Graham Parker & The Rumour - Geen greintje aan klasse ingeboet

Na maar liefst 35 jaar heeft Graham Parker zijn ouwe makkers van The Rumour nog eens bijeengeroepen, in 2012 kwam daar een nieuwe plaat ‘Three Chords Good’ van plus een tournee in eigen land. Op het Europese vasteland moesten we wachten tot in 2014 om deze krasse knarren over de vloer te krijgen. De AB, met voor de gelegenheid allemaal zitplaatsen, bleek de uitgelezen locatie.

De nieuwe plaat ‘Three Chords Good’ was -hoewel heus niet slecht- niet de reden waarom een resem kloeke veertigers en vijftigers naar de AB waren getrokken. Parker beperkte zich tot een viertal songs daaruit, met als uitschieters een rockend “Coathangers” en een in een reggae sausje gedropt “Snake Oil Capital of the world”.
Wat alleman zich natuurlijk wel afvroeg was hoe die all-time klassiekers uit de jaren zeventig nog voor de dag zouden komen. Algauw werd iedereen gerustgesteld, want Graham Parker and The Rumour waren nog even potent als weleer, en na een veel te lange pauze van 35 jaar was het te merken dat de heren er enorm veel plezier aan beleefden om nog eens samen loos te kunnen gaan. Hun fysieke gezapige leeftijd konden ze niet verbergen, maar hun herboren jeugdig enthousiasme zorgde samen met een aanzienlijke muzikale bagage voor een excellente en fonkelende set.
Er werd, tot groot genoegen van de fans, rijkelijk geput uit hun twee beste platen, ‘Howlin’ Wind’ uit 1976 en ‘Squeezing Out Sparks” uit 1979.
In een kleine twee uurtjes passeerde werkelijk alles wat Graham Parker en The Rumour zo uniek maakte, de heerlijke witte soul van “White Honey” en “Howlin’ Wind”, de minzame pracht van “You Can’t Be Too Strong” en “Watch The Moon Come Down”, de lekker stomende rock’n’roll van “Soul Shoes”, de fifties swing van “Lady Doctor”, de furieuze rock van “Discovering Japan” en de fijne naar Costello neigende betere pop van “Local Girls” en “Nobody Hurts You”.
Met uitzondering van het uiterst genietbare halve hitje uit de jaren tachtig “Get started, Start A Fire” kregen we hier louter songs die Graham Parker samen met The Rumour heeft ingeblikt, inclusief een gloednieuw en bijzonder aardig “Flying To London” die hij aankondigde als ‘a song from an album that doesn’t even exist’.  
Een attente en vaak amusante Parker was nog steeds gezegend met die soulvolle stem en ook The Rumour klonk nog even viriel, de fraaie band musiceerde met evenveel kunde als bezieling. Hier stonden een bende oudjes op het podium die er echt goesting in hadden, en die geestdrift werd probleemloos overgezet naar een dankbaar en enthousiast publiek.
Het onverwoestbare “Don’t Ask Me Questions” werd tot helemaal op het einde opgespaard en deed als verwacht iedereen uit zijn stoel opveren. Omdat het publiek er maar niet genoeg kon van krijgen werd er tot slot nog een heftige portie onvervalste rock’n’roll doorgejaagd met een lekker gedreven “Soul Shoes”.

Dit was nog een keertje één van die reünies waar het spelplezier het duidelijk haalde van het winstbejag. Het zou ons trouwens sterk verwonderen of deze fijne heren vette winsten hebben opgestreken met hun muziek, want zoals zo vaak is kwaliteit geen garantie voor miljoenenverkoop. Bij Graham Parker &The Rumour, die altijd op handen werden gedragen door critici en door de betere muziekliefhebbers maar niet door de grote massa, is dat zeker het geval.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Graham Parker -  The Bastard of Belgium strikes again
Graham Parker
Minardschouwburg
Gent
2013-09-26
Dirk van Eyken

Er is iets vreemd met voorprogramma Tiny Legs Tim. Als je je ogen dicht doet, dan klopt het allemaal. Zijn bluesgitaar klopt, zijn stem klopt en de teksten kloppen. Maar op één of andere manier rijmt het niet met het beeld van die tengere jonge West-Vlaming. Niet aantrekken, Tim, het ligt aan mij. In elk geval heeft hij het wachten op de hoofdact een stuk korter gemaakt.

