Thibault Sevens - Ik mik vooral op het buitenland, maar zou ook graag binnen België mijn erkenning krijgen. Ik wil het vooral laten vloeien

We citeren uit het nieuws bericht: ‘Sevens brengt je in beweging op zijn debuut. Hij vertelt zijn levensverhaal op een manier dat enkel hij kan, eerlijk en poëtisch. Er heerst een melancholische sfeer doorheen de EP die toch heel warm aanvoelt. Aangezien Sevens alles zelf heeft geproduceerd, stond hij nog nooit zo dicht bij zijn muziek en dat hoor je. Het voelt oprecht aan alsof zijn hart en ziel in de nummers zitten verweven. ‘’
Thilbaut gooide reeds hoge ogen met zijn single “Paris”, en kreeg zelfs radio Airplay. Eind september komt zijn eerste EP op de markt ‘Poetry in Motion’ , een heel mooi visitekaartje. De jonge, talentvolle muzikant en zanger heeft , zo blijkt uit het interview dat we hadden met hem, veel meer in zijn mars. Wat precies, dat lees je hieronder …

Hoe is alles begonnen? Met andere woorden wie is Sevens?
Ik ben reeds op mijn negen jaar begonnen met gitaar spelen. Ik speelde lang muziek en ook basketbal. Op mijn 17ste ben ik wegens een blessure moeten stoppen met basketbal en vroeg me af of ik me niet kon focussen op mijn muziek. Dat heb ik toen ook gedaan, en sinds dan is het in een stroomversnelling terecht gekomen. Eerst een paar nummers via soundcloud uitgegeven. Daar kwam goede commentaar op, en toen heb ik besloten om ook muziek te gaan studeren; Sinds dat moment is mijn carrière dus in stijgende lijn gegaan, dat is dus in grote lijnen hoe het allemaal is begonnen eigenlijk.

In eerste instantie kwam je uit de hip hop en rap? Maar dat is niet meer zo nu?
Hiphop/rap was in het begin mijn ding. Beinvloed door die basketbal wereld, dat sterk daarmee verbonden is. Dat is zeker fijn, ik kon me daar dus in vinden. Maar ik voelde toch aan dat dit niet mijn weg is die ik echt wilde volgen. De laatste twee tot drie jaar heb ik echter mezelf als artiest pas gevonden. En nu zeker met deze EP die uitkomt.

Wie zijn je grote invloeden en inspiratie?
Er is één bepaalde artiest waar ik veel inspiratie uit haal en dat is Frank Ocean. Hij is gewoon mijn favoriete artiest aller tijden, en ik vind alles wat hij doet gewoon absoluut top. Ik probeer daar mijn eigen draai aan te geven, maar daar kijk ik dus enorm naar op.

Frank Ocean is ook zo een artiest die de perfecte lijn bewandelt tussen toegankelijkheid, en een alternatief publiek aanspreken, dat is ook de weg die jij wilt volgen dus?
Dat vind ik inderdaad heel belangrijk. Dat is zeker mijn bedoeling de lijn tussen die twee vinden en bewandelen.

Over de EP … Poëtisch, breekbaar en net daardoor klink je ook ijzersterk, en zeker niet zwak vind ik. Dat is zo een beetje mijn eerste bevinding na je debuut te hebben beluisterd. Bewust die weg gekozen?
Dat is een heel mooie interpretatie. Zo had ik het voor mezelf nog niet verwoord. Maar dat is eigenlijk exact wat ik wou bereiken. Ik wou fragiele onderwerpen aankaarten, zonder dat het droef was, maar eerder dat ik er sterker uitkwam. Dat was dus heel bewust.

Er klinkt iets weemoedig vanuit je stem, maar ook hoopvol. Emotie is de rode draad, maar het hoeft geen tranendal te zijn daarom. Mee eens?
Over heel de EP wou ik vooral een positieve noot uitstralen. Het optimisme in mij dat zegt ‘het komt allemaal wel goed’ dat wilde ik daar zeker in stoppen.

Daarnaast hoor ik ook iets jazzy terug in de sound van de single “Paris”; klopt dit?
Ik heb een enorme passie voor jazz, ik studeer ook jazz gitaar. Na deze EP ga ik een album maken, mijn debuut album dus. Maar daarna zou ik heel graag een jazz album willen maken.

