Mac DeMarco is een Canadese singer-songwriter die zich specialiseert in het maken van absurde videoclips , vergezeld van dromerige nummers. Zijn carrière begon al op jonge leeftijd toen hij tijdens zijn schooltijd in verschillende groepen speelde. Maar hier vond hij niet echt zijn ding en besloot hij om een solocarrière op poten te zetten. Dit resulteerde in zijn eerste cd ‘Rock and Roll Nightclub’. Deze plaat werd opgemerkt door het label Captured Tracks en al snel tekende Mac een contract bij hen. Wat volgde waren twee albums die door alle critici geloofd werden. Onlangs bracht de man een mini-cd ‘Another One’ uit , die hij komt voorstellen in een tour doorheen Europa. Omdat Mac niet naar België komt, gaat België naar hem en namen we een kijkje in de Grand Mix.

Opener was mede-labelgenoot Dinner die met zijn gekke danspassen al meteen het publiek opzweepte. Dinner is het alter ego voor de Deense producer Anders Rhedin. De man is volop bezig met zijn debuutplaat, maar zijn eerste drie ep’s zijn redenen genoeg om toch al een volwaardig concert te brengen. Hij maakt gebruik van beats en vreemde lyrics, maar wat het meest opvalt zijn de opvallende danspasjes van Anders. De aandacht is dan ook voornamelijk op hem gericht aangezien hij zonder band optreedt. Als zanger doet hij denken aan Robert Smith, hierdoor krijgen we een zware stem te horen met lichte, funky beats. De energieke zanger slaagt er in om zijn energie, dankzij zijn gekke moves, over te brengen tot het publiek waardoor deze goed opgewarmd zijn om Mac DeMarco te verwelkomen.

Mac DeMarco besloot meteen om zijn set bedeesd op gang te schoppen met een nummer van zijn nieuwste cd. Met zijn typische klederdracht en kenmerkende pet betrad hij het podium, maar na één nummer verdween de pet al van zijn hoofd. Het publiek bewoog rustig en aftastend mee met de muziek van Mac. Tot er plots een meisje op het podium wordt geroepen om bellen te blazen voor Mac. Hij laat de dame crowdsurfen waarna er bij ieder nummer lustig gecrowdsurft wordt. Dit is vreemd aangezien de muziek die hij brengt zeer rustgevend is en ons doet denken aan een kalme en zomerse woestijn in Mexico, waar iedereen met een sombrero zit te luisteren naar gezellige muziek.
Toch besluit Mac om in het midden van zijn set een felle gitaarsolo in te zetten, dit zorgt er voor dat de toeschouwers alleen maar wilder worden. Sommige mensen moeten van het podium worden gehaald en anderen besluiten om eens van de grond te gaan. Ook de keyboardspeler, die al het volledige concert wordt geviseerd. De jongeman is nog maar nieuw bij de groep en dat moet ook voortdurend worden duidelijk gemaakt. Dit bewijst nogmaals dat de jongens zich amuseren als ze op het podium staan, er wordt gelachen en de hilarische opmerkingen vliegen in het rond. Ook de tourmanager bleek een grappige gast door de setlist te vervangen door titels van seksueel getinte films. Humor voor pubers zo blijkt, maar dan van een net iets hoger niveau.
DeMarco speelt zijn volledige nieuwe cd, omdat iedereen er kennis mee moet maken, zo zegt hij zelf. Het valt op dat deze cd rustiger is dan zijn vorige albums, waardoor er telkens rustpauzes worden opgebouwd tijdens deze liedjes. Maar toch blijven de Fransen even wild bewegen.
Op het einde van de set besluit Mac om zelf eens in de menigte te springen, hierdoor worden ze alleen maar gekker. We eindigen “Still Together” maar ervaren één zaak: live klinkt Mac DeMarco voller en volwassener dan op plaat en hiermee bewijst hij dat een stevige live-reputatie neerzetten zijn ding is.

Organisatie: Grand Mix , Tourcoing