Lightnin’ Guy + John Mayall
Ancienne Belgique
Brussel


Hoe begin je een optreden in de Brusselse rocktempel AB als je net voor één der hogepriesters van de blues moet spelen? Wel, je zet a capella een song in waarbij je jezelf begeleidt met simpel handgeklap. Als statement kan dat tellen: de blues tot zijn rauwste essentie herleid. Zo deden ze het 100 jaar geleden op de veranda in the deep south, after a hard days cotton pickin’!

De jarige Lightnin’ Guy kon zijn geluk niet op: “Verjaardagen vier je thuis met familie en vrienden”, zei hij “maar dit is het mooiste verjaardagscadeau dat ik me kon wensen!” De sympathieke West-Vlaming zagen we (het lijkt wel een eeuw geleden) al in een klein parochiezaaltje met zijn band The Mighty Gators en in 2011 op het Ingelmunsterse Labadoux maar ook in de grote AB hij kreeg het publiek meteen op zijn hand! West-Vlamingen met notie van Frans en Engels hadden het meest aan de bindteksten die inderdaad afwisselend in die drie talen gebracht werden. Deze man blijft zichzelf, al zingt hij met de hartstocht en de weemoed van de zwarte slaven uit de Mississippidelta. Met The Weatherblues en de bottleneck op de snaren bouwde hij aan de echte bluessfeer in de zaal! Het enige wat een One Man Band nog nodig heeft is een oude koffer als kick drum. Eenvoud siert!
Meteen daarna kwam de eerste Grote Geest van die avond de zaal binnengewaaid: de Weissenborn guitar op schoot, kondigde hij Voodoo Child aan: ”This one is for Jimmy”. Het werd muisstil in de zaal… Even later bracht hij ons dan weer bij de rauwe realiteit van de vluchtelingen die Fort Europa willen binnen geraken. Als die met een klein kind op de schouders proberen op Lampedusa te geraken, dan moeten ze wel liegen: stil maar kindje, alles komt goed; It’s gonna be all right. Als een echt entertainer weet hij dat de boog niet altijd gespannen kan staan. To find a piece of heaven inside your Head wordt ‘opgedragen’ aan de personen die een mens kopzorgen en muizenissen bezorgen. “Gooi ze buiten, geef ze nog een busticket” en met de kazoo blaast Guy ze de deur uit! Grappig maar tegelijk uit het leven gegrepen!
Met The Winter Blues bracht hij nog eens de harde winter van vorig jaar in herinnering. Hij martelde zijn steelguitar en zweepte ‘zijn’ publiek nog eens op vooraleer hij het in handen van de oude meester moest geven. In een optreden van amper 40 minuten kregen we een heel scala aan sferen, muziek- en zangstijlen, gekruid met de nodige humor en maatschappijkritiek! Il faut le faire!
Voor wie houdt van wiskunde: deze Lightnin’Guy moet (“nog veel boterhammen eten” –zei hij zelf-  en) nog 4 jaar wachten voor hij half zo oud is als John Mayall!

Muziek lijkt wel een elixir voor het lange leven. Nog maar pas heeft onze eigen Toots besloten om zijn publieke leven af te sluiten; maar daarom zal hij het niet o.i. niet laten om thuis te musiceren. Als je John Mayall bezig ziet, dan heeft hij duidelijk ook nog reserve om minstens 12 jaar door te gaan!

