Mac DeMarco en zijn olijke viertal mochten gisteren voor een uitverkochte Ancienne Belgique optreden . Wat volgde was een indie show die niet verveelde. Ondanks de soms trage en eentonige liedjes van Mac  bleef de show boeien. Daar had zeker de humor van Mac en de zijnen mee te maken, tussen de nummer door worden allerlei onnozelheden uitgestoken en moppen getapt. Ondanks een gebrek aan radiohits in België weet DeMarco een trouwe schare fans op de been te brengen, die kunnen meezingen van begin tot eind.

De Australische art rockband Methyl Ethel vergezelt Mac & The Gang op hun tour. Twee mannen met synthesizers,  een torenhoge stem en beats die soms zwaar en duister waren. Op de Japanse tekenfilm , die in zijn geheel werd afgespeeld op de achtergrond, na, zat er weinig dynamiek in de set. De set was al bij al statisch, en enkel hun laatste lied bracht was schot in de zaak.

Mac DeMarco - Opkomen doet de band op de tonen van Dean Martin’s “Amore”. Samen met de beelden van de televisieserie De avonturen van Kuifje, gemengd met beelden van de bodybuilderlegende Ronnie Coleman en de erg vertraagde beelden van de band is de humoristische toon gezet.
Zoals gewoonlijk werd de show geopend met “One The Level”. Doorheen de show blijven de aanstekelijke, luchtige deuntjes elkaar opvolgen. Ondanks de rustige aard van DeMarco’s muziek,  reageert het publiek uitbundig bij elk lied. Elk lied wordt meegezongen, er wordt geklapt en gedanst. “The Stars Keep On Calling My Name” kreeg de eerste dansbenen los, en daarna was het moeilijk stil te staan.
 Eerder dit jaar werd zijn album ‘Here comes the Cowwboy’ gemengd onthaald. “Nobody” bleek een sterk, ingetogen nummer en ook andere nummers bleken beter live tot hun recht te komen dan op plaat, op het vervelende “Choo Choo” na, dat eerder lijkt op de laadmuziek van Trainsimulator Pro 2. Nu kan je ook beargumenteren dat dit lied bewijst dat ze zichzelf niet al te serieus nemen, wat nu net de charme is van Mac en de zijnen.
Heel de tijd drinkt Mac water, en de rest van de band pintjes. De gebruikelijke fles rode wijn werd dus achterwege gehouden. Misschien heeft het te maken met de anekdote van hun vorige AB-passage die we voorgeschoteld krijgen. Mac zou in een bar in de buurt een heel bierglas hebben volgekotst, waardoor ze de bar moesten verlaten. Misschien wou hij het deze maal wat rustiger aanpakken in Brussel, wat echter niet wou zeggen dat we hem straks niet konden tegenkomen in een cafeetje om de hoek. Lief nodigde hij ons uit met hem te praten mochten we hem tegenkomen. ‘We don’t bite.’
De harde emoties bij “My Old Man” werden gecounterd door een handstand van Mac en vele oerschreeuwen tussendoor. Zijn vader ging deze avond de pret niet verstoren. Tijdens “Ode To Viceroy”, Macs favoriete sigarettenmerk, werden allerlei peuken naar de band gegooid én een mutsje van cécémel, die hij wijselijk niet wisselde met zijn vissershoedje. “Another One” werd ingezet door de door Mac sexy bevonden vocalen van Andy. Die krijgt de smartphonelichtjes in de lucht en doet de AB meewiegen. Na wat onnozelheden beslist Andy om te bidden, na een onconventioneel gebed, als aanklacht op de katholieke Kerk, breekt één van zijn snaren. God ziet u dames en heren.
Als laatste lied werd voor “Still Together” gekozen. “Move your buttholes!” schreeuwt Mac, gaarne! Nog één keer losgaan op Mac dachten we, alles geven! Afsluiten deden we met een ellenlange solo van Andy, waarvoor Mac en de rest zichzelf neerzetten. Deze bleef maar duren en duren, soms keiharde distortion, soms surfrock, allemaal zeer aanstekelijk. Wat het langst nummer van de set leek te worden bleek een solo van “Still Together”. Het nummer werd opnieuw ingezet, met sit-down nota bene. Er werd voor het eerst gesprongen die avond.

Met zo’n energie kan je je publiek toch niet achterlaten? De verplichte bis werd dus een ongebruikelijke. Op de tonen van Metallica’s “Enter Sandman” vormde zich vooraan een moshpit. We hadden het niet zien aankomen, moshen op Mac DeMarco, de verrassingen zijn de wereld nog niet uit. Hopelijk Mac DeMarco nog lang ook niet.

Setlist: On The Level - Salad Days - Nobody - The Stars Keep On Calling Your Name - Little Dogs March - Cooking Up Something Good - Finally Alone - My Old Man - Ode To Viceroy - Choo Choo - Another One - Preoccupied - Freaking Out The Neighborhood - Rock And Roll Nightclub - My Kind Of Woman - Chamber Of Reflection - Still Together / Andy’s Jam / Still Together (reprise) - Enter Sandman (cover)

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

In een mum van tijd verkocht Mac Demarco al de tickets voor zijn show in De Roma. De zaal stond dus overladen vol en mensen keken uit naar wat één van de meest entertainende indie-shows van het jaar zou moeten worden. Helaas draaide dit anders uit en zette Mac Demarco een zwakke show neer met enorm weinig hoogtepunten.

Na een onvergetelijke passage in de Ancienne Belgique vorig jaar, wisten we wat we van Mac Demarco shows konden verwachten. Nummers om op te dansen, maar ook uw lief eens goed vast te pakken, tonnen vol sfeer en vooral heel veel plezier. Laat ons zeggen dat we bij dit optreden, die laatste 2 aspecten konden weglaten.
Mac startte zijn show met “Salad Days”, een perfect nummer om een avond goed mee te beginnen. Of dat zou toch moeten. Hier liep het al wat mis, want het nummer werd gewoon afgerammeld zonder weinig emotie en enthousiasme. En eigenlijk ging dit geringe tijd verder.
Nummers als “Ode to Viceroy”, “My Kind Of Woman”, “Freaking out The Neighborhood” en “Chamber of Reflection” waren heel leuk om nog eens terug te horen, maar daar bleef het dan ook bij. Enthousiast werd het publiek er niet van, en Mac Demarco al helemaal niet.
Als we dan toch een hoogtepunt in de show moeten aanduiden, gaan we voor het deel dat Demarco zijn muzikanten even overnamen en covers begonnen spelen. Het publiek stond wat raar te gapen en vond het vrij saai. Dat was te merken aan enkelen die er de brui aan gaven en besloten vroeger naar huis te gaan. Wie er dan wel weer plezier in had, was de band zelf. Zij stonden tonnen plezier te maken op het podium. Toch enig puntje van enthousiasme tijdens deze show. Wat een opluchting!

Had Mac Demarco een slechte dag? Of had hij voor de show niet genoeg gedronken om zich te amuseren? Wie zal het zeggen. Wij zijn er van overtuigd dat hij beter kan en willen hem zeker die kans nog geven. Rematch?

Organisatie: De Roma, Antwerpen