Megafaun en Geppetto & The Whales
Ancienne Belgique (Club)
Het sympathieke Megafaun uit North Carolina van de broers Phil & Brad Cook hebben de folky americana van het houthakkershemd en de baarden opgeborgen . Het is nog drummer Joe Westerlund en de nieuwe vierde man, bassist Nick Rogers die houden van deze ‘southern rock’ style en pose . De herfstige, winterse sound van hun ‘close harmony’ folky americana dienden ze live warme opstoten toe … een intense, broeierige, spannende opbouw en krachtige gitaarerupties … De gitaren en de subtiele toetsen, piano kregen meer ruimte , naast de heerlijke zangharmonieën . Het brede klankenspectrum zorgde voor een afwisselende zachte, dromerige, breekbare en zompige, ruige, meeslepende sound.

Megafaun tuimelde naar de periode van Crosby, Stills en Nash , The Band , The Grateful Dead, en breide het aan Bon Iver , Steve Wynn, Gutterball, Willard Grant Conspiracy en Wilco ; zelfs een enthousiaste Bonnie Prince Billy keek mee om de hoek en een link naar Gomez en het rauwere Pavement randje waren terecht. De Megafaun americana mocht dus iets rauw en snedig klinken zonder de zeemzoeterige, sfeervolle benadering te verliezen .
Leuke overgangen noteerden we dus, waaronder “Get right”, meteen vroeg in de set zo’n knaller, en het broeierige “Real slow”, stonden naast de op banjo geleeste rustig, voortkabbelende, zweverige “The longest day” , het sfeervolle “Second friend” en de pianotune van “Kill the horns”. ‘On the road’ Ardennen songs en knetterend haardvuren, die een houtblok meer of minder goed konden verdragen . Een uitzinnige bende op het podium, die de gevoeligheid en emotionaliteit niet uit het oog verloor !
Klemtoon kwam op het recente materiaal van ‘Megafaun’ en de EP ‘Heretofore’. Het instrumentale “Isadora” was voor het vaderschap van Phil . Ook de drummer kwam aan het woord, die hier hield van ‘campfires’ en de flower power, o.m. zoals op “I am the light, oh lord”. De verbondenheid en de collectiviteit met het publiek was het grootst in de , zonder versterking, acapella afsluiter “Worried mind” … De eerste sneeuw kon nu wel vallen ...

Er was al heel wat volk om ons eigen Geppetto & the whales als support aan het werk te zien . Geen wonder, het amicale kwintet heeft al twee fijne dromerige, broeierige singles uit, “Oh my God” en “Juno”. De singels werden o.m. aangevuld met “Hymn for the moon” en “Rufus”. Ze leverden een leuke, ontspannende set af van lekker in het gehoor liggende, aanstekelijke en dromerige indie/americana , die uptempo ritmes had en ontroerde, gedragen door een puike samenzang. Voor wie houdt van een doorsnee Weezer, Grandaddy, Bon Iver en Fleet Foxes komt bij dit beloftevol bandje hier zeker aan z’n trekken …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

De bebaarde mountainhakkers van Megafaun van de broers Cook en Joe Westerlund zijn goede vrienden van Bon Iver. Zij bleven achter om in North Carolina te werken aan de eigen specifieke variant van de americana. Ze kwamen in de spotlights met ‘Gather, Form & Fly’ in 2009 en na een paar EP’s is de titelloze opvolger klaar. Ze wortelen in de Amerikaanse rock van americana, folkrock , ‘70s psychedelica en sing/songwriting. Gitaar, mandoline en banjo worden soms herfstig gekleurd met piano, toetsen, strijkers en mondharmonica en wordt gedragen door een zalvende, zeemzoeterige, dromerige meerstemmige zang .
Megafaun tuimelt naar de periode van Crosby, Stills en Nash , The Band , The Grateful Dead, Jackson Brown, en haalt nu zelf maar al te graag The Beatles en Paul McCartney aan met hun sfeervolle, dromerige , ingetogen pop. Filmische instrumentals en geluidchaos tussenin vullen aan … als een kabbelend riviertje in stroomversnelling … de klassieke songmelodie met z’n emotionaliteit krijgt soms verrassende wendingen en een dosis experimenteerdrift, toegankelijk, zacht, intiem of wat meer doorleefd , harder en ruiger …