Voor wie hem niet echt kent: John Mayall is geboren in midden-Engeland op 29 november 1933. Hij is één van die mensen die de bluesmuziek in de jaren zestig van de twintigste eeuw immens populair maakten. Met zijn band de Bluesbreakers, is hij verantwoordelijk voor de grootste namen uit de rockgeschiedenis: Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood, Mick Taylor, … Nadien speelden die lui in bands als Cream, Feetwood Mac en de Rolling Stones. Meester Mayall kan trots zijn op zijn leerlingen!
Wikipedia vertelt dat hij in zijn jonge jaren bekend stond als een wat autoritaire bandleider. Hij zou in het busje op de weg terug van een optreden wel eens aan bandleden een gitaarversterker op schoot gegeven hebben zodat hij languit kon liggen. Van autoritair optreden was in de AB geen sprake. Al voor de eerste noot werd gespeeld stelde hij zijn drie bandleden voor:
De Texaan Rocky Athas speelde al gitaar met zijn schoolvriend Stevie Ray Vaughan. Op zijn 23^ste werd hij in een Texaans muziekblad bij de 10 beste gitaristen ter wereld gerekend. Thin Lizzy schreef ‘Cocky Rocky’ nadat ze hem hoorden spelen in Dallas en Brian May van Queen liet zich beïnvloeden door zijn speelstijl. (http://www.bluearmadillo.com/rocky-athas-artist/ ) Hij werkte voor het eerst mee met John Mayall aan het album TOUGH (2009).
Greg Rzab (zeg: “ArZab”) verdiende reeds zijn sporen op de bas bij Otis Rush en andere grote blues legendes als Albert Collins, Willie Dixon en John Lee Hooker. Hij speelde 12 jaar met Buddy Guy en kreeg toen een aanbod van John Mayall voor een Europese tournee in 1999 en 2000. Daarna accepteerde hij een aanbod van Jimmy Page. Later speelde hij nog met Carlos Santana, Eric Clapton, Jeff Beck, The Allman Brothers Band, Stevie Ray Vaughan en The Black Crowes. Aan het begin van 2009 kreeg weer een aanbieding van Mayall. Sindsdien heeft hij meer dan zijn sporen verdiend als een steunpilaar op het podium en in de studio met John.
De ritmesectie is compleet met de imposante Jay Davenport op drums, geboren in 1960 en getogen in Chicago. Hij groeide op met jazz, jazz-fusion en seventies R & B. Hij leerde de kneepjes van het vak van de gepensioneerde oude Bo Diddley drummer, Clifton James. Zo verzeilde hij in de bloeiende Chicago Blues scene. De afgelopen jaren heeft hij het ​​drumstel bemand voor de virtuoze gitarist Melvin Taylor, wiens meest recente bassist Greg Rzab was. Deze introduceerde hem bij John Mayall. De kracht en de goede smaak van zijn spel is sindsdien verbeterd door cd-opnames en live-optredens met John.