Het valt me op dat enorm veel jongeren interesse hebben in jazz. Jij dus ook, heb je daar een verklaring voor?
In de hip hop wereld, waar veel jongeren naar luisteren, wordt enorm veel gesampeld uit de oude jazz, door de grote mannen. En voor veel jongeren begint het wellicht daaruit. Die interesse voor jazz. Jazz is gewoon de hoogste vorm van muziek die je kunt beoefenen en er komt enorm veel terug in de hedendaagse muziek, dingen die de mensen wellicht niet altijd opmerken. Dat maakt jazz zo aantrekkelijk, dus ook voor de jeugd.

De EP is ook een zeer persoonlijk verhaal, geef je jezelf niet teveel bloot op deze wijze? Een open boek is niet altijd een voordeel… zeker niet in deze tijden van sociale media… of moeten we het zo niet zien?
Nee, zo moet je het niet zien. Muziek is gewoon een manier om open te zijn naar mezelf toe, maar ook naar anderen. Wat ik vaak in woorden niet kan uitdrukken, druk ik dan uit via muziek. Als bepaalde mensen dat anders interpreteren dan wat het moet zijn of zo, dan is dat een mening of een interpretatie , maar daar ga ik me bewust niets van aantrekken.

Je krijgt radio airplay, opent dit nu al deuren?
Inderdaad, zowel op radio één en twee en met mijn single “Paris” ben ik twee maand aan een stuk elke dag gedraaid op Studio Brussel. Dat heeft gezorgd voor veel deuren die open gingen, ook veel boekingen. Interesse vanuit labels, en ook veel samenwerkingen die zijn ontstaan van daaruit.

De EP komt dus tegen eind september, wat zijn je persoonlijke verwachtingen? Welk publiek wil je vooral bereiken?
Ik zie deze EP als een visitekaartje om me te tonen aan een ruim publiek. Ik mik toch vooral op het buitenland, het is een zeer internationale EP. Dat is een opmerking die ik al heb gekregen, dat het internationaal klinkt, ik vind dat een leuk compliment trouwens. Dus ik mik vooral dat men me in het buitenland oppikt, maar zou ook graag binnen België mijn erkenning krijgen. Vooral dat mensen zien dat het mijn stijl is, en er niet veel artiesten zijn die het zo doen, dat zou ik wel graag hebben. Maar.  Ik wil het vooral laten vloeien, het vindt zijn weg wel denk ik. Ik wil dus vooral de muziek voor zich laten spreken , ik ga dus niet zeggen ik wil 10000 streams binnen krijgen of zo.

Met Streams verdien je geen geld uiteraard, waarom dan nog een album uitbrengen?
Ik wil toch ooit een album uitbrengen, deze EP is een mooie tussenstap. Dat album wordt dan echt mijn stempel. Die EP is voor mij een manier om te laten zien aan de mensen hoe  ik ben geëvolueerd als artiest.  Er is een groot verschil in kwaliteit met mijn vorige muziek. En ik ben heel trots op mijn muziek, wellicht de eerste keer in mijn leven dat ik daadwerkelijk trots ben op mezelf. Een andere ambitie van mij is om andere grote artiesten in binnen- en buitenland te produceren. Ik ben daar zelfs al mee bezig, en hoop ook mijn strepen als producent te verdienen. En daar trots op kunnen zijn.

Je mag daar zeker trots op zijn. Mogen we verwachten dat de komende plaat diezelfde richting uit zal gaan als de EP? Of meer jazz?
Nee, je mag verwachten dat het diezelfde richting uitgaat maar ik ga er wat meer diepgang in verstoppen dan bij de EP. Ook een beetje meer gedurfd  en experimenteren. Maar het gaat wel in de lijn van de EP gaan.

Iets anders. Het spijtige is, je geraakt gelanceerd en plots zit je in een lockdown, een domper op de feestvreugde veronderstel ik? Hoe ben je daarmee om gegaan?
Het was inderdaad heel jammer, ik was net aan het stijgen. Zo was  ik finalist van UrbaNice Battle of Talents op MNM en eigenlijk ging alles gewoon in een stijgende lijn, op dat moment. En toen viel alles stil, voor iedereen natuurlijk. En toen heb ik me op mezelf gefocust op mezelf en niet zozeer om relevant te blijven. Maar eerder puur op mijn muziek te focussen.

