Met zo een naam zou een mens gaan denken dat het hier de zoveelste extreme dark metal band betreft, niet dus. Zoek het eerder in de seventies.
De Zweedse retro rockers van Graveyard stonden er zelf van versteld dat er zoveel volk was komen opdagen in de Antwerpse Trix. Wij waren niet verwonderd, want na hun vlammende passages eerder dit jaar in de AB Club en in de Shelter van Pukkelpop heeft volgens ons de mond aan mond reclame mooi zijn werk gedaan. Zij die er toen bij waren wisten meteen dat Graveyard een verdomd krachtige live performance weet neer te zetten. Die toegewijde fans hebben zich gewoon vermenigvuldigd.

Natuurlijk moest u liefhebber zijn van potige seventies rock als Black Sabbath, Led Zeppelin, Pentagram en Deep Purple, anders stond u hier mooi voor aap.
Graveyard weet echter spitsvondig om te springen met het genre. De groove van al die bands zit duidelijk in hun muziek vervat, maar de groep houdt de songs behoorlijk kort en laat steeds de potige sound primeren bovenop de vaardigheden van de groepsleden. Geen overbodige ellenlange solo’s dus, hoewel het in de Trix aan snedige gitaaruitspattingen niet ontbrak.
Niet alleen de gitaren waren aan het woord, want wat ons sterk opviel was dat Joakim Nilsson een verduiveld knappe zanger bleek te zijn wiens gruizige stem perfect aansloot bij die gortige retro sound.
Graveyard bleek vanavond typisch zo een band die zichzelf op een podium overstijgt, alles klonk steviger en intenser dan het toch ook al redelijk vettige geluid dat op de platen wordt gehaald. Bij momenten deden ze ons dan ook denken aan hun Noorse collega’s van Motorpsycho, en dat is altijd een compliment.
Graveyard schonk uiteraard de nodige aandacht aan de puike nieuwe plaat ‘Lights Out’, getuige gedreven en stevig rollende songs als “Seven, seven”, “The suits, the law & the uniforms” en een moordend “Goliath”. Ook de meer ingehouden songs van die plaat waren intense hoogtepunten, “Slow motion countdown” en vooral “Hard time lovin’” brachten de betere bluesrock aan de oppervlakte.
Natuurlijk was het ons ook niet ontgaan dat de bommetjes van hun vorige platen hier mee het mooie weer maakten. Wij onthouden vooral de vuile rockers “Hisingen blues”, “Ain’t fit to live here” en een innig mooi en denderend “Thin Line”.
Een uiterst knap kippenvelmoment was het wonderlijke “The Siren” dat meteen een knaller van een bisronde mocht inzetten, met verder de volle overgave van de band in “Endless night” en het stampende oudje “Evil Ways”.

Het publiek had zich de ganse avond gewillig laten meedrijven met de voortdenderende rocktrein Graveyard en werd steeds uitbundiger. De Zweden werden dan ook bedankt met alleen maar enthousiaste reacties. Enkel de redacteur van De Morgen had het weer eens niet begrepen (zat waarschijnlijk opgesloten in het toilet), maar wie verschiet daar nog van.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/graveyard-30-11-2012-2/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/graveyard-30-11-2012/

Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)

Voor zover ik me herinner had ik dit nooit eerder gezien : een afgeladen volle Pit's die compleet uit zijn dak gaat voor een akoestisch optreden (enkel de bas was elektrisch). Dit keer geen hardcore, smerige rock-'n-roll of luide punk maar ‘horror folk’, gebracht door het zestal Graveyard Train uit Melbourne.

Die horror slaat dan enkel en alleen op de teksten die onveranderd over smakelijke onderwerpen gingen als dood, wanhoop, vampieren, weerwolven, mummies, begrafenissen, geesten, heksen, angst, ... Ook de namen van de groepsleden liegen er niet om: Creepy J. Mc Craw, Scarecrow Bone Marrow, JJ Cadaver, ... De muziek hierbij was in wezen vrij braaf maar wel bijzonder aanstekelijk. Naast de eerder vermelde bas denderden ook een akoestische gitaar, dobro, washboard, mondharmonica en banjo mee op deze indrukwekkende trein. Als percussie sloeg JJ Cadaver met een hamer op een ijzeren ketting die om zijn lijf hing wat niet geheel ongevaarlijk was, gezien de vele tapes op zijn handen. Met dit soort instrumenten kom je automatisch terecht bij de American Folk, het deed me denken aan The Hackensaw Boys maar dan een stuk trager. Regelmatig werd er met zijn vijven samen gezongen wat resulteerde in iets wat het midden hield tussen Slavische koorzangen en het brallende gezang van een stel (Australische) kroegtijgers. Wat even wennen was maar na een tijdje wekte het uitstekend. Tussen de eigen barroom stompers en macabere ballades was er ook ruimte voor een merkwaardige cover: "Fever", wel toepasselijk bij de intussen weer tropisch geworden temperatuur. Er werd soms behoorlijk subtiel gemusiceerd en het samenspel tussen de gitaren en de banjo kon me mateloos bekoren. En het publiek, dat bleef razend enthousiast.

De aanmoedigingen tussen de nummers klonken dan ook heel wat luider dan de muziek zelf. Ik vermoed dat Graveyard Train dit optreden nog lang zal heugen. En achteraf konden de cd's niet snel genoeg aangevoerd worden ... 

Organisatie: Pit’s, Kortrijk