Na vijf jaar samenwerken met John Mayall, zei deze in een interwiew: "De band die ik nu heb is de beste band die ik ooit heb gehad. Beter dan dat kan niet! " En dat was er in de AB dan ook aan te zien! Ze staken met een van wal met een eerste Otis Rush (!) nummer: All Your Love. Meteen was duidelijk dat Rocky de rots in de band is. Zijn gitaarspel overstemde de piano van Mayall. (Maar met je buik tegen het podium hoor je waarschijnlijk ook niet de meest evenwichtige muziekbalans. Ik ga dus zeker de eerste steen niet gooien!) Dit eerste nummer begint stapvoets, maar gaat halfweg uptempo verder als Mayall de mondharmonica boven haalt. Deze grijsaard verkeert duidelijk nog niet in ademnood. (We moeten opnieuw denken aan Toots…) Met een guitige glimlach kondigde hij het volgende nummer aan: Somebody is acting like a child. Zo lang mogelijk een kind blijven, misschien is dat het resept voor zijn levenselixir?
Voor Walking on Sunset ruilt hij de piano in voor de gitaar. Hij houdt het stevige geluid van Rocky in bedwang maar nu en dan mag deze eens van de leiband door een simpele hoofdknik van de meester. Dan demonstreert de Texaan zijn virtuositeit. We horen nog de echo van Stevie Ray Vaughn zaliger! Het publiek vond het ook zalig… Mayall gaf hem na zo’n magistrale solo meer dan één keer een open doekje. Autoritair zag het er in ieder geval niet uit. Maar wie zei ook alweer dat de mens milder wordt met ouder worden?
Uit het album ‘Though’ (dat ook met deze line-up werd opgenomen) kwam het volgende nummer Nothing to do With Love. Een bijtend nummer waar hij onze maatschappij op de korrel neemt: materialistische ‘liefde’, oorlog in naam van één of andere ‘god’… Kan muziek de wereld redden? In Dirty Water, een nummer van het album voor zijn 70^ste verjaardag, houdt hij dezelfde toon aan. Net zoals de vorige nummers wordt het instrumentale middengedeelte lang uitgesponnen. Niet alleen de gitaristen Mayall en Athas soleren. Dit keer mag ook Rzab solo gaan. Met de slap-stijl die we leerden kennen door Mark King van Level 42, imponeerde hij zijn publiek. Zo kwam er toch nog heel wat afwisseling in de soms lange nummers.
Voor afwisseling zorgt ook een dame in het publiek. Mayall kondigt een nummer aan uit zijn album Wake Up Call: I’m a Sucker for Love en dan komt uit het publiek een hoog stemmetje met een verzoeknummer. Mayall kijkt eerst verbaasd en begrijpt niet goed wat de vraag is. Als een echte gentleman probeert hij de onderbreking netjes af te handelen: “This lady is confusing me!” Maar ze houdt vol en legt uit wat ze eigenlijk wil. De Brit blijft cool en heeft het perfecte excuus van een heer op gezegende leeftijd: “Why do I have so many songs on my repertoire?” Hij legt het zelfs mooi uit zodat we allemaal op de hoogte zijn: ze blijkt een nummer aan te vragen dat hij 30 jaar geleden op plaat heeft gezet maar nooit meer live heeft gebracht. En dan besluit hij fijntjes met “I’m gonna end this conversation because there are people who want to hear music.”
Give me one more Day is een ironische lofzang op zijn vroegere levensstijl. De krasse knar heeft reeds 25 jaar alcohol laten staan! Een enthousiaste toeschouwer wordt meteen als alcoholicus bestempeld. En dat is toch de kers op de taart bij een optreden: een performer die contact heeft met zijn publiek en die ons tussen de muziek door verwent met een verhaaltje uit eigen koker.
Een hoogtepunt werd Chicago Line uit zijn eerste album uit 1965. Mayall zette in met een snedige harmonica die werd ondersteund door de snare-drum van Davenport. Eens gitaar en bas ook aansluiten, zijn we vertrokken voor een dolle treinrit die ons via de klassieke Mayallblues meevoert naar een jazzy improvisatie op de bas en het orgel van Mayall met de klank van een vibrafoon. Om van te snoepen!

Uiteindelijk had men in de AB er niet op gerekend dat we nog een bisnummer zouden krijgen. Zaallichten aan, gordijnen omhoog, de installatie uitgeschakeld en… daar verscheen het viertal weer. Mayall, verbaasd dat zijn instrumenten uitgeschakeld zijn: ”Panic, they switched everything off! They weren’t aware of your enthousiasm!” Terwijl de technici hals over kop aan het werk gaan, krijgen we info over website: “There you’ll find everything you want to know about these guys, because are they fantastic or what?” In een mum van tijd was alles weer intact en vlogen ze er voor een laatste keer in met Hideaway, een Freddy King instrumental waarmee de jonge Clapton zichzelf bij de prille Bluesbreakers de goddelijke status in speelde! Het publiek ging uit zijn dak dat met zowel 18- als de 68-jarigen uit drie generaties muziekliefhebbers bestond. Mijn eigen vader is onlangs 80 geworden; maar ik betwijfel of er van dat bouwjaar nog present waren vóór het podium.
Hats off for this great godfather of the blues!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lightnin-guy-22-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-mayall-22-03-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

John Mayall is één van de pioniers van de Britse bluesrock. Het legendarische album ‘John Mayall’s Bluesbreakers with Eric Clapton’ is een mijlpaal in de wereld van de blues.
Hoewel John Mayall niet de meest begaafde muzikant of zanger is mogen we hem in bluesrangen toch beschouwen als een begrip. Dit omdat hij een onuitwisbare stempel op de blanke blues heeft gedrukt, en vooral door zijn samenwerking met topmuzikanten als Eric Clapton, Peter Green, Mick Taylor, Jack Bruce en nog een handvol anderen. Vooral zijn sixties werk is essentieel. Daarna maakte hij geen onvergetelijke platen meer, enkel eindeloze variaties op steeds dezelfde bluesthema’s.

