Review Wim - Ugly Papa's en Id!ots - Strak en met de nodige dosis zelfrelativering
Naar aanleiding van de dood van Johny Hallyday brengen beide bands een split-single uit waarop ze elk hun versie van het nummer "Ma Guitare" van wijlen Hallyday brengen. Om dit wat luister bij te zetten gaven ze elk een concert op vrijdagavond. Kenners weten dat zowel zanger Luc Dufourmont alsook bassist Dick Descamps deel uitmaken van beide bands.
Er was flink wat volk gekomen op deze grijze vrijdagavond om de bands aan het werk te zien. En het moet gezegd dat de Ugly Papa’s in vorm waren. Ze brachten een fijne set. Dokter De Kerpel (gitarist) had nu en dan een stoel nodig om te spelen. De saxofonist speelde de longen uit zijn lijf. De avant-garde muziek gaf het optreden iets surrealistisch. De bindteksten van Luc waren bij momenten hilarisch. Er werd afgesloten met “Ma Guitare” en de culthit “Facing The Crap”. In 2017 brachten ze nog via Mayway Records de lp ‘Atomium Plutonium’ (met onuitgegeven werk) uit. Waarschijnlijk was dit optreden het laatste wapenfeit van de band.
Daarna was het een half uurtje wachten op Id!ots. Op de tonen van Johny Hallyday kwamen ze het podium op. Zijn The Ugly Papa’s meer avant-garde dan zijn de Id!ots vooral punk/garagerock band. De record Store Day was hun vlucht naar enige bekendheid. Daarnaast zijn ze live ook een fenomeen. Twee jonge honden (gitarist Wouter Spaens en drummer Minco De Bruin) en twee ervaren muzikanten die al menig watertjes doorzwommen hebben, geven blijkbaar de ideale klik. Ze gingen strak van start. Luc Dufourmont loopt hier iets meer binnen de lijntjes maar hij weet het toch luchtig te houden. De band speelde met plezier en dat straalde af naar het publiek. Ook onderling werden grapjes heen en weer geslingerd. Maar bovenal het optreden was pure rock and roll.
We kregen nu en dan een nieuwe song waaronder het catchy “Discothèque”. Na een fijne set verlieten ze het podium. Enkelen riepen om “Run Run Run”. Ze kwamen terug op het podium om nog twee fijne tracks te spelen maar op “Run Run Run” was het tevergeefs wachten. Wat ook wel te verwachten was van een band als Id!ots.
Beide bands speelden strak en met de nodige zelfrelativering. Een aangename avond.
Review Lode - Ugly Papa’s en Id!ots - Perfect match
Ugly Papa’s - Tijdloze nostalgie
Naar aanleiding van de heruitgave van de bewerking van Johnny Hallydays ‘Ma Guitare’ kwamen de heren van Ugly Papas nog eens het beste van zichzelf geven. Rik De Bruyne (drum), Peppie Pepermans (sax), Dr. Dekerpel (gitaar), Dick Descamps (bas) en Luc himself waren als vanouds in vorm en legden de lat meters hoog voor het aanstormend geweld van Idiots. Rik mept stoïcijns alles aan flarden en geeft ons een drumles om u tegen te zeggen , Peppie is zowaar vergroeid met zijn sax en verkoopt ons kippenvelmomenten als zoete broodjes. Dr Dekerpel bedient zijn Telecaster als geen ander en is zoals zijn gitaar in een uitstekende stemming. Alles wordt strak geregisseerd door bassist Dick en tegelijkertijd in gezonde verwarring gebracht door onze eeuwige entertainer Luc. Niemand weet in welk vat met toverdrank hij is gevallen toen hij klein was.
Het resultaat is een tijdloze nostalgische mix van blootvoetse Balkan en Latijns-Amerikaanse Zappa-eske polonaises als was het een bende straatmuzikanten die volledige metro- en andere stations naar hogere sferen brengt. “Satellites Are Spinning” is de max. Bovendien is Don Van Vliet gereïncarneerd in Mistero Dufo.
Heren Ugly’s, laat dit alstublieft niet uw laatste optreden zijn.
Afrique/ Etna Vesuvius/Pornografia/Sattelites are Spinning/Chica Ferdy/Magic & Ecstacy/Ma Guitare/Facin' the Crap/Yellow Town
Id!ots - Bleeding Volcano
In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde.
Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven. Als Mistero Dufo en co het podium bestijgen , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand up bindteksten en is fucking rock ’n roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen. De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief.
