Guillemots, de band van sing/songwriter Fyfe Dangerfield , is een speciaal, bijzonder bandje; ze zijn al toe aan de derde cd, vallen op door pop met rijkelijk geschakeerde elektronicageluidjes en schuwen in hun ‘arty farty’ aanpak progrock en musical niet, wat hen richting Yes en Alan Parsons brengt. Guillemots is niet in één stijl onder te brengen en is op die manier een goed bewaard muzikaal geheim … de paar singles worden verwonderlijk geweerd op de radio  … Geen airplay dus … Foei! Ook het recente ‘Walk the river’, oorstrelende muziek, maakt hen totnutoe niet bekender; de songs hebben een dromerig concept met een zekere dramatiek. De klankkleur is erg belangrijk bij deze ingenieuze band. Het kleurrijke pak van de zelfingenomen artiest paste in het muzikale decor.

Vanavond in de bijna twee uur durende gig durfde het kwartet de songs mooi uit te bouwen en konden ze stevig klinken door een laag gitaareffects. Veel boeiende tempowisselingen, eigenzinnig, grillig, maar zonder het toegankelijke karakter uit het oog te verliezen. Live op scherp dus ! We hielden van de aanzwellende kracht en het live karakter!
Ingetogen en traag gingen ze van start; de klemtoon kwam op sfeer scheppen, “Don’t look down” kreeg een forse stoot en explodeerde ergens halfweg . Het muzikaal avontuur en geweld zetten ze zonder schroom verder  op “Go away”, dat gierde en raasde, met gitarist McLord Magrao in een hoofdrol . Wat gas namen ze terug op de oude, sfeervolle “Made up lovesong” en het innemende “If the world ends” … voor de eerste keer kwamen de soundscapes op het voorplan door  toetsen en synths. Guillemots beklemtoonde z’n veelzijdigheid, de rode draad van de set.  
Meteen werden “Vermillion”  en  “The basket”, single van de nieuwe cd, warm onthaald . “I must be a lover” was een hoogtepunt qua popmelodie en qua creativiteit waren we sterk onder de indruk van “Kriss kross”, uit de tweede plaat ‘Red’ … de popsong had een pak onverwachtse wendingen en stijlen en haalde ‘70’s retro naar boven. Van wegdromen was hier geen sprake, Guillemots dropte je  met geweld in de realiteit!
Afsluitende reeks “Trains to Brazil” en “Sao Paulo” werden heerlijk uitgesponnen, - de laatste zelfs ruim 11 minuten -, en  hadden heel wat effects ; de 3 heren en dame gingen lekker loos op hun instrumenten.
Het sing/songwriterschap zat netjes verweven in de set, want solo speelde Fyfe “The devils shoes” en “ I don’t feel amazing now”.  Hij had het publiek voor zich gewonnen  met de wisselende, gevarieerde aanpak. Overtuigend, verbluffend in de bis  was “Yesterday is dead”, met ophitsende ritmes, die leunde aan Jon Anderson van Yes; op het eind had het zelfs een meezinggehalte, gezien de eerste rijen het refrein neurieden.

Guillemots toonde aan een extraverte liveband te zijn. De klankkleur en toegankelijkheid behielden ze; de fijne subtiliteit en het dromerige aspect op plaat maakten plaats voor lagen gitaar- en synth effects. Een totaalconcept dat impact had …

Chloë & the Lonesome Cowboy (Bram) zijn al van 2008 bezig en brachten ingehouden, semi akoestische songs, ondersteund van spaarzame drums . Toetsen vulden soms aan. In het voorjaar verscheen het debuut ‘Right at the sun’ … warme melancholie van sfeervolle, lieflijke melodieën. De zalvende treurzang van Chloë neigt naar Hope Sandoval’s Mazzy Star. Met z’n tweetjes speelden ze intieme, hartverwarmende, sobere pop !

Organisatie: Botanique, Brussel

Toch wel een speciaal en bijzonder bandje, het Britse Guillemots, de band rond Fyfe Dangerfield. Ze zijn toe aan de derde plaat en de  rijkelijk geschakeerde elektronicageluidjes, toetsen en pop, in het verlengde van ‘80’s freak Scritti Politti hebben een dromerig concept met een zekere dramatiek.
Een arty aardse sound zonder echt overdreven te zijn dus. Oorstrelende muziek, die net als de titelsong van de plaat ideaal past bij een picknick aan het water, gedragen door Fyfe’s unieke stemgeluid, dat ergens leunt aan Jeff Buckley, Damon Gough van Badly Drawn Boy en Robert Smith.
De opvolger van ‘Red’ en ‘Through the windowpane’ bevat een handvol prachtsongs als “Vermillion”, “I don’t feel amazing now”, “I must be al over” en de titelsong. Hoogtepunten zijn het uitgesponnen “Sometimes I remember wrong” en “Yesterday is dead”. Met een knipoog naar Alan Parsons. Verder geen uitschieters maar fijn gevarieerd, boeiend, avontuurlijk, sfeervol, dromerig relaxt en mooi materiaal. De multiculturele band heeft gewoonweg een goed en duurzaam album uit …