Mayall is al die jaren het genre trouw gebleven, en zoals het rasechte bluesmuzikanten betaamt, blijft hij optreden tot hij er bij neervalt. De man is ondertussen al 79, maar op het podium ziet hij er nog behoorlijk kwiek uit. Zijn stem is nog steeds bij de pinken (op enkele uitschuivers na), hij speelt een aardig potje keyboard en gitaar, en vooral met de mondharmonica is hij echt in zijn nopjes.
John Mayall wordt omringd door een feilloos spelende band bestaande uit enkele bedreven gasten die allemaal wel ergens hun strepen verdiend hebben. De Texaanse gitarist Rocky Athas, een jeugdvriend van Stevie Ray Vaughan, heeft wel een beetje te veel macho poeder in zijn gitaar gegoten, hij serveert soms van die smoelentrek bluesrock- solo’s die we al iets te veel gehoord hebben. Beetje overdaad, laat ons zeggen, maar goed, hij kan het wel. Wij vinden Athas trouwens beter wanneer hij zich wat meer moet inhouden, dit bij de songs waar Mayall zelf ook de gitaar ter hand neemt. Zo vormen ze een perfecte tandem in het pareltje ‘Dirty Water’. Ook drummer Jay Davenport en bassist Greg Rzab krijgen hun onvermijdelijke solomomentje in de klassieker “Room to Move”, maar ook dat is wat ons betreft niet echt nodig.
Voortreffelijke muzikanten, daar niet van, maar de drum- en bassolo halen eerder de vaart uit het nummer dan dat ze er iets aan toevoegen. Jammer, want het betekent dat een sterke song als “Room to move” hier overdreven uitgemolken wordt, en doet doe je nu eenmaal niet met goeie songs.
Maar goed, verder valt het viertal weinig te verwijten, want dit is oerdegelijke Britse blues gespeeld met tonnen respect, passie en klasse. De heren weten op tijd te rocken, maar raken ook bijtijds de gevoelige snaar met echte bluesslepers. Dit is anderhalf uur aangenaam bluesvertier waar de aanwezige veertigers ,vijftigers en kersverse zestigers met volle teugen van genieten.

Het bisnummer “All your love” uit die legendarische debuutplaat is de winnaar van de avond omdat daar alles nog eens perfect in zijn plooien valt. Niet te veel franjes, gewoon een prachtige blues/boogie song gespeeld met kracht en overgave.

In het begin van de avond weet de 34 jarige Tiny Legs Tim onze aandacht te strikken, en niet alleen die van ons, ook mijnheer John Mayall staat hier geboeid naar te kijken.
De jongeman (naar bluesnormen een regelrechte snotneus) speelt zeer overtuigend in zijn dooie eentje stokoude blues zoals legendes als Robert Johnson, Son House en Lightnin’ Hopkins het hem hebben voorgedaan. Het is alsof hij met zijn voeten in de moerassen van de Mississippi Delta zit te spelen.
Zijn passie voor de blues heeft voor een deel te maken met zijn ellendig ziekenhuisverleden. De kerel zijn leven heeft aan een zijden draadje gehangen, maar bij een levensnoodzakelijke transplantatie werd de blues meteen mee ingeplant, en nu klinkt zijn werk nog authentieker. Tiny Legs Tim heeft dus reden genoeg om de blues te verkondigen en wij varen alleen maar wel met zo een talent.

Organisatie: Trix, Antwerpen