Marco Z had het genoegen te mogen openen voor Jason Mraz. Inderdaad, die van “I’m a bird, I’m a bird, I’m a bird”. En iets recenter, die van “Endlessly be together”. King van de catchy deuntjes en de meezingbare refreintjes. Een feelgood poprockartiest die de Vlaamse radiogolven beheerst als voorprogramma leek een zeer goed idee. In theorie.
In praktijk kon Marco Z, ondanks de whoooohoooh-harmonieën, de speelse xylofoontoonladders en het obligate handgeklap boven het hoofd, maar op beperkt enthousiasme van het publiek rekenen. De twee bovengenoemde hitjes konden wel enkele hoofden laten meeknikken op de maat en “This old heart of mine” (The Isley Brothers) – volgens Marco Z speciaal voor de ‘ouw zakken in de zaal’ – was een onderhoudende cover, maar over het algemeen liet hij ons warm, noch koud. Toegegeven, de geluidsproblemen zaten daar zeker voor iets tussen. Het zat er zeker in, maar het kwam er niet uit. Cliché nummer één. Blijf beter lekker thuis en leg zijn cd’tje op.

Ondanks de verwachting van enkel tienermeisjes, trok Jason Mraz een verrassend heterogeen publiek aan. Dat zich vervolgens toch als tienermeisjes gedroeg en extatisch begon te gillen toen Jason Mraz, aka Mister Panty Dropper, het podium betrad.

Tijdens opener “Don’t wake me from this dream” werden de laatste rijen dan ook het zicht benomen door de tientallen smartphones die de lucht in gestoken werden om fotografisch bewijs te verzamelen van hun aanwezigheid. De volgende dag immers noodzakelijk op Facebook.
Opvolger “Make it mine” haalde die summervibes in huis die we associëren met Jason Mraz. We werden omver geblazen (cliché nummer twee) door de live-uitvoering in Zuiderse sfeer die met zijn lichtspektakel, live blazers (saxofoon, trompet en trombone die later nog eens  opdoken) en Afrikaanse trommen erg verschilt van de minder energieke albumversie.
Daarna maakte ook “Butterfly” gebruik van diezelfde succesformule – weliswaar met een dirty kantje. Never change a winning team. Cliché nummer drie. Na wat opwarming werden de heupen volledig losgegooid. Hoogtepuntje met big finish.
Vervolgens ging Jason Mraz, aka Mister Sensitive, door met wat meer teergevoelige nummers in een intimistische uitvoering: “0% interest” ging naadloos over in “Plane”. Die laatste eindigde met psychedelische synths in combinatie met Afrikaanse drums. Vreemde combinatie, maar wel succesvol. Daarna volgde “Only Human” met sexy wah-wah gitaarspel en de onuitspreekbare mantra “Lokah Samastah Sukhino Bhavantu”,  dat volgens Jason onvertaalbaar was en dus samen met twee vrouwenstemmen in oorspronkelijke chants gezongen werd.
We moeten hem wel volmondig gelijk geven, want inderdaad, “you don’t need a vacation” als je zijn montere en zonnige “la la la la let’s all sing” van “Everything is sound” hebt. Niet geheel onverwacht live een erg krachtig nummer. Op hetzelfde maximum: “Living in the moment” en “The Remedy”, dat een ideale meezinger bleek te zijn. Daarna zakte de temperatuur precies enkele graden, want toen het refrein door het gehele publiek meegezongen werd, kregen we toch wel kippenvel. Cliché nummer vier.
De fans bewezen door woord voor woord mee te zingen met “Lucky” en “I’m yours” van enkele jaren geleden dat dit blijkbaar toch nog steeds zijn grootste hits blijven. Ergens tussendoor vonden we vreemde eend in de bijt “You fckn did it”, een Bob Marley cover (“Three Little Birds”) en ook nog “You and I both”, “Out of your hands”, “Frank D Fixer” en “Fine dining”. Die laatste was ter ere van een meisje dat hem al tien keer live had gezien maar het betreurde dat hij ‘haar’ liedje nooit speelde – de gevoelige jongen. Hoge emotionele waarde, heen en weer wiegen op de muziek en tienermeisjes die zich verplicht zagen om hun zakdoekje boven te halen.
Wat je er ook bij moest nemen, waren de gevoelige speeches van Jason tussen de nummers door. Over van jezelf houden, vergiffenis en andere van die wat teerhartige concepten. Overtuigend, ware het niet dat we ouder dan 15 zijn. Verrukkelijke afsluiter “I’m coming over” zorgde voor nog wat zonsondergang-in-een-strandhutje melodieën.
Als bonus kregen we nog “Song for a friend”, “93 million miles” en, niet zo verrassend, zijn nieuwe single “I won’t give up”. Mooie afsluiters van een amusante avond.

Tegen het einde van de show hebben heel wat onverwachte instrumenten (waaronder dwarsfluit, accordeon, viool en contrabas) en heel wat hitjes de revue gepasseerd en hebben we zowel onstuimig gedanst als gehypnotiseerd heen en weer gewiegd op de muziek. Voor ieder wat wils. Cliché nummer vijf. Hoe dan ook, of je nu fan bent of niet, dit optreden heeft zeker bevestigd dat hij die veelbesproken X-facor bezit. Laatste cliché om het af te leren.

Setlist Marco Z: Delivery failed, When we’re online, This smile, This old heart of mine, Endlessly be together, Marketing song, I’m a bird

Setlist Jason Mraz: Don’t wake me from this dream, Make it mine/Live high, Butterfly, 0% interest, Plane, Only human, Lokah Samastah Sukhino Bhavantu, Everything is sound, The remedy, You and I both, Out of your hands, Frank D Fixer, Living in the moment, You fckn did it, Lucky, I’m yours, Three little birds, Fine dining, I’m coming over. Bonus: Song for a friend, 93 million miles, I won’t give up

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marco-z-29-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jason-mraz-29-11-2012/

Organisatie: Live Nation