Ze ontbraken niet - de zonnebrillen en de zwarte hoeden - in Vorst op die maandag in december. Zowel op als naast het podium. Maar enkel die off stage hadden de adem om er een anderhalf uur durend dansfeestje uit de eighties van te maken. De benen (en soms de stem) van Suggs en co zelf snakken steeds meer naar rust. Geen sheer madness meer, tenzij naar het einde van hun set toe.Zot, zotter, zotst. De jaren tachtig waren in dat opzicht een natte droom voor iedereen die uit en naast de band wou springen. De Britse ska-pop-band Madness sprong in elk geval ver buiten de platgetreden paden. Cool, gek, onberekend en wat schroefjes los. Feestelijk vertier dus van een nutty gang. Old skool, wel ja, let’s go and see, dachten we, want in 2009 brengen ze zelfs een nieuw album uit.

Het was zelfs geen come back van de smashing seven, want ze bleven al die jaren ergens wel eens opduiken, vier jaar geleden zelf nog in het Koninklijk Circus in Brussel. We waren benieuwd dus naar wat straks in hun cd te vinden zal zijn, maar na anderhalf uur weten we het. De Waanzin is voorbij.
Met zijn tienen bleef het een wat haarlozer, maar toch vrolijke, knap in pak uitgedoste bende (behalve de drie extra blazers dan) die er wel zin in hadden, want ze stuurden een heel gevarieerd Vorst – zij het met gesloten bovenste ring – meteen op een Nightboat to Cairo. De aanzet voor een reeks partyplaten kreeg echter geen vervolg. Hun nieuwe nummers huppelden een weinig, maar springen zat er niet in. Toch niet uit de bol.
Het publiek bewoog, maar dan wel ongemakkelijk, wachtend op de hits van de zotte jaren. Muzikaal was er weinig aan te merken op de set van de oldies, maar de stem van Suggs zocht vaak ondersteuning bij die van Chas Smash. Trompetten en saxen en zelfs orgeltjes bleven de sfeer erin houden bij nummers als Embarassment, Grey Day en Bed and breakfast man en The sun and the rain. Tot die (uit)eindelijk helemaal losbarstte in de finale.

Het werd een echte House of fun met de lopendebandhits ‘Wings of a dove’, ‘Baggy trousers’ en ‘Our house’. Ja, eenvoud kan mooi zijn. Jammer dat ze bij hun eerste bis meteen een ‘nog nooit gespeeld nummer’ wilden serveren: complex, met Arno à la Française-kantjes. Bad timing Suggs ! Gelukkig was de fans heel vergevend en ging iedereen nog eens voluit uit het dak op de tweede toegiften One step beyond en ‘Madness.

Fotoshoots, zie live foto's

Organisatie: Live Nation

Weinig zoveel hoeden en rode peds gezien als vorige maandag op Madness. Ruim 20 jaar na de split beschikt deze (knots)gekke bende nog steeds, net als de Stray Cats september ll, over een trouwe fanbase. Een paar jaar terug waren ze al eens te zien op de Lokerse Feesten. In een goed gevuld Vorst Nationaal flitsten we ons een avondje terug in de early ‘80’s van de rocksteady/ska/jumpin’jive/pop, met bands als The Selector, The Specials, Squeeze, UB 40, Ian Dury en Fun Boy Three, en hoorden we waar bands als een Kaiser Chiefs ten dele de mosterd vandaan haalde.

Fun, showtime en energie gingen hand in hand bij de tienkoppige band. Ze zorgden voor een beweeglijke show, gaande van de schouderbewegingen van de fijn uitgedoste zangers met zonnebril, de synchrone swingende passen en handelingen van de blazersectie tot het spelenthousiasme van de saxofonist, drummer en toetsenman.
Madness liet meteen de vonk overslaan met twee klassiekers, “Nightboat to Kairo” en “Embarrassment”. Het eerst deel van de set moest het vooral hebben van enkele herkenbare sterke songs als “Grey day”, “The prince”, “My girl’s mad at me”, “(the return of) Las Palmas 7”, “Shut up” en de “Outta Space” klassieker van Max Romeo’s “I chase the devil”; songs als “The sun & the rain”, “NW5”, “Sugar & spice” klonken te gewoontjes, braaf en stuurloos, deden de aandacht verslappen en de vurigheid, scherpte en intensiteit afnemen. Ook de stembeperktheid van de zangers, die had ingeboet door de jaren, speelde hierin een rol.
Maar het publiek liet het zeker niet aan z’n hart komen, af en toe zagen we horden fans swingende danspassen en hoofdbewegingen maken. Het enthousiasme steeg ten top toen Madness een ‘best of’ aanvatte van de catchy uptempo meezingers “Welcome to the house of fun”, “For the wings of a dove”, “Baggy trousers”, “Our house” en “It must be love”. Een kers op de taart dus en spektakel binnen hun muzikale stijl. Madness bleek ‘the real thing’ te zijn, wat ze doodleuk verder zetten in de niet te ontbreken classics “One step beyond” en “Madness”. De net voorafgaande lange medley “Norton folgate” was een doorn in het oog want het ging nergens naartoe. ‘Have a good Xmas’ gaven ze ons mee in een tune van John Lennon/Yoko Ono.

Madness speelde een representatief, evenwichtige overzicht van hun carrière, die grift toegegeven enkele hiaten had, maar net steeds werd opgevangen door de herkenbare hits.

Moon Invaders, eveneens een uitgebreid collectief, slaagde in hun opzet van ‘warming up’. Een groovende sound en aanstekelijke ritmes van pop, ska, funk, reggae en bebop, ergens tussen James Brown, Bob Marley, Skyblasters, Pigbag en Lou & The Hollywood Bananas.

Fotoshoots zie live foto's

Organisatie:Live Nation