Eind jaren zeventig was er Elvis Costello, Joe Jackson en er was Graham Parker. Het is niet de eerste keer dat ze in één adem worden genoemd. Maar terwijl de twee anderen tot nu toe met ups en downs in de spotlight gebleven zijn, is Parker al heel lang uit de actualiteit verdwenen. Nochtans toonde hij in die dagen minstens even veel talent en energie, en was hij net als zijn twee collega’s zeer bedreven in het schrijven van geweldige songs. Maar toen de samenwerking met zijn groep The Rumour in 1980 stopte, werd het stil rond hem en kreeg hij de status van cultartiest.

Op donderdagavond stond hij na 15 Jaar nog eens op een Belgisch podium. De laatste keer dat hij hier was, in de Ancienne Belgique, was hij blijkbaar zo opgetogen dat hij het concert op 2 live albums zette. (‘Live Alone: The Bastard of Belgium’ en ‘Live Alone: The Belgium Bastard’s Brother’).
Voor ik naar Gent trok bekeek ik nog een paar YouTube filmpjes van de angry young man Graham Parker, en ik moet zeggen, het is een heel andere performer die we in de Minard te zien kregen.
Vandaag is hij een zeer aangename en grappige entertainer die niet nalaat de wereld rondom hem te relativeren. In de eerste plaats zichzelf. Tussen de songs door ging hij de dialoog aan met het publiek en vertelde over zijn verleden, over zijn visie op de Amerikaanse politiek (“Sommige parlementsleden zijn letterlijk ziek in hun hoofd”) maar ook over de UFO hype die een hele tijd geleden in België opleefde. Ook grappig was toen hij vertelde dat hij de Gentse Vrijdagsmarkt had herkend als de Oude Markt van Leuven waar hij in 1986 nog optrad.
Maar laten we het vooral over zijn muziek hebben. Opener “Watch the Moon come down”  uit zijn album ‘Stick to Me’ (1977) zette meteen de toon. Het rocknummer werd herleid tot zijn essentie en GP, zoals hij zichzelf noemde, gooide het met zijn akoestische gitaar en zijn scherpe stem in het theater. En dat was eigenlijk zijn plan voor de ganse avond. Zo maakte hij van “Fool’s Gold”  een walsje en bracht ook nog mooie versies van bijvoorbeeld “You Silly Thing” en “Problem Child”.
”Black Honey”  noemde Graham één van de mooiste liedjes die hij ooit schreef, en wie zijn wij om hem tegen te spreken. “Waiting for the UFO’s” leidde hij dan weer in als ‘de slechtste song die hij ooit maakte’ en ook tijdens het nummer, waarin hij de zaal aan het meezingen probeerde te krijgen, bleef hij ons geruststellen dat het zo meteen over zou zijn.
Halfweg de set schakelde hij over op zijn elektrische gitaar. Een gitaar trouwens die voor hem gemaakt werd en waar hij nog wat reclame voor maakte omdat, zei hij, elke verkochte gitaar goed was voor honderd pond in zijn zak.
Er volgde onder andere een heel mooie versie van “Love gets you twisted” en ook “Black Lincoln Continental” waarvan hij trots vertelde dat Nick Lowe het ooit coverde.
Het stilst in de zaal werd het wellicht tijdens “Long Emotional Ride “ uit het comebackalbum van Parker met zijn Rumours uit 2012, dat vertelde hoe hij terugkeek op zijn carrière.
Wie wachtte op zijn bekendere nummers was er aan voor de moeite. Toen iemand uit het publiek tijdens de bisronde vroeg om “You can’t be too strong”, zei hij “Nee, dat is veel te triestig zo laat op de avond”. Alleen bij zijn allerlaatste bisnummer kregen we een zeer mooi “Hey Lord, don’t ask me questions” te horen.

Vóór het concert begon , herinnerde ik me Graham Parker als een jonge rocker met het mes tussen de tanden. Nu heb ik vooral een aangename man voor ogen, waarmee het waarschijnlijk heel fijn moet zijn om eens aan de toog te hangen. Blij dat ik er was.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Graham Parker - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4157
Tiny Legs Tim - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4168
Organisatie: Greenhouse Talent ism Democrazy, Gent