Dat Panic! At The Disco in 2019 een Lotto Arena kan uitverkopen, had niemand gedacht toen ze voor het eerst opdoken in 2005. Maar ziedaar, de groep is bekender dan ooit en dat dankzij een perfecte koerswijziging. ‘Pray For The Wicked’, hun recentste plaat, legde definitief de brug naar pop en dat leverde hen ook echte hits op. Die hitjeszoekers waren dan ook allemaal aanwezig in de Lotto Arena, waar de band toonde wat voor een sterke show ze kunnen neerzetten. Boordevol spektakel en leuke nummers wist de band bijna twee uur te boeien, straf.
Nog voor de band op het podium stond, begon het gekrijs in de zaal al boven de honderd decibel te gaan. Reden daarvoor was een aftelklok die tien minuten voor de show begon af te tellen. Zo waren we ook meteen zeker dat de band op tijd ging beginnen, handig. Aan de hand van enkele meezingers (denk “Africa”) werd het publiek hier meer opgewarmd dan bij het voorprogramma. Eens de volledige band dan het podium betrad, viel op dat Panic! At The Disco het hier groots ging aanpakken.
Strijkers en blazers, je zou het niet meteen op een popconcert verwachten, maar bij Panic! At The Disco bleek het telkens te werken. Bij opener “(Fuck A) Silver Lining” werden ze beide meteen ingezet en dat gaf de song de nodige dynamiek die ook in de rest van de set naar voor kwam. Het geeft de klassieke gitaar, bas en drum opstelling een extra dimensie, waardoor het allemaal veel grootser overkomt. Goed gezien dus, want zo kan je wel een Lotto Arena boeien.
Die strijkers en blazers moesten niet het hele concert het harde werk doen. Bij “Vegas Lights” bijvoorbeeld kregen we de klassieke opstelling te horen, en daaruit viel meteen op dat die extra muzikanten wel een meerwaarde zijn. Ze vormen het lichaam waarop de rest van de bandleden verder bouwt. “This Is Gospel” was trouwens de enige song waarin frontman Brendon Urie ook zijn gitaar bovenhaalde, bijgevolg de enige song in de set die heel hard rockte. Er waren er natuurlijk nog, maar daar viel het harder op doordat er twee gitaristen waren.
Het draait dan ook niet meer om gitaren, en dat stoort niemand. Panic! At The Disco heeft het perfecte evenwicht gevonden tussen pop en rock, en dat wordt belichaamd door frontman Brendon Urie. Hij is enthousiast, heeft heel straffe moves en leeft zich bij iedere song heel hard in. Zijn stem kan natuurlijk ook alles aan, al hoeft hij dat niet bij ieder nummer te tonen. We weten dat hij heel hoge noten kan halen, maar om dat echt iedere keer te doen was voor ons van het goeie te veel. Het publiek daarentegen bleef telkens krijsen, maar dat was ook niet moeilijk, want bij het minste dat de man deed, at de zaal uit zijn hand.
Urie is dan ook meer dan een frontman, hij is een rolmodel. Zo probeert hij ook de LGBT gemeenschap wat in de aandacht te zetten. Tijdens “Girls/Girls/Boys” moest iedere toeschouwer een gekleurd hartje laten verlichten en in de lucht steken, met wondermooie regenboogkleuren als resultaat. De regenboogvlag dus en hij kreeg op het podium dan ook ettelijke hartjes toegegooid. Eenheid met het publiek en eenheid met elkaar, dat is waar Panic! At The Disco voor staat. Het nummer zelf was niets speciaals, maar zo wordt het natuurlijk een moment om nooit te vergeten.
Dat de band durft, bewezen ze bij een cover van “Bohemian Rhapsody”. Niet meteen de meest simpele song om te coveren, maar met een frontman die zich even hard smijt als wijlen Mercury kan je bijna niets mis doen. Van jong tot oud werd de anthem van een generatie meegezongen. Maar natuurlijk waren het vooral de eigen songs die voor veel euforie zorgden. Er was een evenwicht tussen echte stadionanthems als “One of The Drunks” en de meer poppy nummers zoals “Nine in The Afternoon” of “Dancing’s Not a Crime”. Door die diversiteit bleef de set ook boeien en had je nergens het gevoel dat het ging vervelen.
