Geen idee waarom iedereen zo vol lof is over dit plaatje van de jonge folkzangeres Laura Marling. Toegegeven, het klinkt allemaal zeer innemend, mijmerend en intens, maar muzikaal is het toch een beetje te dunnetjes om een hele plaat te blijven boeien, en dan nog wel 16 songs lang. Laura Marling klinkt soms als de alternatieve versie van Suzanne Vega of Joni Mitchell, maar helaas ook een iets minder geïnspireerde versie ervan. Bovendien is het overduidelijk dat Marling een ongetwijfeld grijsgedraaid exemplaar van Pink Floyds meesterwerkje ‘Meddle’ in huis heeft, het gitaarloopje van “Fearless” wordt hier net iets te veel gebruikt om nog van toeval te kunnen spreken.
Er zit te weinig variatie in dit nochtans ambitieuze album, het blijft maar voortkabbelen op datzelfde akoestische gitaartje en op Marling’s fluweelzachte stem die, hoe gevoelig ze ook moge zijn, op den duur eentonig begint te klinken. Een stel strijkers voegt af en toe wel een extra kleurenpalet toe maar desondanks blijft alles (te) netjes binnen de plooien.
Een sober plaatje kan in veel gevallen een welgekomen rustpunt zijn, maar hier mocht er toch wat meer animo in want we dreigden in slaap te vallen.
Laten we toch niet te hard zijn, het jong is amper 23 jaar oud (en dit is al haar vijfde plaat!) en ze heeft wel degelijk potentieel.

Nog maar net de twintig voorbij is de Britse folky sing/songschrijfster, Laura Marling, een frêle blondine, al toe aan haar derde cd . Jeugdig enthousiasme vs (loodzware) verlatingballads wisselden elkaar af op ‘Alas I cannot swim’ en ‘I speak because I can’. Het derde album onderstreept haar talent en creativiteit en we horen afwisselend materiaal , broeierig, ingetogen, intiem, dreigend of donker . Marling wikt en weegt haar emoties in en stapt op die manier moeiteloos over van een zwaarmoedige “Night after night” naar het Dylanesque “Salinas”, het bezwerende gitaargetokkel op “The beast”, tot een lichte jazzy vaudeville en grooves op “The muse”, “I was just a card”,  of de opgetogenheid van “My friends”, “Sophia” en het folky “All my rage”.
Een veelzijdige artieste dus , die balanceert van fraaie intieme, dromerige tot meeslepende, broeierige sing/songwriting folky popsongs , die haar artistieke rijpheid  beklemtonen  .
Het is duidelijk dat ze met haar songschrijverstalent Joni Mitchell, Patti Smith, Martha Wainwright, Aimee Mann en Cat Power een duwtje geeft . Overtuigende derde plaat !