John Scofield Trio

Scofield moet niet meer worden voorgesteld bij intimi. Samen met Bill Frisell en Pat Metheny wordt Scofield als dé toonaangevende jazzgitaristen van de 21^ste eeuw genoemd. In het kader van ‘Skoda Jazz/Jazz and Beyond’ komt Scofield met een trio afgezakt naar de prachtige theaterzaal in de Vooruit…

Het trio neemt jazz als vertrekpunt, maar maakt vlot de oversteek naar rock, soul, up-tempo swing en New Orleans-grooves. Hun album ‘EnRoute’ uit 2004 – live opgenomen in de New Yorkse Blue Note-club – vangt de ruwe energie die op het podium tussen de drie muzikanten stroomt. Moderne jazz en impro van het hoogste niveau…
John Scofield kan prat gaan op een waanzinnig curriculum: hij speelde met Joe Henderson, Charles Mingus, Herbie Hancock, Mavis Staples, Medeski Martin & Wood, Brad Mehldau, … maar het allerbekendst is hij als gitarist van de legendarische Miles Davis. Hij wordt geprezen om zijn gitaartechniek en zijn fusion tussen jazz, funk en rock. Maar ondanks zijn sterrenstatus stelt Scofield zich nog steeds leergierig op en zoekt hij uitdagingen op in verrassende combinaties en samenwerkingen met jonge muzikanten.
John Scofield heeft al vele muzikale jazzwatertjes doorzwommen. Met 'Up all Night' en 'Überjam' ging hij de funky fusion-toer op met een voorliefde voor elektronische gadgets. Dit jaar verscheen 'Scorched', een plaat waar componist Mark-Anthony Turnage de muziek van Scofield o.a. arrangeerde voor orkest.
In zijn Trio lijfde hij drummer en jonge snaak Bill Stewart en bassist en ervaren rot Steve Swallow in. “There is no other man like him in music,” zei Scofield over Swallow, die op zijn bas zo behendig kan soleren als een gitarist en zo ritmisch uit de hoek kan komen als een drummer. Over Stewart vindt Scofield: “I think he’s playing as good as any drummer in the history of jazz”.
Het album ‘Enroute’ dateert uit 2004, is dus al wat ouder, en wordt nu voorgesteld met bovenstaand trio. Het moet –ondanks zijn leeftijd – niet inboeten aan authenticiteit en meesterschap. Scofield wordt meer dan anders (denk aan zijn passages met Hammondtrio Medeski, Martin and Woods…) uitgespeeld als gitarist. Oke, hij kan rekenen op het baswonder Steve Swallow, maar mede dankzij zijn meesterlijke techniek en kennis van het ‘loopen’, zet hij telkens iets authentieks neer. WAW dus!
Met een stevig openingsnummer “How Deep” ging het verhaal van start… Drummer Stewart mag onmiddellijk zijn kunnen es tonen. Hij moet – ondanks zijn jonge leeftijd – niet inboeten aan meesterschap. Gedurende het verdere vervolg van het concert krijgt hij nog vaak de kans zijn kunnen te spreiden en doet dit telkens met een geraffineerde ritmiek. Van die Stewart horen we nog, geloof me.
Nog voor Scofield alle registers opentrekt in “Chicken Dog”, weerklinkt het prachtige “Allready September”, een heldere en lyrische ode aan de nakende herfst, zoals hij het zelf kwam te zeggen. In “Chicken dog” zelf etaleert Scofield wat je met een gitaar (Ibanez), Vox AC30 amp en twee magistrale handen kunt doen. Funk, jazz, soul, blues, werkelijk alles hoor je in zijn gitaartechniek terugkomen. En terwijl hij wat ruimte laat aan Swallow voor solomoment, gaat hij zelf even zijn amp wat bijregelen. Hij doet dit vaak, dat laatste. Ook met zijn pedalboard heeft de man wat. Hij beheerst de dingen als dusdanig… de klank moet werkelijk ‘top’ zijn.
Swallow (bass) is een ietwat ouder en nurks ogende verschijning, maar speelt op unieke wijze de 5-snarige basgitaar. Hij maakt gebruik van gitaarakkoorden en arpeggio’s, maar speelt tevens sober en kunstig. Soms ziet het er wel niet uit, geen esthetisch mooi ogend plaatje die man, die me voorkomt als een weggelopen klokkenluider met 2 dakgoten boven beider ogen. Zijn solo vloeit als 2 druppels in op een solomoment voor Stewart en zo gaat het wel een tijdje door.
In “A touch of your lips” (standard) en “Simply put” – die een eigen compositie is – gaat Scofield helemaal de lyrische toer op. Hij verslikt zich naar het einde toe, zij het dan niet in muzikaliteit. Hij eindigt het nummer echter al hoestend en proestend. Bij deze zien we de mens in Scofield helemaal de bovenhand krijgen. Een immer aimabel man, met zin voor humor en contact met het publiek. Hij zwaait met lof en streelt het ego van de Vooruit en de stad Gent (– here’s to you, Daniël!).

Scofield kan dan even doen waar hij goed in is: hij toont zich als briljant improvisator en laat zijn bekende ‘loops’ op het publiek los. Het zal als leek wat verwarrend en onbegrijpelijk klinken, maar eens hij vertrokken is, laat hij zoveel funky noten op je los, dat hij je omver blaast. En ondertussen volgen Stewart en Swallow alles wat van op afstand.
Met “Jo Han (Yo han?)” en het zware “The Low road”, waar hij even teruggrijpt naar de grooves van Uberjam, sluit Scofield de avond. Er kan weliswaar nog een verdiende bis van af. Net geen staande ovatie. Een heerlijk concert!

Organisatie: Skoda Jazz (Jazztronaut) ism Vooruit, Gent