dus onze verwondering toen de band na amper 4 maanden al kwam met het bericht om verder te gaan met Gotthard.
Gotthard zonder Steve Lee, leek me in eerste instantie absurd. Maar na enkele maanden werd het duidelijk dat de band niet over één nacht ijs was gegaan. Na vele contacten met Steve Lee’s nabestaanden kwam men samen met de band tot één duidelijk besluit: de dood van Steve Lee mocht niet het einde betekenen van Gotthard. Steve zou immers gewild hebben dat er voor Gotthard nog een toekomst was! De zoektocht naar een nieuwe zanger verliep opvallend vlot en zo liet de band op 11 november 2011 reeds weten via hun Facebook pagina dat Nic Maeder, Gotthard’s nieuwe vocalist zou gaan worden. De gratis downloadtrack: “Remember It’s Me” was de eerste kennismaking met Gotthard 2.0 en in juni van dit jaar verscheen: ‘Firebirth’, het eerste full-album met Maeder, het tiende studioalbum van de band.
Toen de tickets midden dit jaar voor dit najaarsconcert werden verkocht was er nog sprake van een gezamenlijke tour met de nieuwe melodic metal-sensatie Unisonic. Helaas haakte Unisonic af voor deze Franse tour en kregen we in de plaats het Franse Dead N Crazy als opwarmact. Alle songs kwamen uit hun titelloze debuutplaat. Een behoorlijke sound met een leuke mix van metal, prog rock en poprock. Muzikaal aardig maar vocaal beneden topniveau.
Het laatste optreden dat ik van de Zwitsers zag was in februari 2008. De openingstonen van “Dream On”, maakten echter meteen duidelijk dat de geroutineerde Gotthard motor nog steeds op volle toeren draaide. Maar natuurlijk was iedereen vooral benieuwd hoe zanger Nic Maeder in het plaatje paste. “Gone Too Far”, nam meteen alle twijfels weg. Maeder’s stemgeluid sloot aardig aan bij de oude songs en zonder Steve Lee te willen imiteren maakte hij indruk door de Gotthard klassiekers toch een eigen timbre te geven. De set was een stevige rockset en meteen was dit misschien wel het meest opvallende aan Gotthard 2.0, dat net iets steviger, strakker en heavier klonk als voorheen. Omdat Maeder (die ook vaak de gitaar ter hand nam) zich minder opwierp als frontman, dan dat Steve Lee dit deed, was er nog meer ruimte voor de gitaarcapriolen van Leo Leoni.
Nieuwe songs zoals “Starlight”, “Give Me Real” en “The Story’s Over” zaten even sterk in de set als de klassiekers. Toch waren het de ‘golden oldies’ die de vlam in de pan sloegen, zodat het letterlijk ondraaglijk heet werd daar in Le Splendid. “Hush”, de alombekende Billy Joe Royal cover uit 1967 en het ijzersterke “Fist In Your Face” (uit het fantastische ‘G’ album van 1996) lieten ons stevig headbangen.
Een rustpauze kwam er alleen met het indrukwekkende “One Life, One Soul”, dat een waardig herdenkingsmoment werd voor Steve Lee. Een minutenlang applaus ging er aan vooraf en deze superballade zorgde ook nu weer voor een echt kippenvelmoment. Even mooi was die andere ballad: “Tell Me”, waarin Nic zijn ferme stem in de verf mocht zetten. De finale met “Lift U Up”, “Master Of Illusion” en “Anytime Anywhere” gaf de fans meer dan ze ooit hadden durven dromen.
Een zeer strakke set, waarbij Le Splendid tot het kookpunt werd gebracht. Emotioneel was dit een moeilijke avond en vele fans hebben ongetwijfeld voortdurend de vergelijking gemaakt met wijlen Steve Lee.
Toch wist Gotthard 2.0 zich ook zonder Steve Lee meer dan staande te houden. Meer zelfs, de band is nog steeds die sterke liveband, net zoals ze voordien was. Met Nic Maeder zijn ze begonnen aan een nieuw hoofdstuk en naar mijn gevoel zijn de fans dit echt gaan accepteren. Steve Lee zal altijd in ons hardrockhart een plaatsje hebben, maar op basis van het nieuwe album en dit live optreden is het volkomen rechtvaardig om dit nieuwe Gotthard een kans te geven voor de toekomst. Gotthard 2.0 was sterk in Lille, zo sterk dat iedereen die deze band in het verleden koesterde deze nu zeker een tweede kans moet gunnen!
