Niet te verstaan dat deze Amerikanen uit Minneapolis nog niet zijn doorgebroken hier . Ze zijn toe aan hun tweede plaat , ‘World Of Joy’ , die ‘America give up’ opvolgt; net als het debuut hebben we een half uurtje vaardige , opwindende , uptempo rockers , die ergens de Replacements , Ramones , Libertines bundelt aan de nofi van Wavves , Cloud Nothings en Hooded Fang .
We hebben hier een reeks hitsende songs als “Al’s Corral” , “Drip”, “Yacht boys”; af en toe wordt het tempo eens (lichtjes) teruggeschroefd, wat nog steeds een paar lieflijke, broeierige songs oplevert als “Don’t wanna”, “Aphorismic wasteland blues” , “Here’s the itch …” en de titelsong.
De slordig- en onstuimigheid van het debuut lijkt wat op het achterplan te zijn geraakt , maar hun 2 à 3 minuten songs hebben nog een even vurige intensiteit en klinken nog even fris , strak en gedreven. Puik werk van dit jonge kwartet!
Als sluitstuk van hun Europese tournee kwam Howler nog snel eens langs in Trix. Door de magere belangstelling was het concertje van Trix Club naar Trix Bar verhuisd en dan nog was het zaaltje maar half gevuld. Onbegrijpelijk voor een band die, zeker nu ook hun tweede plaat ‘Word of Joy’ uit is, toch met redelijk wat lof overladen wordt in de internationale pers.
Kon het hen wat schelen, het viertal maakte er een begeesterd rommelpotje van, een beetje zoals The Libertines (of Babyshambles als u wil). Ongedwongen, en met een air van ’t steekt allemaal zo nauw niet, raasden ze door hun spitse songs die allemaal een bedrijvige punky behandeling mee kregen. Wij hoorden flarden Replacements, Strokes en Ramones, en dan zijn we altijd volop met onze gedachten bij de les. Howler is een groepje naar ons hart. Het mocht vooruit gaan, niemand keek om naar een valse noot hier of daar en de songs werkten bijzonder aanstekelijk. Na amper 40 minuutjes was het al afgelopen, meer moet dat ook niet zijn bij dit soort groepjes.
Daarvoor hadden wij The Herfsts aan het werk gezien, een groepje die 13 richtingen uit wou gaan maar nergens aankwam. Een zevenkoppige band (veel volk, weinig talent) met maar liefst twee keyboardspelers in de rangen, waarvan er eentje met diarreeklachten leek te kampen telkens als hij aan het zingen sloeg en de ander gans de tijd met een playstation bakje stond te spelen. We zagen ook drie gitaristen die elkaar constant in de weg liepen, maar we hoorden geen enkele deftige riff. Als u de naam The Herfts ooit ergens op een affiche tegenkomt, gelieve dan zo snel terug naar de toog te rennen.
We kregen na Howler zowaar nog een aftershow van Teen Creeps, dit weliswaar maar voor drie man een paardenkop, maar het hitsige trio deed het best aardig met een handvol niet bepaald originele, maar wel potige punkrockertjes uit de Hüsker Dü school.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Howler, Hong Kong Dong en Hooded Fang
Een beetje ongelukkig zat ons eigen Hong Kong Dong geprogrammeerd tussen de twee buitenlandse garage rockende bands Howler en Hooded Fang . Geen nood, ze kregen heel wat jonge fans in/rond Oostende en uit de eigen streek van Gent op de been. De familie Zeebroek van Kamagurka , Boris en Sarah Yu , hebben met Geoffrey Burton (ex- Arno) een vriend en begenadigd gitarist bij en samen met nog twee andere leden, brengen zij een zomerse cocktail van pop, rock, electro , disco en funk in een glamoureus kitsch pakje . En ze zijn niet vies om wat Oosterse muziek in dit concept. We dachten aan een rockende Scissor Sisters , die aanstekelijke muziek en jeugdig enthousiasme versmolten en hiermee een sterke live prestatie neerpenden . Opwindende muziek , leuke acts , synchrone danspasjes en bewegingen, interactie met het publiek én een Sarah die als een krolse kat zingend en gillend bezig was. Hong Kong Dong ging alvast niet onopgemerkt voorbij . Het van You tube geweerde oude “Lesbians are a boy’s best friend” hoorden we, naast een rits songs van hun debuut ‘Sweet sensations’ . Band vol optimisme en met een positive vibe!
Net vóór hen zagen we nog een paar nummers van het Canadese Hooded Fang van Daniel Lee , die op tour is met Howler. Een geheel van frisse, aanstekelijke, fijne garagepoprockende songs met een‘60-sixties zomers tintje door de roffelende , hitsende, lieflijke ritmes en de scherpe, rauwe gitaren met verrassende breaks.
