Marco Z had het genoegen te mogen openen voor Jason Mraz. Inderdaad, die van “I’m a bird, I’m a bird, I’m a bird”. En iets recenter, die van “Endlessly be together”. King van de catchy deuntjes en de meezingbare refreintjes. Een feelgood poprockartiest die de Vlaamse radiogolven beheerst als voorprogramma leek een zeer goed idee. In theorie.
In praktijk kon Marco Z, ondanks de whoooohoooh-harmonieën, de speelse xylofoontoonladders en het obligate handgeklap boven het hoofd, maar op beperkt enthousiasme van het publiek rekenen. De twee bovengenoemde hitjes konden wel enkele hoofden laten meeknikken op de maat en “This old heart of mine” (The Isley Brothers) – volgens Marco Z speciaal voor de ‘ouw zakken in de zaal’ – was een onderhoudende cover, maar over het algemeen liet hij ons warm, noch koud. Toegegeven, de geluidsproblemen zaten daar zeker voor iets tussen. Het zat er zeker in, maar het kwam er niet uit. Cliché nummer één. Blijf beter lekker thuis en leg zijn cd’tje op.

Ondanks de verwachting van enkel tienermeisjes, trok Jason Mraz een verrassend heterogeen publiek aan. Dat zich vervolgens toch als tienermeisjes gedroeg en extatisch begon te gillen toen Jason Mraz, aka Mister Panty Dropper, het podium betrad.

Tijdens opener “Don’t wake me from this dream” werden de laatste rijen dan ook het zicht benomen door de tientallen smartphones die de lucht in gestoken werden om fotografisch bewijs te verzamelen van hun aanwezigheid. De volgende dag immers noodzakelijk op Facebook.
Opvolger “Make it mine” haalde die summervibes in huis die we associëren met Jason Mraz. We werden omver geblazen (cliché nummer twee) door de live-uitvoering in Zuiderse sfeer die met zijn lichtspektakel, live blazers (saxofoon, trompet en trombone die later nog eens  opdoken) en Afrikaanse trommen erg verschilt van de minder energieke albumversie.
Daarna maakte ook “Butterfly” gebruik van diezelfde succesformule – weliswaar met een dirty kantje. Never change a winning team. Cliché nummer drie. Na wat opwarming werden de heupen volledig losgegooid. Hoogtepuntje met big finish.
Vervolgens ging Jason Mraz, aka Mister Sensitive, door met wat meer teergevoelige nummers in een intimistische uitvoering: “0% interest” ging naadloos over in “Plane”. Die laatste eindigde met psychedelische synths in combinatie met Afrikaanse drums. Vreemde combinatie, maar wel succesvol. Daarna volgde “Only Human” met sexy wah-wah gitaarspel en de onuitspreekbare mantra “Lokah Samastah Sukhino Bhavantu”,  dat volgens Jason onvertaalbaar was en dus samen met twee vrouwenstemmen in oorspronkelijke chants gezongen werd.
We moeten hem wel volmondig gelijk geven, want inderdaad, “you don’t need a vacation” als je zijn montere en zonnige “la la la la let’s all sing” van “Everything is sound” hebt. Niet geheel onverwacht live een erg krachtig nummer. Op hetzelfde maximum: “Living in the moment” en “The Remedy”, dat een ideale meezinger bleek te zijn. Daarna zakte de temperatuur precies enkele graden, want toen het refrein door het gehele publiek meegezongen werd, kregen we toch wel kippenvel. Cliché nummer vier.
De fans bewezen door woord voor woord mee te zingen met “Lucky” en “I’m yours” van enkele jaren geleden dat dit blijkbaar toch nog steeds zijn grootste hits blijven. Ergens tussendoor vonden we vreemde eend in de bijt “You fckn did it”, een Bob Marley cover (“Three Little Birds”) en ook nog “You and I both”, “Out of your hands”, “Frank D Fixer” en “Fine dining”. Die laatste was ter ere van een meisje dat hem al tien keer live had gezien maar het betreurde dat hij ‘haar’ liedje nooit speelde – de gevoelige jongen. Hoge emotionele waarde, heen en weer wiegen op de muziek en tienermeisjes die zich verplicht zagen om hun zakdoekje boven te halen.
Wat je er ook bij moest nemen, waren de gevoelige speeches van Jason tussen de nummers door. Over van jezelf houden, vergiffenis en andere van die wat teerhartige concepten. Overtuigend, ware het niet dat we ouder dan 15 zijn. Verrukkelijke afsluiter “I’m coming over” zorgde voor nog wat zonsondergang-in-een-strandhutje melodieën.
Als bonus kregen we nog “Song for a friend”, “93 million miles” en, niet zo verrassend, zijn nieuwe single “I won’t give up”. Mooie afsluiters van een amusante avond.

