Tom Kets (De Delvers) heeft een nieuwe speeltuin gevonden. Vriendjes die mogen meespelen, zijn Peter Verdonck (Wound Collector), Herwig Scheck (killthelogo, Peter Evrard), Vanessa Salamon (Contraband), Martine De Kok, Rafaël Mertens, Bart Van Aken (Arsenal) en Dries Emmerechts (De Delvers).
Met poëtische Nederlandstalige teksten over een mix van jazz, hiphop en rock gaat het bij Mistbank over oorlogen, klimaatproblemen, ego's aan de macht en sociale ongelijkheid. Mistbank wil een uniek geluid brengen dat resoneert en dat lijkt alvast te gaan lukken.
Met hun eerste single “Alarm! Alarm!”, drijvend op een rollende Madness-sax zet Mistbank een sfeer neer die zowel melancholisch als krachtig is, een muzikale nevel die perfect aansluit bij de tijdsgeest. Een beetje Arbeid Adelt! en Bange Konijnen in een update.
Dit is het soort mistbank die wij ’s nachts liever tegenkomen dan de echte. Om maar te zeggen: hier willen we meer van horen.
https://www.youtube.com/watch?v=utyzGUCOrjo
Twee jaar na de EP ‘Visitations’ en bijna een jaar na de digitale single “Valley of Dreams” is de Belgische gothic rockband Velvet Mist terug met de nieuwe single Midnight Fire. Jonathan Verstrepen en Anton Mergaerts, het creatieve duo achter Velvet Mist, werkt aan een album dat binnenkort uitkomt.
Op basis van deze “Midnight Fire” wordt dat album iets om naar uit te kijken. Alles klinkt nog matuurder en organischer dan op de EP van 2022. Al maskeren de super-productie en het direct meezingbare refrein ook een beetje de clichés in de lyrics. Maar dat zien we makkelijk door de vingers. Wat een sound! Fields of the Nephilim-revisited.
https://www.youtube.com/watch?v=GQo2TvpDwgQ
Velvet Mist is een nieuw zijproject van Jonathan Verstrepen (gitarist van metalband Carnation) met Anton Mergaerts. Verstrepen ging daarvoor aan de slag met synths en drumcomputers en dan kom je al snel uit bij gothic rock zoals de Sisters Of Mercy en Star Industry.
“Hollow Eyes” is de eerste single die Velvet Mist loslaat op de wereld en die komt meteen hard en goed binnen. Bovendien zijn de mix en mastering prima en dat zie je eigenlijk maar zelden bij een eerste release van een nieuw project in dit genre. Dat geeft ergens ook aan dat het dit duo menens is en dat lijkt me meer dan terecht. De vocalen van Mergaerts zijn echt spot-on: mooi timbre voor dit genre, juiste ritme, net het juiste evenwicht tussen emotie en onverschilligheid, … Echt een knappe single.
“Hollow Eyes” is de voorbode van de EP ‘Visitation’ die volgt in het voorjaar van 2022. Wij zijn alvast fan.
https://www.youtube.com/watch?v=aJBut6h7NAA
Father John Misty: sterk concert van de sarcastische crooner
Father John Misty
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-12
Nick Nyffels
Een kleine week voor Fleet Foxes tweemaal in een uitverkochte AB komen spelen, was het de beurt aan hun ex-drummer, om het in Brusselmansiaanse termen te formuleren, om zijn nieuwe plaat te komen voorstellen.
‘Pure Comedy’ is de nieuwe plaat van Josh Tillman, aka Father John Misty. Father John Misty kreeg het net niet voor mekaar om de AB éénmaal uit te verkopen, maar de zaal zat toch goed vol. We waren benieuwd hoe hij zijn nieuwste plaat live ging brengen: tekstueel is ze fascinerend, maar de productie van de plaat vinden we zelf nogal eenvormig: de strijkers en de softrock-productie doen alle nummers op mekaar lijken op dit super ambitieuze album: het is een soort autodidactische muzikale roman over het menselijk bestaan die vertrekt van het volgende uitgangspunt: de mens zit hier op de kleine blauwe planeet, en weet het ook allemaal niet meer sinds hij geen jager-verzamelaar is, en dus vond hij maar religie, politiek en e-commerce uit. Zoals gewoonlijk zitten de teksten van Misty dus boordevol weerhaken, maar muzikaal waren wij dus zoals eerder vermeld niet bijster enthousiast over de gesuikerde productie.
