Moses Sumney is een talent voor de toekomst. De boomlange Amerikaanse zanger gaat creatief, venijnig om met z’n muziek en haalt vocaal sterk uit . Samen met z’n twee muzikanten, krijgen we in een amalgaan van stijlen een balans van spanning , opwinding , extravertie, ontlading , soberheid en intimiteit.

Een intens broeierig, avontuurlijk , onheilspellend , huiverend , breekbaar en bevreemdend duister geluid kregen we van iemand die eerder al het podium deelde met Sufjan Stevens en Solange . Het debuut ‘Aromanticism’ werd als één van de revelerende platen aanzien. Muzikaal klinkt het allemaal subtiel , grillig, inventief en goed doordacht. De sound is niet in een hokje te duwen, een gedurfde mengeling van soul, r&b, pop , jazz , triphop, psychedelica funk , gospel , blues in een artyfarty kleedje . Kan het nog complexer? Vocaal kan hij met z’n falset hoog uithalen, evenals smachtend als rauw.
Hij verwerkt een pak invloeden o.m. heb je ergens d’Angelo, Perfume Genius , Grizzly Bear, Tricky, Anthony Hegarty , James Blake en Alison Goldfrapp. Verdomd goed! We horen het allemaal ergens in de nummers , die slepend, bezwerend zijn en teder raken . En een schop onder de kont krijgen door vervormde loops . Bakken sfeer dus .
“Self-help tape” is een filmisch donkere track die je naar adem doet happen . “Quarrel” onderstreept de sterkte, de kwaliteit en de variatie van Sumney . Ook “Lonely world” toont alle muzikale uithoeken . “Rank & file” laat afro toe en klinkt groovy, bezwerend. Het getuigt tot wat de drie muzikanten in staat zijn , die durven te experimenteren met geluid en dat samen met Sumney z’n stem .
Hij staat dicht bij z’n publiek, is de bescheidenheid zelve en grapt er soms op los . Het zijn ‘songs from his bedroom’ . “Come to me” wordt onderhouden door een diepe jazzy basstune en vioolgetokkel . In een grimmig sprookjesdecor krijgen we “Doomed” te horen .
Ingenomen solo komt hij terug voor enkele nummers . In de ban houdt hij ons door het gitaargetokkel gedragen door z’n vocals, richting gospel/acapella in een doomy sfeertje. Op verzoek brengt hij één van z’n eerdere nummers in een sobere versie en na het afsluitende “Plastic” komen we terug in de realistische wereld en op de begane grond.

Sumny heeft ons een uur lang bij het nekvel gegrepen met iets ondefinieerbaars , huiverend en bovenaards . Kwaliteit en sterkte in een niet alledaags geluid . Sjiek !

Organisatie: Botanique, Brussel

Moses Sumney – Indrukwekkend Mooi!

Moses Sumney
Cactus Club
Brugge
2017_11_03
Annebel Kemel

Als het efemere een klank zou hebben, dan zou het klinken als ‘Aromanticism’ van Moses Sumney. De Los Angeleno kwam gisteren zijn lang geanticipeerde debuutplaat voorstellen in Brugge. Het werd een bijzonder concert dat van de Cactus Club even de mooiste plek van België maakte.

Hoe klein en delicaat de muziek is, zo majestueus is de man die het brengt. Gehuld in een gigantische cape met daaronder iets wat leek op een zwart badpak, was de Ghanese boom zodanig imposant dat zijn elektrische gitaar als een miniatuurversie voorkwam. Sumney beschikt over het soort stem dat elke valse klank kan ombuigen tot iets hemels, en daar maakt hij met lieflijk schelle uithalen dan ook duchtig gebruik van. Hij is een combo van typische Amerikaanse ijdelheid en sarcastische humor, leidde het nummer “Worth It” in als ‘a song about the exchange rate post-Brexit’. Ha!
Al van openingsnummer “Self-Help Tape” werd het duidelijk dat Sumney zijn songs volledig tot zijn recht zou laten komen. Met niemand meer dan een onopvallende gitarist en een saxofonist/multi-instrumentalist zonder schoenen als versterking. “Quarrel” won erg veel tegenover de studioversie, alsof het geschreven was om live te brengen. Het publiek was geïntrigeerd; ‘You can clap / The song is over’. “Don’t Bother Calling” en “Make Out in My Car”, beiden prachtig en enigmatisch voor de verleidelijke liefdeloze wereld die in ‘Aromanticism’ wordt geschept.
En dan, verloor Sumney ons eventjes. “Doomed” en Björk cover “Come to Me” leken ongelukkig geplaatst in een anders welgebalanceerde set. Te traag maakte hij bijna karikaturaal gebruik van de vier micro’s waarmee hij off-album track “Rank & File” voorheen nog indrukwekkend perfect had weten op te bouwen.
Maar daarna volgde “Lonely World” en het publiek ging aan het dansen. Eindigen deed hij – hoe kon het ook anders – met “Plastic” en onze zielen werden geraakt. ‘My wings are made up (of plastic) / And so am I’.

Achteraf in het café hoorden we Sumney zich afvragen of het Belgisch publiek zich altijd zo kalm gedraagt. We konden hem verzekeren, dat had niets met hem te maken, hoogstens te bestempelen als respectvol geluister. Benieuwd hoe het er op 20 oktober in de Botanique aan toe zal gaan.

SETLIST: Self-Help Tape - Don’t Bother Calling - Indulge Me – Quarrel - Make Out in My Car - Rank & File – Doomed - Come to Me - Lonely World - Worth It - Man on the Moon – Plastic

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be 
Organisatie: Cactus Club, Brugge