Rauwe lappen proto punk staan op het menu. Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze ‘ugly papa’ eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, alweer in bloedvorm en ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en nieuwkomer Minco, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een single uit het Ugly Papa verleden hebben afgeleverd - het venijnig beklijvende “Ma Guitare” - en deze in een heuse thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten .
En ja, de ene explosie na de andere volgt. Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen. Met de vingers in de neus en zonder veel poeha.. Jon Spencer meets Captain Beefheart (Daar is hij weer) . Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener “Discotheque” tot en met afsluiter “Norton” viel dit zootje ongeregeld dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. Het heerlijk vettige “Mosquito”, “60 Miles” en de octaver op “The Bill”, en dan nog eens het fantastisch gerecycleerde “Ma Guitare” … Het blijven mijn favorieten.
Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest niet bestaan zou het Mistero Dufo heten.
Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek idiots.
Lone Wolf/The Office/Discotheque/Lipstick Glamgirl/60 miles/Overrated/Bricks to Dust/Mosquito/The Bill/My Guitare/Albania/Norton
Organisatie: Wilde Westen
Opener Lumbers mocht er wel best zijn. Ze hebben snedige songs, een goede sound en een licht charismatische zanger die goed geluisterd en gekeken heeft naar Eddie Vedder. Een retestrakke Harry, compleet straight in zijn ritme en een leadgitarist die lijn loops mooi beheerst. Meer moet je niet hebben, zou je denken. Het enige wat ik nog miste was een onderlaag. Hammondsgewijs of zo. The Lumbers zitten vol potentieel en zijn goed aan het rijpen.
Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven. Als Mistero Dufo en co het podium bestijgt , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand upsgewijze bindteksten en is fucking rock’n’ roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen. De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief. Rauwe lappen proto punk staan op het menu.
Opener “Run Run Run” (niet van Velvet) belooft alles. Al na het zesde nummer werden we getrakteerd op een bloedstollende versie van “Never Look Backk”.Hier bewijst Dick Descamps zijn songwriters kunst. Dick is outstanding op bas. die gast speelt bas én melodie, clean én overstuurd, op het juiste moment. Uitgekiend. Uitgepuurd. Defined. Wouter Spaans is en blijft een sublieme gitarist en een snedige backing vocalist. En met een drummer Tom die er niet bepaald naast mept , heb je niet meer nodig om gawag te maken van een stomende set.
Meer nog dan op hun cd’s heb je constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten . Uit de kast komen met de meest sterke, vunzige en smerige punkrocksongs noemen ze dat. Definitieve knock out met “Mosquito”, “The Bill”, “Albania” en “Norton”.
Set: Run run run, Crossing borders, Pakistan, Back, Dance, Killing, Never Look Backk, Little Birds, High, 60.000 miles, Overrated, Bricks To Dust, Mosquito, The Bill, Albania, Norton
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/id-ots-25-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-lumbers-25-03-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Dit is nog maar de tweede plaat van dit venijnig rockende gezelschap, maar het zijn hoegenaamd geen groentjes. De helft van Id!ots heeft er met Ugly Papas al een heus rock’n’roll verleden opzitten, ze weten hoe ze een portie vettige en zweterige rock op de wereld moeten loslaten. Dat er na al die jaren nog serieus wat snee op zit bewezen ze al met hun potige eersteling en ze komen het nu meteen al zonder weerga uit de doekjes doen met de felle opener “Backk”, een striemende kopstoot van amper anderhalf minuutje, een kogel met het Jon Spencer- kwaliteitslabel, dat is wat men noemt nog eens een frontale binnenkomer.
Id!ots gaan daarop lustig door met een stel vettige klompen buffelrock waarin de gitaren lekker onstuimig uit hun voegen mogen barsten en waarbij ouwe rot Luc Dufourmont danig wat animo in zijn vocals legt, in “Pakistan” zet hij zelfs een overtuigende Mick Jagger neer. Onze favoriet is de stormachtige rocker “Bricks To Dust” waarop het combo enkele keren drastisch ontploft, het is een song die ontworpen is om de daken van diverse concertzalen aan flarden te spelen.
Pas met slotsong “Never Look Backk” mag de voet van het gaspedaal, maar gewoon bruusk stoppen was naar ons gedacht beter geweest. Die afsluiter is eigenlijk maar een mak niemendalletje dat een beetje ongepast aan de staart van een ontembaar beest hangt. Doch laat dit de pret niet bederven want de tweede plaat van Id!ots is een heftig ding waar de onbesuisde rock’n’roll in dikke lagen van af druipt.