Josh Tillman heeft de reputatie recalcitrant te zijn, en er niet voor terug te deinzen om zijn publiek te beledigen en op het verkeerde been te zetten, maar kijk, vanavond was hij poeslief voor het Brusselse publiek. Zijn bindteksten waren deze keer gewoon grappig, en een beetje bizar, zo haalde hij midden het optreden iets uit zijn jaszak waarvan hij beweerde dat het een menselijke tand was, waarop een meisje riep dat het de hare was, wat Tillman dan weer ten stelligste ontkende. Maar verder bleef het allemaal binnen de perken: geen Sun Kill Moon-toestanden op het podium dus.
Muzikaal was dit een topoptreden, Tillman speelde meestal op akoestische gitaar, soms nam hij enkel de zang voor zijn rekening, als een volleerde crooner, in die rol dikwijls enkel begeleid op piano.
De grote meerwaarde kwam van zijn zeskoppige band, die Americana met onvervalste Country & Western (die zo typerende lap steel gitaar-klank) afwisselde en voor veel dynamiek zorgde. Voor een aantal nummers had Father John Misty ook projecties meegebracht: zo draaide onze blauwe planeet rondjes tijdens “Things it would have been helpful to know before the revolution” en zat er verder in het concert een grappig filmpje waarin Tillman met zijn dubbelganger in een appartement onder meer cocaïne zat te snuiven. Het concert begon met de nummers van ‘Pure Comedy’, maar tijdens het concert kregen we ongeveer 50 procent uit de nieuwe plaat en 50% uit ‘I Love you honeybear’, dat qua thematiek persoonlijker is en vooral over de liefde in zijn meest pijnlijke en eerlijke vormen gaat.
De podiumprésence van Tilman had wel wat weg van de oudere, bebaarde Jim Morrison: evenveel podiumpresence als The Lizard King, met grote gebaren over het podium schrijdend als een echte crooner: de ironische versie van Nick Cave zowat: heel theatraal smeet hij zijn gitaar in de armen van de roadie (denk aan Pete Doherty) om dan het microstatief de lucht in te steken of op de knieën te zakken.
Het concert wisselde intieme pianoballads af met stevige rock en country-nummers en de muzikanten gooiden er dan ook nog mooie koortjes tussen. Bij momenten waande je je in The Grand Ole Opry in Nashville.
Tillmann beloofde ons alle hits te spelen, en die kregen we dan ook: een intiem “Bored in the USA”, een krachtig “I love you honeybear” als afsluiter van de reguliere set, en ook “Chateau #4” was het vermelden waard. Het enige nummer dat ontbrak was “Leaving LA”.
Tillman was oprecht tevreden met de respons van het Brusselse publiek, en liet dat nog eens duidelijk merken met een knaller van een bis (“The Ideal Husband”).
Father John Misty is zo een van die bands die veel beter tot zijn recht komt in zaal dan op een festival. Voor liefhebbers van Randy Newman, Billly Joel, seventiesfolk en jaren negentig Americana was dit een zeer geslaagde zondagavond.
Setlist: Pure comedy - Total entertainment forever -Things it would have been helpful to know before the revolution - Ballad of the dying man - Nancy from now on- Chateau lobby #4 (in C for two virgins)-Strange encounter - Nothing good ever happens at the goddamn thirsty crow - Only son of the ladiesman - When the God of love returns there'll be hell to pay- A bigger paper bag - When you're smiling and astride me -This is Sally Hatchet -The night Josh Tillman came to our apt. -Bored in the USA -The memo - I'm writing a novel - Hollywood forever cemetery sings - I love you, honeybear
Bis: Real love baby - Holy Shit - The ideal husband
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Deze female fronted metal band speelt al vele jaren live. Herhaaldelijke line-up wissels zorgden er voor dat er tot op heden nog geen enkele release van hen uitkwam. Maar ze bleven erin geloven en met de huidige bezetting lijken ze op de goeie weg te zitten. Bewijs daarvan is het uitstekende debuut ‘Disenchantment’ dat werd opgenomen en gemixt in Finland.
