Vintage, retro en voor een keertje niet psychedelisch. JD Mc Pherson brengt ons, net als op de voorganger ‘Signs & Signifiers’, immers terug naar de fifties. Daarmee plaatst hij zich in het rijtje van gelijkgezinden als Nick Waterhouse en Pokey Lafarge, jonge gasten die nietsontziend terugreizen naar een tijd waarin hun grootouders in volle glorie op de dansvloer floreerden.
Als er één album is waarvan de vlag de lading dekt, dan is het dit wel. Aan zo een albumtitel kunnen we eigenlijk weinig toevoegen, behalve dat dit een fris en sprankelend vetkuifplaatje is waar de rock’n’roll van af druipt.
Rockabilly, blues, doowop, soul,… Mc Pherson gaat hier met meerdere genres aan de slag, maar alles brengt hij terug naar een pure en onvervalste authenticiteit. “Bridgebuilder” is een oprechte fifties-slow, een plakker zoals ze die op vandaag niet meer maken. Het lekker wegrockende “It Shook Me Up” is dan weer onverdunde Little Richard. Het inmiddels stokoude rock’n’roll icoon leeft nog altijd, alle respect, maar zo vitaal zal hij zijn eigen songs niet meer kunnen brengen.
Maar denk nu niet dat JD Mc Pherson hier zomaar zijn rock’n’roll idolen staat na te spelen, hij geeft overal een gevatte schwung aan dat we hier van een prikkelende eigen sound kunnen spreken, en dat komt vooral door zijn uitmuntend gitaarwerk, zijn soulvolle stem en een stel hartverwarmende songs.
Stap die teletijdmachine in, steek uw vetkuif in de gel, trek die lederen jekker aan en gooi de beentjes los op heerlijke rockertjes als “You Must Have Met Little Caroline”, “It’s All Over But The Shouting” en “Mother Of Lies”, het zal u niet beklagen.
Wij konden dit talent eerder dit jaar al aan het werk zien in de AB Club, check onze review van dit superbe concertje. Toen was dit heerlijke plaatje nog niet uit, dus hier moeten we spoedig nog eens naar toe, want dit is rock’n’roll in zijne puren.

Country is nooit echt ons ding geweest, maar de twee jonge broertjes van Cactus Blossoms kwamen er vanavond bijzonder goed mee weg. Of hoe piepjonge kerels toch stokoude country kunnen spelen zonder door de mand te vallen. Ze wisten de country muziek te ontdoen van de vaak overbodige stroop waarmee het genre doorgaans geplaagd wordt en brachten alles terug tot een goudeerlijke vorm van authenticiteit. Jack Torrey Burkum had een handvol frisse songs in de aanbieding en was bovendien ook nog gezegend met een glasheldere stem. Eén en ander vertelt ons dat die kereltjes het ver zullen brengen in het genre.

Ook bij JD Mc Pherson is retro het sleutelwoord, de singer songwriter grossiert in vintage rocksongs die geïnspireerd zijn op de fifties, op oude rhythm & blues en rockabilly, met diverse knipoogjes naar Gene Vincent, Bo Diddley en Buddy Holly. Naast generatiegenoten als Nick Waterhouse, Pokey Lafarge, Kitty Daisy & Lewis en Pete Molinari is JD Mc Pherson één van die jonge artiesten die op een superbe manier de klok meer dan 50 jaar terugdraaien en zich daarvoor beroepen op goeie ouwe originele rock’n’roll.

Het debuut ‘Signs & Signifiers’, een echt retro pareltje, kwam al uit in 2010 maar omdat het plaatje toen schandelijk aan de wereld is voorbijgegaan werd het in 2012 op een groter platenlabel heruitgebracht en ging de bal uiteindelijk toch aan het rollen voor dit onmiskenbare talent.
De langverwachte opvolger ‘Let The Good Times Roll’ zit er in februari aan te komen en Mc Pherson kwam hier in een uitverkochte AB Club al een tipje van de sluier lichten. Daar de nieuwe plaat nog niet gereleased is kwam de hoofdmoot vanavond uit dat geweldige debuut en gezien JD MC Pherson en zijn ronduit fantastische muzikanten dat materiaal nu onderhand wel stevig onder de knie hebben, maakten ze er een wervelend feestje van. Mc Pherson bleek alleszins al een karrevracht aan ervaring en podium présence te hebben opgedaan, het talent barstte er uit met een formidabele drive en schwung, en ook zijn stem voldeed aan de strengste rock’n’roll normen, vinnig, krachtig en uiterst fel.
De rock’n’roll kwam dus met gulle geuten uit alle mogelijk poriën. En dat was niet enkel te danken aan die heerlijk rollende songs als “Fire Bug”, “Country Boy”,” Scandalous”, “Let The Good Times Roll” en natuurlijk “North side Gall”, maar vooral aan een werkelijk verbluffende begeleidingsband die er gans de avond een bruisende groove en tempo in hield. Met het smoothy en lekker trage “A Gentle Awakening” werd er op sublieme wijze heel even wat gas teruggenomen, voor een moment leken we in een donkere sfeervolle jazzkroeg verzeild te zijn geraakt.
JD Mc Person zijn gitaar had nogal wat Diddly liquor gedronken, het rollende en lekker uitgesponnen “Wolfteeth” dreef gans de tijd op een Bo Diddley beat en als ode aan de riffmeester bracht Mc Pherson een schitterende versie van “Pretty Thing”. Mc Pherson kon dus ook met de gitaar een aardig eindje overweg, hij ontpopte zich hier in de AB Club als de volmaakte performer.

De frisse nieuwe songs die we te horen kregen wekten de nieuwsgierigheid voor de komende plaat nog wat harder aan. We kijken er enorm naar uit, net als naar een volgende doortocht in de AB, maar dan in de grote zaal, zo een spetter verdient immers een veel grotere publieke aanhang.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel