De doorwinterde Pallbearer fan zal even moeten slikken wanneer hij de eerste song “Where The Light Fades” opzet. Dit is toch wel een zeer zoete, sentimentele prog-rock song die lijkt aan te kondigen dat Pallbearer een andere koers wil varen, zeg maar gerust op de rand van het stroperige. Maar het loont om door te bijten, want wat erna komt klinkt al vertrouwder in de oren.
Pallbearer is er inderderdaad een flink stuk properder, melodieuzer en gevoeliger op geworden, maar dat hoeft niet meteen slecht nieuws te zijn. Het is een trend die zich trouwens ook al in hun vorige platen heeft doorgezet, Pallbearer heeft immers altijd al een prominente plaats voorbehouden voor melodie en emotie in hun doom metal.
De doom- en sludge gitaren van de eerste dagen zijn meer aan banden gelegd en staan ten dienste van de vaak lange songs die je nog het best als doom-ballads kan omschrijven. De titelsong en “Endless Place” zijn daarvan de mooiste voorbeelden, gelaagde en verfijnde songs die de luisteraar naar rustiger oorden brengen waar headbangen niet direct aan de orde is. Afsluiter “With Disease” is een sleper die nog het meest aanleunt bij het vorige werk, met loden gitaren die met finesse een hoop sloopwerk verrichten.
‘Mind Burns Alive’ is de meeste cleane Pallbearer plaat tot nu toe, maar ook een logische stap in hun evolutie.
Mocht u iemand zijn die zijn metal liever loodzwaar dan snel heeft, die een allesverpletterende tank verkiest boven een flitsende sportwagen en die de gure winter graag doorkomt met lijvige platen van Windhand, Neurosis en Electric Wizard, … dan is Pallbearer een band naar uw hart. ‘Heartless’ is het derde album van dit viertal uit Arkansas, en het is hun meest dynamische en avontuurlijke tot op heden.
‘Heartless’ schittert met harmonieuze sludge-metal waarbij de vocals niet geschreeuwd of gebruld maar effectief gezongen worden, ’t is eens iets anders. Let wel, dit is nergens melig en dit is hoegenaamd geen plaat om uw salonfeestjes mee op te fleuren. Pallbearer klinkt nog steeds zwaar en gevaarlijk, al is er sedert het al even fantastische ‘Foundations Of Burden’ wat meer melodie en variatie in hun doom-metal geslopen. De sound is geëvolueerd maar de brute kracht van zijn voorgangers is daarbij niet achterwege gebleven. De bulldozer dendert nog steeds gestaag door maar het toerental wordt al eens teruggeschroefd en verstilde passages komen de kop opsteken.
‘Heartless’ is met name een dik uur lekker wegdromen met de beste slow-motion metal verpakt in 7 indrukwekkende knoerten van songs.
In een krachtige maar genuanceerde buffelstoot als “Thorns” wordt de logge sound afgewisseld met enkele rustige Metallica extracten en zelfs Tool komt hier geregeld boven de horizon stijgen. Ook “Lie Of Survival” komt uit de startblokken als een kippenvalballad van Metallica, waarop iets verder de logge riffs komen aanrukken en vervolgens de leadgitaren heerlijk over het eerder aangerichte slagveld glijden.
Het pronkstuk is echter het elf minuten lange “Dancing In Madness”, met een intro die als het ware van Pink Floyd kon zijn en een vervolg waarin zware riffs en glooiende leadgitaren door zwaar moerassig gebied trekken terwijl de dichte mist onverbiddelijk blijft hangen. Ook afsluiter “A Plea For Understanding” is zo een wonderlijke trein der traagheid, een langgerekte trip op halve snelheid doorheen een dor en onherbergzaam landschap. Een song waarin forse kracht en finesse het perfect met elkaar kunnen vinden, en dat is eigenlijk heel de plaat zo.
