John Scofield Trio
Jazz Guitar Hero - De iconische jazz gitarist John Scofield viert zijn 66ste verjaardag met Combo 66. Samen met pianist en orgelist Gerard Clayton, bassist Vicente Archer en drummer Bill Stewart leidt hij een jong en talentvol kwartet dat verder bouwt op zijn legende van meester in de improvisatie en diversiteit. ‘Combo 66’ is een album met allemaal nieuwe nummers vol swing en groove in de straight-ahead jazz-stijl die Scofield zich eigen heeft gemaakt doorheen de jaren.
Voor een concert als dit is het Depot echt de geknipte zaal. Groot genoeg voor een aanlokkelijk publiek, maar tegelijk niet te groot zodat het lekker knus zitten is in de comfy zeteltjes dichtbij de artiesten. Ze vlogen er meteen in met de modern swing van “Icons At The Fair”, een nummer waarvan Scofield je wel het verhaal achter de merkwaardige titel wilde vertellen als hij je ooit eens zou ontmoeten. De overgang naar “Combo Theme” verliep smooth. Door zijn geweldige baslijn klinkt deze plaat even cool als mysterieus, zodat je je als het ware in een donkere Scorsese-film waant. De genialiteit van Scofield’s band was van meet af aan glashelder. Drummer Bill Stewart is zo veelzijdig en stimuleerde menige beentjes in de zaal op zijn zwepende ritmes. Bijzonder knap was zijn synchroniciteit met de lenige, diepe tonaliteit van bassist Vicente Archer. Door bescheiden en zacht, maar nooit eentonig, zijn cimbaal aan te slaan, kwamen de solo’s van de bas keer op keer tot hun recht. Ook blijkt Bill Stewart zelf te componeren. We kregen een nummer te horen uit zijn recente release ‘Band Menu’ met als vermakelijke titel “F U Donald”. Wederom een knap staaltje percussieve atletiek ontsproten uit minachting. Pianist Gerard Clayton vergde eerst wat moeite om begrepen te worden, want zeker in het begin van de set kwamen zijn noten als een wervelwind op je af. Dat hij niet genoeg had aan 88 toetsen, werd duidelijk wanneer hij met links op de piano en met rechts op de orgel begon te soleren, toch wel sensationeel. Doorheen de set werd hij rustiger: minder noten, maar wel beter in het thema van de nummers en dat was naar mijn aanvoelen makkelijker voor de oren. En dan the master himself, John Scofield, speelde diligent en voortreffelijk. Zijn grenzeloos improvisatietalent maakt zijn muziek tot echte ‘ear candy’, waardoor het live een unieke beleving wordt. Met het on tempo “Can’t Dance” neemt hij je mee in een roes waarbij de zachte gitaarriff wordt afgewisseld met swingende solo’s, wat telkens resulteert in een verrassend contrast en geen enkele noot verveelt. Ondanks de titel bewoog Scofield lekker mee en swingde hij in het verlengde van zijn gitaarspel. Met de nummers “I’m Sleeping In” en “You’re Still The One”, bewees hij zijn diversiteit en kreeg je die heerlijke intieme en romantische sound van zijn elektrische gitaar. Dat laatste nummer is inderdaad een cover van Shania Twain uit zijn album ‘Country For Old Man’. Hij verklapte trouwens dat Shania zich binnenkort ook aan het genre zal wagen met haar ‘Free Jazz Movement’. Als Scofield hier mee zijn stempel op zet, kunnen we alleen maar vol blijde verwachting zijn.
Het hoogtepunt van de avond was een uitgerekte versie van “New Waltzo”, een nummer dat de rock-artiest in hem naar boven haalt en de band bouwde dit nummer zo zalig op van bluesy naar swingende rock ’n roll. Als afsluiter speelde Scofield “King of Belgium”, een tribute aan onze Toots Tielemans in West-Coast style bebop.
De set duurde zo’n twee uur en vloog voorbij. Vergezeld van deze drie jonge formidabele artiesten heeft John Scofield zijn 66ste verjaardag vereeuwigd. Combo 66 is in al zijn aspecten origineel en opnieuw slaagt Scofield erin te verrassen met swingende maar ook rustige elektrische jazz. Leuven werd getrakteerd op een ijzersterke performance van deze veteraan, die ongetwijfeld bij de grootste van de 21ste eeuw hoort.