Heb je ook gedacht aan live streaming in die periode?
Ik heb eentje gedaan voor Dansende Beren. Maar daarna heb ik dat niet meer gedaan omdat het me niet zo aansprak. Uiteindelijk begon iedereen het te doen, en was er niets speciaal meer aan.

Ik heb veel streaming gedaan (omdat het niet anders kon) maar langs de andere kant, verlaagt live streaming ook niet de drempel voor mensen jouw muziek te ontdekken denk je? Los van het feit dat ik nog liever naar een echt live concert ga
Als je het zo bekijkt, klopt dat wel , de drempel daardoor verlagen. Voor mijn muziek is het gewoon fijner als je dat echt ervaart, op een podia dus met publiek. Zeker als in mijn live performance nu zie, met band. Dat geeft een groots en mooi gevoel echt live spelen.

Nu we daar aanbeland zijn, doe je al terug optredens, of zijn er plannen?
Er staat een tour op de planning voor mijn EP, voornamelijk in Nederland. De Belgische shows worden later aangekondigd.

Wat zijn de verdere plannen? Naast op tournee gaan met de plaat ?
De EP afwachten, er komt een eerste video clip aan. Ik ga ook beginnen aan mijn debuut album. Voor de rest is het koffiedik kijken en zien hoe het loopt eigenlijk. Ik ben gewoon heel benieuwd welke kansen deze EP me gaat geven. En waar het me gaat brengen.

Is het ook niet zo dat je beter eerst in het Buitenland doorbreekt? Want een Belg is van nature nogal sceptisch voor eigen kweek? Heb je daar zelf al  iets van ondervonden?
Heel veel mensen zijn verbaasd mijn muziek te beluisteren, en me niet kennen, ze vernemen dat ik Belg ben. Wat me ook opvalt is dat sommige blogs, radiozenders en zo niet zo staan te springen om Belgische artiesten echt te promoten of zo. Dat is wel jammer. Ik vind dat ze wat meer hun best mogen doen voor onze generatie en onze eigen kweek ja. Veel radiozenders blijven bijvoorbeeld enkel nummers uit het buitenland draaien, en zeer zelden Belgisch.

Wat zijn de verdere ambities als artiest? En heb je een soort doel of einddoel?
Ik heb zo een hele lijst met dingen die ik wil behalen. Niet per se prijzen, maar dingen die ik persoonlijk wil bereiken. Een hoogtepunt daarbinnen is een wereldtoer kunnen doen. Zo echt overal geweest zijn, en veel fans hebben over heel de wereld. Dat moet machtig zijn. Zodat iedereen weet wie ik ben of zo. Een gulden middenweg tussen bekendheid en een mooi privé leven zou fijn zijn.

Bedankt, ik hoop je spoedig eens live te zien.. en veel succes met je debuut

Een beetje onverwacht bevond ondergetekende zich op vrijdag 16 januari plots in de Entrepot, Brugge voor een show van Caliban en kornuiten. Onverwacht omdat ik eigenlijk echt de intentie niet had om te gaan aangezien de meeste bands niet echt mijn ding waren en Caliban mij al zodanig vaak live had teleurgesteld dat ik eigenlijk de moeite niet meer doe om nog te gaan kijken. Nu was echter het moment om ze toch eens een nieuwe kans te geven.

Openers van de avond waren Controlstate, dat was een aangename verrassing want ik dacht dat deze band al jaren gestopt was. Deze Ieperse jongens spelen Metalcore met een progressieve inslag en deze werd best wel goed gebracht, er was nog niet zoveel volk aanwezig maar er stond toch al een redelijk groepje goedkeurend te knikken voor het podium. Frontman Bram Vervisch liet zich helemaal gaan en bevond zich dan ook via wat klauterwerk zich plots een verdieping hoger aan de andere kant van de zaal. Iets minder denderend was hun Macklemore cover, alhoewel het zeker een hoog haha-gehalte had , stelde het muzikaal niet echt denderend veel voor maar ah. Al bij al een goeie show.