Tot slot het Amerikaanse Howler uit Minneapolis, die debuteren met ‘America give up’ . Ze zijn intussen gereduceerd tot een kwartet en brachten op compromisloze wijze in een 45 tal minuten opwindende , treffende ‘60s/70’s rock’n’roll à billy. Ze halen de mosterd bij The Ramones, The Shangri La’s, The Libertines, BRMC en The Strokes en een huidige link aan de Britse Vaccines is niet vreemd .
De songs werden in een sneltempo gespeeld en de zanger/gitarist Jordan Gatesmith onderhield het contact met z’n publiek en gooide er wat leuke anekdotes tegen aan. De band heeft alvast meer potentieel dan die doorbraaksingle “Back of yr neck“, die deels verbleekte door songs als “Wailing“, “This one’s different” en “Beach sluts”, ophitsende, frisse, strak gedreven korte songs , die het moeten hebben van wat rommelig-, onstuimig- en slordigheid .
De jonge buffels van Howler speelden hun songs met een vurige intensiteit en hebben het rock’n’roll hart op de juiste plaats.
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Het nog prille 2012 heeft ook al zijn Vaccines gebaard, deze keer komen ze uit de States, ze heten Howler, ze zijn cool as fuck en ze brengen een zootje opwindende rock’n’roll.
Het waarlijk fantastische en bijzonder aanstekelijke debuutalbum ‘America give up’ had ons zeer nieuwsgierig naar de AB Club gedreven en we zijn maar al te content dat we erbij waren, onze verwachtingen werden daar ruimschoots ingelost.
Van een beginnend bandje met amper een 36 minuten durend album op hun conto moet je geen marathonset verwachten, wel een kort en sterk visitekaartje, en dat kregen we ! Howler serveerde hun ophitsende, frisse en korte songs met een nonchalante scheut jeugdige adrenaline en een stel bedrijvige gitaren. Het leek ons meteen duidelijk waarom dit groepje door de internationale pers aan het hart wordt gedrukt, het vonkte en knetterde zoals dat bij echte rock’n’roll groepjes steeds zou moeten, maar we zien het helaas te weinig de laatste tijd.
De jongens van Howler hebben het. Wat het juist betekent, weten we niet echt goed, zijn het de juiste vibe, de groove of de looks ? Geen idee, maar ze hebben het. Frontman Jordan Gatesmith heeft een aangeboren rockerspotentie in zich , zijn stem ligt ergens tussen Bob Geldof (ten tijde van vroege Boomtown Rats), Joey Ramone en Julian Casablancas in. De kerel zat ook geregeld aan de whisky, als dat maar goed afloopt.
De overige bandleden speelden met een ogenschijnlijke slordigheid, strak en gedreven als jonge wolven. Natuurlijk deed alles denken aan de snedigheid van The Strokes, maar dan wel The Strokes die we nu al lang moeten missen (waarmee we maar willen zeggen, The Strokes hebben na ‘Is this it’ geen plaat meer gemaakt die even opwindend is als dit hier). Verder hebben Howler ook de ballen en de vinnigheid van the Libertines en The Vaccines, niet toevallig ook groepjes die hun songs steeds met een gewillige rommeligheid en een vurige intensiteit op de wereld afvuren.
Amper 45 minuutjes gaven de jonge knapen het beste van zichzelf, en wij konden zo ruiken dat hier iets moois zal uitgroeien. Het was maar al te zeer genieten van vinnige rockertjes als “Back of your neck” (met heerlijk whoo ooh ooh refreintje), “Wailing” , “This one’s different” en “Beach sluts”, allemaal instant klassiekers als je ’t ons vraagt.
… Wie zei daar ook weer dat dit de revelatie van het jaar was ? Groot gelijk!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Doorgaans hebben wij minder argwaan als een nieuwe hype uit de States komt overgewaaid dan wanneer het de zoveelste nieuwe Britse sensatie betreft. De Britten zijn zowat specialisten in het ophemelen van hun eigen nieuwe bandjes, ook al is het talent van die groepjes soms pijnlijk beperkt, maar bandjes uit de jongste Amerikaanse alternatieve scene hebben meestal een pak meer potentieel.
Howler bevestigt onze stelling. De jonge snaken komen uit Minneapolis en hebben een verduiveld opwindend gitaarplaatje gemaakt. Niks nieuws, neen, maar moet dat ?
Ze halen de mosterd bij The Ramones, The Shangri La’s, Jesus & The Mary Chain, The Libertines, BRMC en The Strokes (en dan bedoelen wij de Strokes van de okselfrisse eerste plaat ‘Is this it’, niet die van de lauwe doorslagjes achteraf).
‘America give up’ klokt af op 31 minuutjes, overtollig ballast werd dus al van tevoren over boord gegooid waardoor dit schijfje totaal geen moeite moet doen om onze aandacht vast te houden. Het album raast lekker door en heeft bij momenten een geweldige sixties vibe, de compacte songs zijn stuk voor stuk fris en aanstekelijk en de gitaren dartelen in een gezonde chaos de ganse tijd gretig door.
Meer hebben wij hierover eigenlijk niet te vertellen, alleen dat het ons fantastisch in de oren klinkt.
Nederlands 
Français 