Setlist: Icons At The Fair - Combo Theme - Can’t Dance - I’m Sleeping In - Dan Swing - Southern Pacific - F U Donald - You’re Still The One - New Waltzo - King Of Belgium
Organisatie: Depot, Leuven
John Scofield Trio
Scofield moet niet meer worden voorgesteld bij intimi. Samen met Bill Frisell en Pat Metheny wordt Scofield als dé toonaangevende jazzgitaristen van de 21ste eeuw genoemd. In het kader van ‘Skoda Jazz/Jazz and Beyond’ komt Scofield met een trio afgezakt naar de prachtige theaterzaal in de Vooruit…
Het trio neemt jazz als vertrekpunt, maar maakt vlot de oversteek naar rock, soul, up-tempo swing en New Orleans-grooves. Hun album ‘EnRoute’ uit 2004 – live opgenomen in de New Yorkse Blue Note-club – vangt de ruwe energie die op het podium tussen de drie muzikanten stroomt. Moderne jazz en impro van het hoogste niveau…
John Scofield kan prat gaan op een waanzinnig curriculum: hij speelde met Joe Henderson, Charles Mingus, Herbie Hancock, Mavis Staples, Medeski Martin & Wood, Brad Mehldau, … maar het allerbekendst is hij als gitarist van de legendarische Miles Davis. Hij wordt geprezen om zijn gitaartechniek en zijn fusion tussen jazz, funk en rock. Maar ondanks zijn sterrenstatus stelt Scofield zich nog steeds leergierig op en zoekt hij uitdagingen op in verrassende combinaties en samenwerkingen met jonge muzikanten.
John Scofield heeft al vele muzikale jazzwatertjes doorzwommen. Met 'Up all Night' en 'Überjam' ging hij de funky fusion-toer op met een voorliefde voor elektronische gadgets. Dit jaar verscheen 'Scorched', een plaat waar componist Mark-Anthony Turnage de muziek van Scofield o.a. arrangeerde voor orkest.
In zijn Trio lijfde hij drummer en jonge snaak Bill Stewart en bassist en ervaren rot Steve Swallow in. “There is no other man like him in music,” zei Scofield over Swallow, die op zijn bas zo behendig kan soleren als een gitarist en zo ritmisch uit de hoek kan komen als een drummer. Over Stewart vindt Scofield: “I think he’s playing as good as any drummer in the history of jazz”.
Het album ‘Enroute’ dateert uit 2004, is dus al wat ouder, en wordt nu voorgesteld met bovenstaand trio. Het moet –ondanks zijn leeftijd – niet inboeten aan authenticiteit en meesterschap. Scofield wordt meer dan anders (denk aan zijn passages met Hammondtrio Medeski, Martin and Woods…) uitgespeeld als gitarist. Oke, hij kan rekenen op het baswonder Steve Swallow, maar mede dankzij zijn meesterlijke techniek en kennis van het ‘loopen’, zet hij telkens iets authentieks neer. WAW dus!
Met een stevig openingsnummer “How Deep” ging het verhaal van start… Drummer Stewart mag onmiddellijk zijn kunnen es tonen. Hij moet – ondanks zijn jonge leeftijd – niet inboeten aan meesterschap. Gedurende het verdere vervolg van het concert krijgt hij nog vaak de kans zijn kunnen te spreiden en doet dit telkens met een geraffineerde ritmiek. Van die Stewart horen we nog, geloof me.
Nog voor Scofield alle registers opentrekt in “Chicken Dog”, weerklinkt het prachtige “Allready September”, een heldere en lyrische ode aan de nakende herfst, zoals hij het zelf kwam te zeggen. In “Chicken dog” zelf etaleert Scofield wat je met een gitaar (Ibanez), Vox AC30 amp en twee magistrale handen kunt doen. Funk, jazz, soul, blues, werkelijk alles hoor je in zijn gitaartechniek terugkomen. En terwijl hij wat ruimte laat aan Swallow voor solomoment, gaat hij zelf even zijn amp wat bijregelen. Hij doet dit vaak, dat laatste. Ook met zijn pedalboard heeft de man wat. Hij beheerst de dingen als dusdanig… de klank moet werkelijk ‘top’ zijn.
Swallow (bass) is een ietwat ouder en nurks ogende verschijning, maar speelt op unieke wijze de 5-snarige basgitaar. Hij maakt gebruik van gitaarakkoorden en arpeggio’s, maar speelt tevens sober en kunstig. Soms ziet het er wel niet uit, geen esthetisch mooi ogend plaatje die man, die me voorkomt als een weggelopen klokkenluider met 2 dakgoten boven beider ogen. Zijn solo vloeit als 2 druppels in op een solomoment voor Stewart en zo gaat het wel een tijdje door.