De uitstekende zang van Amandine Rosselle zorgt voor de nodige melancholie en emoties gedurende de elf tracks. Vakkundig gitaar- en drumwerk zorgen naast de keys en de bass voor de nodige ondersteuning. “Sham Existence” is een mooi voorbeeld: Amandine zingt de pannen van het dak en naast een puike gitaarsolo krijgen we ook nog een solo op klassieke gitaar, door gastmuzikant Pierre Bensusan, dat samen met de onderliggende keys de song terug op gang trekt.
Veil of Mist zit muzikaal een beetje in hetzelfde straatje als Within Temptation, Epica, Nightwish, Evanescence …
Liefhebbers van dit genre kunnen het met hun ogen dicht kopen. Het is een heel degelijk en hoogwaardig debuut maar het is tevens een album dat het dezer dagen niet gemakkelijk zal hebben om aan de bak te komen vermoed ik. De hoogdagen van deze muziek is een beetje voorbij.
Met een eclectische lineup van zowel gevestigde waarden als pril talent dient de affiche van Autumn Falls zich ook dit jaar weer aan als een voltreffer. Onder de huidige klimatologische omstandigheden werd het festival in extremis misschien beter herdoopt tot Indian Summer, en waarempel, met Father John Misty als één van de belangrijkste publiekstrekkers kregen we daar afgelopen dinsdagavond zowaar de passende soundtrack bij geserveerd. Zijn tweede album ‘I Love You, Honeybear’ ruikt van begin tot einde sterk immers naar de Californische Laurel Canyon scene die begin jaren ’70 met een unieke blend van zonnige vocal harmonies en zoetgevooisde neo-psychedelica even het muzikale middelpunt van de planeet vormde.
Op de planken van de AB ontpopte Father John Misty, oftewel het recentste alter ego van de 34-jarige voormalige Fleet Foxes drummer Joshua Tillman, zich tot een ladiesman die qua theatrale pose het midden hield tussen Jarvis Cocker en Nick Cave. Niet voor niets weerklonk een flard van “Je T’aime... Moi Non Plus” als intromuziekje voordat de Amerikaanse baardemans met “I Love You, Honeybear” en “True Affection” een paar van zijn eigen liefdesliedjes uit de kooi haalde. Toegegeven, de kleverige songtitels zijn hier wat misleidend, want eens je de songteksten van Father John Misty begint te ontrafelen kom je in een parallel universum terecht waar drama, sarcasme, ironie en zelfspot de boventoon voeren. Muzikaal kiest Tillman echter voor een lichtverteerbaar dieet van breed gearrangeerde evergreens en luchtige countrypop, tevens het soort ingrediënten waar ook zijn vroegere maats van Fleet Foxes niet vies van waren.
Tillman was in Brussel vergezeld van vijf muzikanten die netjes in de schaduw van hun broodheer bleven. Hun rol bleek er voornamelijk in te bestaan om de perfect georkestreerde versies vanop plaat een pak potiger en scherper voor de dag te laten komen, én om de weemoedige samenzang zo goed mogelijk te reproduceren. Op de setlist prijkte trouwens niet enkel het volledige nieuwe album maar ook een flinke bloemlezing uit het debuut ‘Fear Fun’ (’12). De meeslepende Fleet Foxes rip-off “Only Son Of The Ladiesman”, de luchtige country rockabilly van “I’m Writing A Novel” en het op een rauwe gitaarriff drijvende “Hollywood Forever Cemetary Sings” dateren nog uit de periode dat Tillman’s muzikale ideeën tal van richtingen schenen uit te gaan.
