Wat moest je nu weer verwachten van Hij Die Zijn Mond Scheurt Als Hij Moet Lachen. Verschillende mensen gaven ons verschillende signalen, van oersaai tot geniaal, van eigenzinnige songkeuze tot gedurfde playlist tot niet eens de moeite om te gaan. Verslagen zijn oftewel lovend, oftewel net het omgekeerde …

In ieder geval was den AB voor de tweede dag op rij volgelopen met bekende en minder bekende fans van alle leeftijden die onze knorpot heel enthousiast onthaalde. Ome Lou is duidelijk verouderd en, waar hij tijdens de vorige passagen in Brussel met zijn uitvoering van Berlin er nog retepatent uit zag, schuifelde hij nu zowat op het podium.
Meestal verandert Zijne Gegroefdheid niet van setlist, maar voor zaterdag had hij er wel aan gesleuteld. “White light/white heat” is wijselijk geschrapt van de set (remember ‘Later with Jools...’), en onder andere werd “Beginning to see the light” toegevoegd.
Lou kan nog altijd niet zingen, fraseren en gitaar spelen, maar toch gaf hij een meer dan puik concert weg. Zijne Monotoonheid kondigde zelfs met een licht sarcasme de ‘Lulu’-nummers aan, slaagt er nog iets te vaak zijn eigen songs naar de kloten te zingen – nou ja – door te laat in te vallen, verkeerd in te vallen of er gewoonweg enkele kilometers naast te zitten, maar de jonge schare muzikanten hebben met verve alles rechtgehouden. Die Lauwe Reet komt toch overal mee weg, hé.

De set is een perfecte mix van 4 Lulu nrs (die volgens mijn bescheiden mening live beter klinken dan op plaat) , een 6tal VU en solo hits en 4 minder bekende maar uitstekende songs.
Het begin verliep een beetje beverig – growing old in public - met een nogal hilarische versie van “Waiting for the Man” (Lou die telkens enorm lang wachtte om in te vallen met zang), en dit dan weer na een magistrale versie van “Heroin”. Het hoogtepunt start ergens halfwege met een magistrale versie van “Street Hassle”, vervolgens een boeiende versie met viool van “Cremation” (uit ‘Magic&Loss’), de uitstekende obscure song “Think it Over”, de hit “Walk on the Wild Side” (sax solo!) en dan een pakkende versie van “Sad Song” (met Joan as Policewoman in een glansrol).
In de bisronde zagen we Lou enorm genieten van de VU songs “Beginning to see the light” en “Sweet Jane”. Lou bedankte tot twee maal toe zijn muzikanten, en durfde zelfs het publiek aanspreken en bedanken! Zag ik daar niet iets wat op een kleine aanzet tot glimlach leek?

Besluit. Hoogtepunten werden net iets teveel afgevlakt door wat mindere momenten

Het voorprogramma is Joan as Policewoman die ook bij Lou op het podium staat als backing; de groep van dienst is uitstekend met als enige oudgediende den Tony op drums.

Setlist:
Brandenburg gate  + outro: ***, Heroin: *****, I’m waiting for the man: ****, Senselessly cruel: ***, The view: **, Lulu, een of ander 1akkoordlied: *, Street Hassle: *****, Cremation: ****, Think it’ over: *****, Walk On the Wild Side: ***** (heerlijke sax), Sad Song: ***** ( dankzij Joan), Junior Dad: ***, Beginning to see the Light : ****, Sweet Jane: *** (waarom geen heerlijke solo ?)

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joan-as-police-women-16-06-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lou-reed-16-06-2012/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Er scheelt iets met Lou. De man zijn reputatie van norse brompot in acht nemende gaan we altijd met enige vorm van argwaan naar zijn concerten, maar vanavond veranderde die argwaan nogal snel in een vorm van medeleven. We stelden vast dat Reed nauwelijks nog kon stappen, hij constant moest geholpen worden om zijn gitaar om te gorden en hij zelfs wat licht spastische mondbewegingen maakte. Bovendien bleef zijn gitaarspel beperkt tot het af en toe aanslaan van een paar akkoorden en diende hij zijn teksten af te lezen van een autocue die voor zijn neus was opgesteld. Wij zijn geen dokter en we hopen ten zeerste voor de 70 jaar oude Reed dat het niet zo is, maar wij vermoeden ergens een sluimerende ziekte in de aard van Parkinson. We vrezen een beetje dat dit wel eens de laatste keer zal geweest zijn dat we Lou Reed live aan het werk zagen.

Ondanks zijn duidelijk merkbare lichamelijke beperkingen schitterde Lou Reed bij momenten, en dit vooral omwille van een intact gebleven stem, een fantastische begeleidingsband en een arsenaal onsterfelijke songs. De benaming van de tournee ‘from VU to Lulu’ was trouwens helemaal terecht, want hier werden een vijftal VU klassiekers geserveerd tussen vier tracks uit ‘Lulu’, de laatste en door velen verguisde (maar niet door ons) plaat die hij met Metallica inblikte. Voeg daarbij nog een vijftal songs uit diens omvangrijke solo carrière en je hebt een gevarieerd Lou Reed programma.