Het is alweer van 2012 geleden dat Id!ots vriend en vijand kon verbazen met topkwaliteit waar alle John Spencers, Triggerfingers en Beefhearts duimen en vingers van aflikken. De betere pers was en is unaniem lovend en intussen hebben Luc en co een live reputatie opgebouwd om u tegen te zeggen.
Dit kwamen ze even demonstreren in ‘Bevergem’. Al van bij de opener “Killing” de geniale waanzin van ugly papa Dufo als het ware ingetoomd door een al even geniaal waanzinnige gitarist Wouter. Wat een gitarist! De ritmesectie houdt alles stevig en retestrak in handen. Tom en Dick vallen dan ook op geen enkele fout te betrappen. Je wordt meteen vakkundig naar de strot gegrepen om gedurende de rest van set niet meer losgelaten te worden. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten en je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn.
Ernst wordt afgewisseld met de onweerstaanbare zever van Luc. Het in het begin ietwat tamme Zwevegemse publiek zou en moest overstag gaan. Daar is met verve in geslaagd. “C2H5OH” doet me denken aan het betere Claw boys Claw, maar dat zou Id!ots oneer aandoen.
De lezer zal al begrijpen dat dit zootje ongeregeld moeilijk in een vakje te stoppen valt, en dat hoeft helemaal ook niet. Het zou zelfs idioot zijn om dat te doen. Alle nummers blijven favorieten (“Mosquito”, de heerlijk vettige blues op “Hangman”, de octaver op “The Bill”, “C2H50H” , “60Miles”), en ze vallen op geen enkel zwak moment of minder nummer te betrappen. Het nieuwe werk moet absoluut niet onderdoen en smaakt naar meer. Alles wordt gedragen door de locomotieven Dick en Tom, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest nog niet bestaan, het zou Luc Dufourmont geheten hebben.
Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken ID!OTS naar de juiste waarde schat. Die gasten hebben gewoon geen concurrenten.
Alle respect voor Luc Dufourmont. Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze Ugly Papa eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en een animal Tom, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een debuut hebben afgeleverd en deze in een soort thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af.
Meer nog dan op hun cd heb je constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen.
Met de vingers in de neus en zonder veel poeha … John Spencer meets Captain Beefheart. Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener “Mosquito” tot en met afsluiter “The Bill” viel dit zootje dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. “Mosquito”, de heerlijk vettige blues op “Hangman”, “C2H50H” , “60Miles” ende octaver op “The Bill”: Het blijven mijn favorieten. Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek Id!ots!
Wouter Spaens: gitarist - Tom Denolf: drummer - Dick Descamps: bassist - Luc Dufourmont: zanger
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/idiots-25-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/horses-on-fire-25-04-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
ID!OTS – Laaiend explosief!
In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde. Cd werd opgenomen in La Chapelle eind oktober 2013. Redelijk vlug na hun eerste optredens werden Dick, Luc , Tom en Wouter opgepikt door Waste My Records, en werd Peter Verstraelen hun vaste booker.
Men schreef al dat ID!OTS veel potten zal breken en dat het een schande zou zijn indien ze geen Mia zou vinden. Wel, ze zitten er geen millimeter naast. Opener “Mosquito” grijpt je meteen vakkundig naar de strot om je gedurende de rest van deze schijf niet meer los te laten. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten en je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn. John Spencer meets Captain Beefheart. Eat your heart out, Triggers!
Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. “C2H5OH” doet me denken aan het betere Claw boys Claw, maar dat zou ID!OTS oneer aandoen. De lezer zal al begrijpen dat dit zootje ongeregeld moeilijk in een vakje te stoppen valt, en dat hoeft helemaal ook niet. Het zou zelfs idioot zijn om dat te doen. Een eerste luisterbeurt geeft je al meteen enkele nieuwe favoriete nummers (“Mosquito”, de heerlijk vettige blues op “Hangman”, de octaver op “The Bill”, “C2H50H”, “60Miles”), en ze vallen op geen enkel zwak moment of minder nummer te bespeuren. Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en je hoort alleen al aan de zanger Dufo dat hij een podiumbeest is.
Noteer ook dat deze ID!OTS nu reeds een livereputatie heeft. Deze idiots savants komen op 25 april aanstaande in de Kreun hun cd voorstellen. Wie er niet bij zal zijn is een idioot.
Nederlands 
Français 