Dat was zelfs niet het geval toen Urie besloot om enkele pianoballads op ons los te laten. “Dying In LA” wist hierdoor echt te verbazen, omdat het zo intiem werd gebracht. Ze waren emotioneel, maar hadden wel hun meerwaarde. Zo werd de Lotto Arena volledig belicht, wat voor een heel romantisch sfeertje zorgde.“High Hopes”, hun grootste hit tot dusver, zorgde voor het grootste, meest bombastische meezingmoment van de avond en net door die bombast werd iedereen plots wakker geschud.
Het eindoffensief was ingezet en iedereen smeet zich volledig en danste alles wat ze nog in zich hadden uit het lijf. Er werd van begin tot eind gedanst, maar op het eind net nog iets meer. Toen Urie tijdens de bisronde zonder T-shirt terugkwam, zou het ons niet verbazen dat enkele personen flauwvielen. Het gekrijs was luider dan ooit tevoren, maar een echte meerwaarde bood zijn topless performance niet. “I Write Sins Not Tragedies” was wel nog eens het bewijs dat ook de oude, iets potigere songs heel wat kelen kunnen laten zingen.
Panic! At The Disco weet dus perfect de brug te slaan tussen pop en (emo)rock. Dat ze tegenwoordig nog steeds een groot publiek weten aan te spreken, komt net door de eenheid die ze proberen creëren op hun shows. Ze prediken liefde, zijn dankbaar en ook gewoon heel oprecht. De band weet daarnaast perfect hoe ze een goeie popsong moeten schrijven, zonder hun eigenheid te verliezen. Live is het verbazingwekkend hoeveel spektakel zo’n groep kan voortbrengen. Dat is te danken aan een onvermoeibare frontman, maar ook aan de sterke instrumentatie die telkens weer voor een frisse wind zorgt.
Panic! At The Disco in de Lotto Arena was boeiend, verrassend, betoverend en vooral heel erg plezant.
Setlist: (Fuck A) Silver Lining - Don’t Threaten Me with a Good Time - Ready To Go (Get Me Out of My Mind) - Hey Look Ma, I Made It - LA Devotee – Hallelujah - Crazy=Genius - The Ballad of Mona Lisa - Nine In The Afternoon - One of the Drunks - Casual Affair - Vegas Lights - Dancing’s Not a Crime - This Is Gospel - Death of a Bachelor - I Can’t Make You Love Me (Bonnie Raitt cover) - Dying In LA - The Greatest Show (Pasek & Paul cover) - Girls/Girls/Boys - King Of The Clouds - High Hopes - Miss Jackson- Roaring 20s - Bohemian Rhapsody (Queen cover) - Emperor’s New Clothes - Say Amen (Saturday Night) - I Write Sins Not Tragedies – Victorious
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/panic-at-the-disco-21-03-2019
Organisatie: Live Nation
We trokken gisteravond naar de kroonparel der Belgische concertzalen. In de AB concerteerde namelijk Panic! at the Disco. Een puberteit-favoriet die we tijdens woon-schoolverkeer veelvuldig onze gehoorkanalen lieten insijpelen. De hamvraag was uiteraard, kan de nillies-emoband van toen ons nog in dezelfde mate bekoren?
Het is met de tour rond het vijfde album, ‘Death of a Bachelor’, dat de formatie, gebouwd rond Brendon Urie, de AB tot de nok wist uit te verkopen. De vrouwelijke tickethouders waren overduidelijk in de meerderheid. Daarnaast bleek de gemiddelde toeschouwer zich waarschijnlijk nog niet al te lang op tram twee te bevinden.
Als voorprogramma kregen we een Australisch viertal voorgeschoteld. Tigertown trachtte met bubblegum-aanvoelende synthpop ons aan het dansen te krijgen. De frontvrouw sprong fanatiek het ganse podium rond, maar vocaal leek ze toch net dat tikkeltje overtuigingskracht te kort te komen.
Laat nu net datgene zijn wat we met de hoofdact wel te zien en te horen kregen. Op de tonen van “Pump it” van Black Eyed Peas betraden zes mannen – voor de gelegenheid waren er drie koperblazers mee op tour – de bühne. Allen waren ze netjes gekleed in een zwart pak. We waanden ons op een chique aanvoelend trouwfeest, maar op de ceremoniemeester was het nog even wachten (en gillen, vooral gillen). Toen Brendon Urie, gedrapeerd met gouden microfoon en bordeaux blazer het gezelschap vervolledigde, ging het publiek uit z’n dak. Meteen werd “Don’t Threaten Me With A Good Time” ingezet.