Geen idee wat dit album met u doet, maar ‘Heartless’ heeft bij ons in ieder geval een verslavende werking op brein en ledematen. Hoe meer we de plaat opzetten, hoe sterker ze ons in de oren klinkt en hoe dieper ze onze hersenpan binnendringt. Pallbearer heeft een onvervalste klassieker afgeleverd.
Aan de vooravond van hun passage in de Botanique heeft Pallbearer (Arkansas, USA) het geweldige ‘Heartless’ uitgebracht, een album dat zich met zijn logge kracht al enkele dagen in ons brein heeft vast geankerd. De band komt de plaat voorstellen in de sfeervolle Rotonde waar ze een zwaar, duister en mistig geluidsgordijn optrekken. Pallbearer heeft zijn biotoop in de donkere krochten van doom-metal en ook de groepsnaam, vrij vertaald ‘lijkdrager’, laat weinig vrolijke deuntjes vermoeden. Pallbearer doet het slow en heavy, de massieve slepende metal klinkt bij momenten loeihard maar er kan ook regelmatig naar adem gehapt worden via verstilde passages en glasheldere gitaarbeekjes.
Pallbearer blinkt uit in overwegend lange solide songs waarin een emotionele diepgang ontluikt van achter die stevige geluidsmuur. De grondvesten zijn vervaardigd volgens de aloude Black Sabbath formule, maar Pallbearer heeft in een geheel eigen stijl daarop een mooi complex van uitgedokterde songs gebouwd. “Dancing In Madness” is zo een parel van het zuiverste water waar glooiende gitaren verbroederen met zware riffs en ijle vocals. De song loopt vlotjes boven de 10 minutengrens, en het is elke seconde genieten. Nog zo een majestueuze knaller is het ruigere meesterstuk “Worlds Apart” uit hun vorige plaat ‘Foundations Of Burden ‘. Ook deze fenomenale motherfucker van een song scheurt een eind weg tot ie tot ver boven de wolken uitstijgt. Een trance oproepen noemen wij dat dan, en dat lijkt hier aardig te lukken want die intense zwaargebouwde Pallbearer-sound gedijt prima in de heerlijke Rotonde, een prachtzaaltje waar de bandleden vol lof over zijn. Vandaar dat ze hier wellicht één van hun beste concerten tot op heden weten te brengen.
Zoals vaak bij dit soort bands moet ook Pallbearer het niet van een verschroeiend tempo hebben, maar eerder van rijzige en krachtige bulldozers van songs die zich ergens tussen nevel en duisternis bevinden en daarbij een bijzonder verslavende werking veroorzaken. Geen oeverloos trash-geweld, wel een overwegend heavy geluid die vaak door merg en been snijdt en waarin fijne nuances zijn uitgewerkt. We denken spontaan aan Sleep, Windhand of Earth, maar soms ook aan Metallica die door hun psychiater bewust op downers zijn gezet (het gitaarintermezzo in “Thorn” bijvoorbeeld lijkt te zijn weggelopen uit zo een typische Metallica ballad en ook “Lie Of Survival” heeft in de tragere passages van ‘The Black Album’ zitten graaien).
Een wondermooi en flink uitgesponnen “A Plea For Understanding” weet de gevoelige post-metal snaar te raken, terwijl de bronstige afsluiter “Foreigner” (de oudste song van de avond) de heaviness terug aanwakkert en er in een apocalyptische bui nog een flinke snok aan geeft. Een uitvoerige mokerslag die kan tellen als krachtige afsluiter van een avondje verbluffend stevige en uitgedokterde doom-metal.
Doe uzelf een plezier en schaf hun laatste pronkstuk ‘Heartless’ aan. Wij hebben hier alvast een fraai vinyl-exemplaar op de kop getikt en dat door de voltallige band laten signeren op die prachtige binnensleeve. Een lekker vinyltje, toch nog altijd veel straffer dan die verdomde Spotify, nietwaar ?
Pallbearer is op 23/04 nog te bewonderen op Roadburn, een festival die hen op het lijf geschreven is.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