Setlist:
*Dream On *Gone Too Far *Starlight *Top Of The World *Remember It's Me *Sister Moon
*Fight *Hush *One Life, One Soul *Shine *The Story's Over *Fist In Your Face *Give Me Real *Tell Me *Mountain Mama *Right On *Lift U Up
*Master Of Illusion *Anytime Anywhere
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gotthard-19-10-2012/
Neem gerust een kijkje naar de video’s via deze Youtube afspeellijst
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbzsR8_wAi-CxVjvPL7jm5ef
Organisatie: A Gauche De La Lune , Lille
Zwitserland zal de geschiedenis zeker niet ingaan als Grote Rocknatie. Op hardrock/metal gebied herinneren we ons nog Krokus, maar dan wordt het aardig stil - tot in 1992 Gotthard uit het niets verschijnt met hun titelloze debuut. Catchy – recht voor de raapse riffs, erg refererend aan AC/DC, maar toch met invloeden uit de klassieke Europese hardrock zoals Scorpions en Whitesnake. Het is dan ook vooral de tandem Steve Lee (zang) en gitarist Leo Leoni die zowel muzikaal als visueel het mooie weer maken op het podium. Zoals op vele van de latere cd’s krijgen we op het debuut een cover, omgetoverd naar een echt Gotthard nummer. “Hush” (o.a.Deep Purple) staat nog steeds op de setlist. In 1994 verschijnt ‘Dial Hard’, een meer dan waardige opvolger, al kiest de band voor een meer bluesy georiënteerde sound.”‘Mountain Mama” en “Travlin’ Man” getuigen daarvan. Kort daarop zag ik ze voor het eerst live op het nu legendarische Via-Rock Festival. Ze maakten wel een verpletterende indruk. Het derde werkstuk, ‘G’, is wat harder, maar enkele midtempo songs en ballads maken de cd toegankelijker. Om even het gas er af te halen, brengen ze in ’97 een volledig akoestisch opgenomen live-cd uit – ‘d-frosted’. Daarop bewijst de band dat hun songs en performance staan als een huis. ‘Open’, hun 4e studio-cd vertoond m.i. een lichte vermoeidheid; de songs boeien niet echt en het lijkt er op of de band uitdooft. In 2001 slaan ze hard terug met ‘Homerun’. ‘Hard’ is anders niet echt het woord, want de cd is behoorlijk radiovriendelijk. De songs zijn behoorlijk belegen, maar de productie klinkt Amerikaans gepolijst – wat niet noodzakelijk een slechte zaak is. Het geluid is groter en hiermee moeten ze het echt gaan maken. Amerika lonkt en bij de opvolger ‘Human Zoo’ (2003) komt de Bon Jovi-faktor wel erg om de hoek kijken. Qua productie is deze uit de kunst, maar de ballen van begin ’90 zijn toch wel echt weg. ‘Lipservice’ (2005) maakt duidelijk dat de oer-band er nog steeds is. Nu ze hun definitieve geluid lijken gevonden te hebben, brengen ze hun beste werk uit. De daaropvolgende tour brengt hun overal (excl België!) Gelukkig krijgen we met de grootse live-cd ‘Made In Switzerland’ een band in topvorm. Geen meligheid, lekker gevarieerde setlist en vooral een uitmuntende band (op cd én dvd). Vorig jaar verscheen hun laatste ‘Domino Effect’. Weerom een top-cd. Op 13 februari speelden ze een uitgestelde wedstrijd in Vosselaar…
Geen support, dus iedereen op scherp voor deze bende Zwitsers! Na een lichte vertraging staken ze van wal met “Master Of Illusion”, gevolgd door “Gone Too Far”, de eerste songs van de recentste cd. Het wel erg heterogene publiek reageerde gelijk enthousiast. Geluidstechnisch was het wel dik in orde. “Top Of The World”, een echte publiekssong zette de sfeer op 11. De gitaartandem Leoni – Scherer klinkt heerlijk complementair en op de zang én presence van Steve Lee valt niets aan te merken. Alle bandleden zien er behoorlijk goed uit, dus de vrouwelijk fans werden ook meer dan op hun wenken bediend. Steve Lee weet dat en maakt er mooi gebruik van. Naast een absolute topzanger kan hij het publiek meetrekken als geen ander. De ritmesectie Hena Habegger en Marc Lynn zijn ondertussen al zo geroutineerd, dat de motor nergens sputtert. Extra muzikant Nicolo Fragile zorgt naast de keyboard ondersteuning tevens voor een aardige pianobegeleiding als de ballades de revue passeren. Met enkel zang en piano staan deze ook nog overeind en worden stevig meegezongen. Topmomenten waren er zeker met “Hush”, “Sister Moon”, “Mountain Mama” en “Domino Effect”, alwaar de band als vanouds lekker heavy kon gaan.
Afsluiter – na de bissen – was: “Mighty Quinn”, heerlijk hard afgesloten met niet ophoudende muzikanten. De spelvreugde lag deze avond dan ook erg hoog.
Gotthard is een erg veilige band. Een uitstekende kennismaking voor (hard)rock debutanten en met een setlist die je altijd wel ergens weet te boeien. Complexloos en toch eigentijds. Gotthard staat garant voor ‘a good time’! The Oscar Goes to Gotthard!
Setlist: *Master of Illusion *Gone Too Far *Top of the World *The Call *I Wonder *Hush *Tomorrows’s Just Begun *Anytime Anywhere *Sister Moon * One Life One Soul *Let It Be
*Mountain Mama *The Oscar Goes To You *Falling *Heaven *Lift U Up *Mighty Quinn
Organisatie: Biebob Vosselaar
Nederlands 
Français 