In “A touch of your lips” (standard) en “Simply put” – die een eigen compositie is – gaat Scofield helemaal de lyrische toer op. Hij verslikt zich naar het einde toe, zij het dan niet in muzikaliteit. Hij eindigt het nummer echter al hoestend en proestend. Bij deze zien we de mens in Scofield helemaal de bovenhand krijgen. Een immer aimabel man, met zin voor humor en contact met het publiek. Hij zwaait met lof en streelt het ego van de Vooruit en de stad Gent (– here’s to you, Daniël!).
Scofield kan dan even doen waar hij goed in is: hij toont zich als briljant improvisator en laat zijn bekende ‘loops’ op het publiek los. Het zal als leek wat verwarrend en onbegrijpelijk klinken, maar eens hij vertrokken is, laat hij zoveel funky noten op je los, dat hij je omver blaast. En ondertussen volgen Stewart en Swallow alles wat van op afstand.
Met “Jo Han (Yo han?)” en het zware “The Low road”, waar hij even teruggrijpt naar de grooves van Uberjam, sluit Scofield de avond. Er kan weliswaar nog een verdiende bis van af. Net geen staande ovatie. Een heerlijk concert!
Organisatie: Skoda Jazz (Jazztronaut) ism Vooruit, Gent
Matt Penman en Bill Stewart, een fabelachtige ritmesectie. Phil Grenadier, Tom Olen en Frank Vacin, een blazerssectie om u tegen te zeggen. En last but not least, dirigent en grootmeester John Scofield; een band met virtuositeit in al zijn gelederen.
Het was van Blue Note geleden dat ik Scofield zag, toen nog met Medeski, Martin and Woods. En ik die toen dacht dat dit hét concert van de eeuw was. We zijn nauwelijks een half jaar verder of Scofield staat weer op de planken in Gent. Eerst Brussel innemen, nu de Handelsbeurs. En op welke wijze…
Met zijn trouwe Ibanezgitaar in aanslag en een typisch VOX-geluid, op de flank van het podium in een uitverkochte handelsbeurs, met zittend publiek. Het was alsof je ieder ogenblik op het podium kon terechtkomen. Schitterende zaal; maar dit zal ongetwijfeld ook met de kwaliteit van het concert te maken hebben gehad.
Scofield opende zoals hij het ook eerder deed in de AB, met een bewerking van “The House of The rising Sun”. Herkenbaar, uitgekleed en nieuwe kleren aangemeten. Daaropvolgend enkele nummers uit zijn recente ‘This meets that’ van 2007: “Memorette” en “Heck of a job”, en om een eerste setje af te ronden een door Tom Olen geschreven “Fried husband”.
Scofield onderbrak af en toe het concert om het enthousiaste publiek toe te spreken en een woordje uitleg te geven over de songs. Hij doet ook dit zoals hij gitaar speelt, en zijn band naar ongekende hoogten leidt: met zeer veel goesting, creativiteit en zin voor perfectie. Wat hij uit zijn gitaar haalt, zijn geen toevalstreffers, maar oorstrelende composities, met op de juiste plaats de juiste noot, en zijn alomgekende eigen gitaarsound, laidback, aanslag en dosering. Nooit kwam de virtuoos in de verleiding om zichzelf te vaak op de voorgrond te plaatsen. Ieder groepslid kreeg ruim de tijd om zich te tonen. Vooral de ritmesectie, met drummer Bill Stewart op kop, haalde een zeer hoog niveau.
Het door Charlie Rich geschreven “Behind close doors” werd op subtiele manier gebracht, met een Scofield die, bijna solo, iedere noot die hij voortbracht, als het ware uit zijn ziel perste. Zijn gelaatsexpressie op die ogenblikken spraken boekdelen.
Naadloos gaat de band over op “I can’t get no satisfaction’ van The Stones, en een uitstapje naar ‘Polo Towers’ van zijn CD ‘Uber jam (2002)’. Scofield tovert nu werkelijk fantastische klanken uit zijn gitaar annex rijkelijk gevuld pedal board. Zijn sampler machine beheerst Scofield in die mate, dat naar het einde van het concert zélfs zijn band erbij zat en genietend toekeek.
Scofield kreeg wat hij verdiende. Een lang applaus en staande ovatie; goed voor een bis met een bluesy song, waarvan de naam mij nu even niet te binnen schiet. Een onbelangrijk detail na anderhalf uur likkebaarden. Scofield kwam, zag en overwon. In stilte, eenvoud, in virtuositeit. Een concert om nooit te vergeten.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