Volgende aan de beurt was Stab uit Kortrijk. Ik heb deze band al een 4-tal jaar geleden gezien en toen konden ze mij absoluut niet bekoren, een kennis verzekerde mij echter dat ze enorm veel verbeterd waren. Zelf hoorde ik die verbetering niet echt, nu is Beatdown niet onmiddellijk mijn favoriet genre maar er is toch wel een resem bands zoals Nasty, No Zodiac, Desolated… die mij zeker kunnen bekoren. Stab zal zich echter niet bij dit rijtje voegen. Voor mij kwamen ze eigenlijk over als een doordeweekse Beatdown band en was er echt niet veel aan.
De nummers leken nogal vrij hard op elkaar en alhoewel er zeker wel een paar goeie momenten te bespeuren waren vond ik het eigenlijk saai. Wat wel opviel is dat deze band al een aardig hoopje fans heeft die zich duchtig lieten gaan tijdens de show, hun muziek is dan ook overduidelijk geschreven om live te spelen.

Saaiheid troef was er trouwens ook bij Any Given Day. Op de eventpagina kreeg de band noemers zoals New Age Metal, Metalcore en Deathcore maar zelf zou ik het eerder houden op enorm saaie moderne Metalcore met wat Djent er in gesmeten. Zowat ieder nummer was inwisselbaar en alhoewel het zeker niet slecht gespeeld was zat er gewoon letterlijk niets unieks in. Na een tweetal nummers had je werkelijk al alles gehoord wat deze band te bieden had en daar bracht hun Rihanna-cover niet veel verandering in.

Volgende op het lijstje was Dream On, Dreamer (zie pics homepag). Over deze Post-Hardcore/Metalcore band had ik al heel wat goeds gehoord en was dan ook benieuwd om ze live aan het werk te zien. Op zich was er niets mis mee, muzikaal was het wel in orde ook al brachten ze niets nieuws aan. Het grote minpunt was echter de hemeltergende cleane zang, nu heb ik absoluut geen probleem met clean zingen maar ik heb wel een probleem met het feit dat hun zwakste schakel voor het grootste deel van de set aan bod komt. Het nam heel wat vaart weg uit hun set en verpestte de goeie stukken voor mij persoonlijk. Jammer.

Bury Tomorrow had ik vorig jaar nog live gezien op Groezrock en daar konden ze zeker met mijn goedkeuring gaan lopen. Ze gingen zeker niet met originaliteitsprijzen lopen en dat gaan ze nu ook niet doen. Ze spelen eerder doorsnee melodische Metalcore maar wat ze doen brengen ze wel zeer goed. Op de set zelf valt er eigenlijk niet echt veel aan te merken maar echt toppunten waren er ook niet te bespeuren. Als ik dan toch één iets negatiefs moet noemen is het dat het net allemaal iets te proper klonk, het mag dan allemaal vrij melodisch zijn een ruw kantje mag zeker en dat was hier niet echt aanwezig. Verder was het zeker geen slechte show.

Nu was het tijd voor de hoofdvogel Caliban. Derde keer goeie keer zegt men maar in het geval van Caliban is het zesde keer goeie keer. Het was immers de zesde keer dat ik ze live zag en vanwege de ronduit teleurstellende vorige passages had ik absoluut geen hoge verwachtingen.
Caliban besloot echter om zo goed te spelen dat ik niet enkel mijn verwachtingen serieus mag bijschaven maar ook dat ze de 5 vorige slechte passages meer dan goed maakten. De heren zaten overduidelijk goed in hun vel en bracht een evenwichtige set met zowel oud als nieuw materiaal. Beiden brachten ze foutloos en met enorm veel passie neer.
Degene die met de hoofdprijs mag lopen is toch wel frontman Andy Dörner die het beste van zichzelf gaf en het publiek volledig naar zijn hand wist te zetten. Van mij mochten ze gerust wat langer gespeeld hebben en er nog wat oudere nummertjes doorjagen want het zat er al veel te snel op.
De grootste misser was toch wel de Rammstein-cover “Sönne” die ze besloten niet te brengen. Daarnaast kan ik echt niets inbrengen tegen deze show, nooit gedacht dat ik dit ooit in mijn leven ging moeten zeggen maar damn, Caliban was ronduit fantastisch.

Pics op o.m. http://www.noizpictures.be/Band%20shoots/index.html (Dream On, Dreamer)

Organisatie: Eyespyrecords