We waren met verstomming geslagen, een gevoel dat ook tijdens nummers als “The Ballad of Mona Lisa” en “Hallelujah” en trouwens ook de rest van de set stand wist te houden. Zelden zagen we een frontman met meer klasse, nog minder frequent hoorden we er een met dit soort krachtige maar glasheldere stem. De blazers betekenden daarbovenop een enorme meerwaarde aan het geheel. Het melancholische gevoel waarmee we Panic! At The Disco associeerden, had volledig plaats gemaakt voor verbazing. Nummer na nummer kon op enorme bijval rekenen. Disco pop? Disco rock? We waren vooral in disco shock omdat deze band de afgelopen jaren aan onze rader ontglipte.
Ondanks het gebrek aan bindteksten in het eerste deel van de set, werden we toch subtiel bespeeld. Gitarist Kenneth Harris zocht herhaaldelijk het contact op met de (vrouwelijke) fans. Naast kushandjes lanceerde hij ook geregeld enkele plectrums in het publiek. Eveneens Urie deed z’n duit in het zakje, attractieve danspasjes, een tweetal achterwaartse salto’s en vooral een extreem goedgeluimde uitstraling hebben veel hartjes doen smelten.
Een eerste ‘throwback’-momentje beleefden we toen Urie de beginakkoorden van “Nine In The Afternoon” inzette. Hiervoor was de frontman achter een vleugelpiano, die bovenaan de podiumopstelling stond, gekropen. Een stijlbreuk met de recentere nummers uit hun repertoire was er dankzij de energetische uitvoering van het nummer niet.
Naast een degelijke pianist bleek Urie ook een niet onaardige drummer te zijn. Dat maakte hij ons duidelijk tijdens een ietwat willekeurig geplaatste drumsolo-battle met/versus drummer van dienst Dan Pawlovich. Maar naast zanger, drummer, pianist en even ook gitarist bleek hij vooral een showman. Een showman met stijl, bakken vol stijl. Want bij momenten konden we ons niet weerhouden om parallelen te gaan trekken met gentlemen als Sinatra.
De eerder genoemde piano deed overigens nog een tweede maal dienst voor een cover van megaklassieker “Bohemian Rhapsody”. De jonge zieltjes in de zaal kweelden lustig mee. Wij vroegen ons vooral af waarom Urie niet gecast werd om Queen 2.0 mee vorm te geven.
De show must go on, maar kon natuurlijk niet eeuwig blijven duren. Met “Death of the Bachelor” en “LA Devotee” werd het pre-bisnummers deel van de show afgerond. Deze nummers waren van hetzelfde laken een broek, wat in dit geval een goeie zaak is. Dansbare tracks, perfect aangedikt door de koperblazers en vooruit gestuwd door een dijk van een stem.
Als ererondje werd “I Write Sins Not Tragedies” als eerste aangedaan, het nummer waarmee het voor de band allemaal écht begon. Het dak van de AB vloog eraf en kan vermoedelijk nu ergens aan de stadsrand teruggevonden worden. Alvorens het publiek uitvoerig te danken speelden ze afsluitend “Victorious”.
Overwinnen deed Panic! At The Disco zeker, het is tijd om het verleden los te laten en te aanvaarden hoe de band vandaag de dag zich weet te profileren. Als een fantastische live-act met nog meer potentieel dan geschiedenis.
Setlist: Don’t Threaten Me With A Good Time - Vegas Lights - The Ballad of Mona Lisa – Hallelujah - Time to Dance - Emperor’s New Clothes - Girls/Girls/Boys - Ready to Go (Get Me Out of My Mind) - Nine in the Afternoon - Crazy=Genius - Miss Jackson - Golden Days - Bohemian Rhapsody - Death of a Bachelor - LA Devotee - I Write Sins Not Tragedies - This Is Gospel – Victorious
Met dank aan Dansende Beren
http://www.dansendeberen.be/2016/11/14/panic-at-the-disco-ab-meer-aanstekelijke-klasse-dan-melancholische-historie/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tiger-town-13-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/panic-at-the-disco-13-11-2016/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
The gospel tour bracht Panic! at the Disco naar de Trix in Antwerpen, en dat zal nog lang in het geheugen spelen van de paar honderd aanwezigen. De band heeft een reputatie hoog te houden, en daar hielden ze zich aan. Het is een axioma, de afwezigen hadden ongelijk.