In de stevige opener “Brandenburg Gate” wist Lou’s band perfect om te springen met de robuuste Metallica aanpak en het gegrom van de meester daarbovenop contrasteerde fijn met de bronstige gitaren. De VU klassiekers “Heroin” en “I’m waiting for the man” overtuigden met lange en potige versies die het typische repetitieve karakter van de VU in ere herstelden, we kregen de songs zoals we ze wilden horen.
De keuze voor “Senselessly Cruel” uit ‘Rock’n’roll heart’, een van zijn mindere solo platen, was een beetje verrassend, maar de song werd door Lou en zijn uiterste potente band naar een hoger niveau getild. Een machtig ‘The View’ liet nog maar eens blijken dat ‘Lulu’ een veel betere plaat is dan iedereen op voorhand beweerde (later zal ‘Lulu’ misschien nog als een all time klassieker aanzien worden, vergeet niet dat ook ‘Berlin’ destijds genadeloos werd afgekraakt). Met “Mistress Dread” (nog eentje uit ‘Lulu’) hadden we wat meer problemen, het denderde wel een eind door en vooral de zeer bedrijvige drummer etaleerde hier zijn kunsten, maar de song had te weinig om het lijf om te blijven boeien en voor één keer ervoeren wij Lou’s vocale prestatie wel als een stoorzender. Zand erover, want de uitvoering van “Street Hassle” was hemels mooi mede dankzij een uitmuntende violist en prachtige achtergrondzang van de feeërieke Joan As Police Woman, die eerder op de avond al voor het intieme voorprogramma had gezorgd. “Street Hassle” was vanavond een parel van het zuiverste soort, een adembenemend moment, een 18 karaats diamant. Lou sneed daarna nog wat dieper in ons vel met een pakkend “Cremation” uit ‘Magic and loss’, die pikzwarte plaat uit 1992 waarin de dood de enige hoofdrolspeler is. Was een duidelijk lichamelijk aangetaste Lou hier zijn eigen afscheid aan het bezingen ? even leek het erop, de song ging zo diep dat een mens er akelig stil van werd.
Het obligate “Walk on the wild side” werd aanvankelijk naar onze mening een beetje te veel als verplicht nummertje afgehaspeld tot een verbluffende sax solo ons van het tegendeel kwam overtuigen. De groep musiceerde fantastisch op een wonderlijk “Sad song”, zonder meer één van de hoogtepunten van de avond met alweer prachtige achtergrondzang van Joan As Police Woman. Lou kondigde het rustige en mooie “Junior Dad” aan met de woorden “This is the last song, so you better pay attention”, wat we al de ganse tijd deden, want we waren duidelijk bij de les vandaag. De song duurt op ‘Lulu’ echter zo een slordige 19 minuten (waarvan er minstens 10 overbodig zijn) maar werd nu fijntjes op het juiste moment afgebroken.

De bisronde was terug een Velvet aangelegenheid met een driftig “Beginning to see the light” en een aangrijpend akoestisch kippenvelmoment “Pale Blue Eyes”, één van de mooiste songs die Lou ooit neergepend heeft en die ons vanavond tot in ons diepste binnenste beroerde.
Geen idee of ze de Lou even aan de baxter hebben moeten leggen, maar toen iedereen al aanstalten maakte om zijn biezen te pakken, strompelde hij terug het podium op om er nog eens het onsterfelijke “Sweet Jane” uit te puren. Omdat hij blijkbaar, ondanks zijn onfitte toestand, zoveel goesting had bracht hij als toetje nog een vloeiend “Think it over” wat eigenlijk niet in de setlist was opgenomen. De niet echt onvergetelijke song uit het ook al weinig schitterende ‘Growing up in public’ werd toch een aardig slot van een voortreffelijk concert.

Wij merkten vandaag een met de gezondheid sukkelende Lou Reed die elke vorm van arrogantie van zich heeft afgelegd, die duidelijk geëmotioneerd was en een gemeende ‘thank you’ naar zijn fans uitte. En zij hadden dat verdiend, want ze hadden maar liefst een dikke 80 eurotoeters voor hun ticket betaald, een beetje dankbaarheid was hier dus wel op zijn plaats. Wederzijds respect dus.
Maar liefst bijna twee en een half uur hadden Lou en zijn geweldige band ons vermaakt, en geloof ons vrij, zowel publiek als Lou hebben er van genoten. De Lou mocht waarschijnlijk met de nodige assistentie uitgeput in zijn nest duiken, wij gingen er ondanks het late uur nog eentje drinken (was ook nodig, drank was vanavond verboden in de concertzaal, de ouwe had dus toch bepaalde eisen gesteld).

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lou-reed-12-06-2012/

Organisatie: Aéronef, Lille (ism Vérone Productions)