Tegen het einde van de show hebben heel wat onverwachte instrumenten (waaronder dwarsfluit, accordeon, viool en contrabas) en heel wat hitjes de revue gepasseerd en hebben we zowel onstuimig gedanst als gehypnotiseerd heen en weer gewiegd op de muziek. Voor ieder wat wils. Cliché nummer vijf. Hoe dan ook, of je nu fan bent of niet, dit optreden heeft zeker bevestigd dat hij die veelbesproken X-facor bezit. Laatste cliché om het af te leren.

Setlist Marco Z: Delivery failed, When we’re online, This smile, This old heart of mine, Endlessly be together, Marketing song, I’m a bird

Setlist Jason Mraz: Don’t wake me from this dream, Make it mine/Live high, Butterfly, 0% interest, Plane, Only human, Lokah Samastah Sukhino Bhavantu, Everything is sound, The remedy, You and I both, Out of your hands, Frank D Fixer, Living in the moment, You fckn did it, Lucky, I’m yours, Three little birds, Fine dining, I’m coming over. Bonus: Song for a friend, 93 million miles, I won’t give up

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marco-z-29-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jason-mraz-29-11-2012/

Organisatie: Live Nation 

Jason Mraz: America dweept met hem, Australië adoreert hem, maar Europa valt maar traagjes naar zijn voeten. Wie echter als neutrale toeschouwer-luisteraar (waren die er wel behalve ons?) op zijn gig was in Lille, moet zich gewoon leuk geamuseerd hebben. Poppy songs, schitterende muzikanten en een set die mee ‘schuifelde’ met de vogeltjes in de eerste lentedagen.

Jason who? Well, Mr A-Z. Mraz dus. Totaal onbekend is hij niet in onze contreien. In 2007 werd hij al opgevoerd in Werchter en daarvoor speelde hij al de grote zaal van de Amsterdamse Paradiso vol. Met zijn derde studio CD ‘We Sing. We Dance. We Steal Things’
trapte hij zelfs onze hitlijsten open met het speelse “I’m yours” waarin hij lekker ‘scat’, een woord dat zijn gelijke niet kent in het Nederlands maar kan omschreven worden als ‘met zijn stem als instrument spelen.’
Het is adembenemend te zien en vooral te horen welke klanken de man uit San Diego (USA) uit zijn strottenhoofd geperst krijgt alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zijn duet in Lille met de saxofonist zette de Zenith – zo mogelijk – nog meer in lichterlaaie.
Het moet gezegd, het fanpubliek van de Narcissus was er vooral één van jonge vrouwen (meisjes zelfs), die tijdens zijn performances in verre staat van seksuele ontbinding leken te raken. Of zijn de Franse mademoiselles nog iets ontvlambaarder dan de Belgische? Hij kreeg in elk geval de héle zaal en het dak bijna mee met de “Dynamo of Volition”.
Hoe dan ook, uit zijn laatste cd – een grappige mengeling van vrije energie met degelijke dosissen schoenblink – verving hij in de lichtgewicht jam “Live High” de beach guitars door nog meer zomerse beats.  Maar even goed ging het tropische sfeertje even liggen voor de R&B-song “Make It Mine”. En de man heeft ook een stemband of twee die neigen naar lekker soul.
Eindigen met een hit is altijd een vuile truc om je publiek minuten om een encore te laten joelen. En die bis-sessie begon met een schitterend instrumenteel vuurwerk van de blazers die er een pretty funky sfeertje in joegen. Daarna ging hij nog even intiem met “A beautiful mess” om er met “No stopping us” zijn band voor te stellen, kwistig de polaroid foto’s die hij terwijl nam, rondstrooiend. “You got it all” waren zijn slotakkoorden. En die kreeg hij van zijn publiek dankbaar terug.

Het lijkt allemaal zo gemakkelijk, hij bespeelt blijkbaar perfect de commerciële knopjes en het stoorde ons niet eens. De jonge God was de ideale gastheer van een privéfeestje waar je het gevoel krijgt dat je persoonlijk uitgenodigd was. Voor ons mag hij gerust naast Jack Johnson en John Mayer staan. Of misschien eens met zijn drietjes samen op een jamsessie voor wat zorgeloze fun en af en toe eens de gevoelige snaar van zijn gitaar en onze persoonlijkheid rakend. En daarna een pint aan den toog met ons, want intelligent, getalenteerd, vrolijk en zekerlijk relaxed is Mister  A-Z.  Of nog liever op een terrasje. Als hij de lente meebrengt.

Neem gerust een kijkje naar de foto's onder live foto's + deze van in de AB, Brussel

Organisatie: Agauchedelalune, Lille