The waiting game waren de eerste paniekzaaiers van dienst. Deze Vlaamse band, opgericht in 2012 en gedragen door Leadzanger Tijs Mondelaers en tweede stem Jonas Meukens, deden het uitstekend als opwarmer. De stijl van de indie-punkrock band leunt dicht aan tegen de hardere songs van Panic! en dat waardeerden de fans wel. Heel leuk feit : die Jonas was nog zanger van de groep X!NK die ons land afvaardigde voor het Junior Eurovisiesongfestival in 2003. Hij is ook nog tourmanager van de groep Psycho 44. Drukke jongen dus. Maar het moet gezegd, het 5-tal ( ook nog Laurens Thoeng, gitaar , Jo Mondelaers , bass en Josse Wijckmans, drum ) waren totaal niet onder de indruk en leverden een knalprestatie. Iets meer podiumlicht hadden deze jongens écht wel verdiend!
Panic! at the Disco kwam zag en overwon. Zo was het tot nu toe en zo was het ook deze avond. Deze brengers van punkpop/alternatieve emorock razen door Europa en de USA en branden zaal na zaal plat. Feit: ze beheersen het metier. Feit: deze groep hangt aan elkaar. Feit: deze band varieert dat het een lieve lust is ( van softe piano over emo over punk naar het echte rockwerk ). Feit: WAT een stembereik van Brendon Urie! Z’n bereik rijkt uit van de diepste donkerte waar de Titanic ligt tot de hoogte van een Bianca Castafiore. Van Kuifje, je weet wel.
Van minuut één tot de laatste noot hadden ze de fans mee. De zeer gevarieerde setlist maakte er een mooie avond van en verveelde geen moment. De echte diehard-fans werden verwend, want er werden tal van songs gespeeld van het eerste uur. Spencer Smith, Dallon Weekes en Kenneth Harris vullen elkaar zeer goed aan, maar verbleken toch in aanschijns van Brendon. De leadzanger is werkelijk van alle markten thuis en stak op z’n eentje bijna de volledige laatste cd in elkaar. Teksten, arrangementen…, je noemt het, hij doet het.
Leadzanger, piano/synthesizer, drum, gitaar … Alle instrumenten op het podium zijn beroerd geweest door de sympa frontman. En op de bühne komen daar nog de explosieve, soms theatrale bewegingen bij. Maar zo chaotisch dat het lijkt, zo is alles onder controle. Het summum is zoals steeds de backflip tijdens “miss jackson”. Everything under controle! No panic!
Panic! at the Disco staat als een huis, en blijft z’n reputatie, repertoire, stijl en fans trouw. De formule pakt nog altijd en sleet zit er niet op. Ondanks de , nog steeds, kleine schare fans, en de soms zwaardere emorock, moeten de heren toch een AB, of ja, zelfs een Lotto Arena kunnen inpakken. Er zit genoeg variatie in de discografie om meerderen te kunnen bekoren. Maar groeien doen, no Panic!
Setlist : Vegas Lights / Time to dance / Mona Lisa / Only difference / Let’s kill tonight / Gospel / Camisado / Hurricane / New perspective / casual affair / Ready to go / Miss Jackson / Nine / Intermission / End of all things / Lying / Nicotine / cabaret / Nearly witches.
Encore : Girls girls boys / Sins
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/panic-at-the-disco-29-04-2014/
Organisatie: Trix, Antwerpen
De lente is volop in het land en dat zorgt er voor dat de doorsnee-burger een stuk opgewekter door het leven gaat… Extra fijn is het als je dat lentegevoel kan combineren met de complexloze, lekker rechttoe rechtaan muziek van een band als Panic! At The Disco... Deze jongens hebben nochtans een verschrikkelijke periode achter de rug want van het oorspronkelijke viertal verlieten Ryan Ross en Jon Walker de band en zo bleven alleen nog zanger Brendon Urie en drummer Spencer Smith over.
Ondanks deze halvering koos men ervoor een nieuw album te maken en daarbij terug te keren naar de succesformule van hun eerste plaat. Dit betekent in concreto snelle gitaarrock met een wat theatrale en dramatische ondertoon. De meeste songs op dit album werden dan nog eens flink aangekleed met diverse instrumenten (xylophonen, piano, synths, strijkers) en met een aantal kinderkoortjes.
Op ‘Vices & Virtues’ horen we in totaal tien fijne popsongs met zeer catchy refreinen die in een rotvaart passeren. De beste nummers zijn wat ons betreft opener en eerste single “The Ballad Of Mona Lisa” en het meezingbare “Let’s Kill Tonight’ dat een duidelijk gothic- en industrialrandje heeft. Of Panic! At The Disco met ‘Vices & Virtues’ het succes van hun eerste album gaan evenaren is twijfelachtig maar dat betekent niet dat dit geen fijn plaatje is dat perfect past bij de tijd van het jaar!
Nederlands 
Français 