Wie Tillman reeds eerder aan het werk zag weet dat de man niet vies is van enige interactie met het publiek, maar vanavond bleef het filosofisch gestoei beperkt tot de schaarse momenten waar de ex-drummer de meeste van zijn kompanen wandelen stuurde en overschakelde op intieme modus. De geest van Harry Nilsson is onderhuids sterk aanwezig op ‘I Love You, Honeybear’, maar nergens is het resultaat zo indrukwekkend als op “Bored In The USA”. Enkel begeleid door piano en wat samples van een lachend publiek portretteerde Tillman hier op ludieke wijze zijn eigen opgroeien in het land van Uncle Sam, waarmee hij bewees dat ook hij ook nummers kan pennen die niet over het andere geslacht gaan. Toegegeven, dat laatste onderwerp blijft tot nader order wel dé inspiratiebron bij uitstek voor Father John Misty, en tussen alle gecroonde evergreens door soms komt daar zelfs een waanzinnig rockend nummer als “The Ideal Husband” uit voort. Het bleek het signaal voor een ontketende Tillman & co om op het eind van de reguliere speeltijd plots alle remmen los te gooien en zowaar Cave en zijn Bad Seeds naar de kroon te steken.
Met zulk een climax was het optreden wat ons betreft dan eigenlijk al afgelopen, maar met het intieme solomoment “I Went To The Store One Day” en het bruisende “Every Man Needs A Companion” als encores werd het hoge niveau tot de klok van halfelf feilloos aangehouden. Van niveau gesproken, het was een verademing om Father John Misty vanavond het levende bewijs te zien leveren dat er naast de ongevaarlijke Passengers, George Ezra’s en James Bay’s van deze wereld nog een andere soort van meer indringende singer-songwriters bestaat die een zaal als de AB aardig kan vullen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De dromerige indie/americana/rootspop van Fleet Foxes zit duidelijk verweven in Father John Misty alsook de 60s pop en psychedelica . Geen wonder , hij was de ex-drummer van Fleet Foxes. Daarnaast bracht hij al wat solowerk uit onder Josh Tillman (J. Tillman) , waarbij we vooral integere, warme melancholische pop horen .
Onder Father John Misty komt hij dichtst bij de vroegere Fleet Foxes door de bredere opzet en de meerstemminge backing vocals . Ook Calexico , Beck ervaren we als invloed .
We hebben elf mooie , sfeervolle nummers die balanceren tussen dromerig- en uitbundigheid, mooi uitgewerkt zijn, niet vies zijn wat arty pop , pathos en barok door de instrumentatie en orkestratie , maar nergens buiten de lijntjes kleurt .
De zang is meer dan ok , luister maar eens naar “When you’re smiling, …” . Hij houdt het aardser en straalt geen verheven gevoel uit. “The ideal husband” toont een rockende artiest. Of hij houdt het sober , gevoelig op songs als “Bored in the Usa”, “Holy shit” en “I went tot the store one day”. De afwisseling zorgt voor een uiterst aangename plaat en op “True affection” wordt zelfs een lekker beatje aan toegevoegd .
Father John Misty brengt een reeks meeslepende songs en is dus een interessant talent …
Een Nederlands bandje dat we in het oog mogen houden zijn het kwartet Mister & Mississippi. Ze komen aandraven met uiterst heerlijke dromerige songs , pakkende gitaarpartijen , kleurrijke keys en een harmonieuze meerstemmige zang .
Duidelijke invloedssfeer: Local Natives – Fleet Foxes – Patrick Watson, Bon Iver en ons eigen Isbells .
“Follow the sun” , “Calm” , “Running” en “Nothern sky” hebben een sterke opbouw , zwellen aan en klinken bezwerend . Ook in de sobere aanpak weet het kwartet te raken, luister maar eens naar “See me” , “Six feet under” en “Coloured in white” .
We zijn alvast benieuwd naar de respons als ze hier in ons landje optreden .
Nederlands 
Français 
