Raymond Van Het Groenewoud - Great Gigs in The Park 2024 - Vlaams volksfeest in een eigenzinnige touch
Raymond van Het Groenewoud
De Casino (Kiosk)
Sint-Niklaas
2024-06-25
Erik Vandamme
Beoordeling: 8
Een icoon van de Vlaamse muziek, da’s Raymond Van Het Groenewoud (*****) zondermeer. Hij heeft een uitgebreid oeuvre aan klassiekers, hij brengt nog steeds platen uit en hij verkent graag nieuwe horizonten. Ondertussen 74 geworden, rust de man nog niet op zijn lauweren. In een goed gevulde De Casino (Kiosk), tijdens Great Gigs in the Park, ontpopt hij zich als een ras verteller pur sang; een lach, een traan en diverse kwinkslagen brengen de mensen aan het lachen, het huilen en het dansen. Tja, van alle markten thuis , zoiets … Kortom een Vlaams volksfeest in een eigenzinnige touch.
De formatie Kaat Van Stralen (****) opende, een ietwat vreemde eend in de bijt. Het publiek stond - op veilige afstand weliswaar - met gefronste wenkbrauwen te kijken naar de beweeglijke en schreeuwerige frontvrouw; op eerder punky wijze stond ze lekker keet te schoppen. Wat een wervelwind. Maar evenzeer klonk het intiem, gevoelig, o.m. met een liefdesbrief waarbij de emoties letterlijk op haar gezicht te lezen stonden.
Een link met het Nederlandse Sophie Straat is dan ook op z’n plaats, met de sound, de thema’s, de knettergekke teksten en soms een smartlap boven halen. Het kon allemaal. Er zijn nog groeimogelijkheden , dit was alvast 'Kleinkunst met een hoek af'.
Raymond Van Het Groenewoud had er duidelijk zin in, nu, was dit ooit anders … Elk optreden is een biografische terugslag met grapjes en grollen. Ook is hij een volleerd chansonnier met die intiemere songs.
Raymond grasduint doorheen z’n uitgebreide oeuvre met gekende en minder bij het groot publiek gekende songs. Geen jukebox dus.
Door zijn natuurlijk charisma heeft hij iedereen al snel mee in zijn muzikaal verhaal. “Maria, Maria ik hou van jou” zat vrij vroeg in de set. Hij schuifelt af en toe aan de piano, biedt een jazzy tune aan het materiaal , laat aan de verbeelding over en weet op die manier het publiek te ontroeren. Verder aan de piano, alleskunner Bram Weijters. Verdiend mocht hij in de picture ook staan, want hij weet Raymond aan te vullen en drijft de set op door zijn ongekende virtuositeit. Hij kan ook een potje zingen.
Raymond Van Het Groenewoud trok natuurlijk de meeste aandacht naar zich toe, maar de inbreng van de band mag niet worden onderschat. Hij laat zich naar goede gewoonte heel goed omringen.Er zijn enkele lekkere solo’s van de band en naast Bram sprong drummer Eric Bosteels in het oog.
“Je veux de l'amour” werd luidkeels meegezongen, “Twee Meisjes”, “Chachacha”, “Het verschil met mijn vriend Jan' en “Ze houdt van vrijen' waren mee hoogtepunten. Al die tempowissels werden even enthousiast onthaald.
Als de band even achter de coulissen verdwijnt, toont Bram in een solo aan, wat een volleerd pianist hij toch wel is. We maakten ons op voor een wervelende finale met het prachtige jazzy getinte “Brussels By Night”, die de chansonnier Raymond naar boven haalt. “Meisjes” was een ode aan alle meisjes en vrouwen, want 'meisjes zijn het mooist op aard' . Mooi. In hilariteit zingt over zijn relatie met zijn “Opblaaspop”, hij doet het hele park schaterlachen. Het aanstekelijke “Liefde voor muziek” besloot het concert met brio.
We kregen een leuke, eigenzinnige set van een volleerd volksmenner en troubadour, die na al die jaren nog steeds voluit gas geeft en nog niet op zijn lauweren rust.
Raymond Van Het Groenewoud is tekenend voor een Vlaams volksfeest, die jong en oud samenbrengt
Setlist: 1. Geef me kracht 2. Maria, Maria, ik hou van jou 3. Stem en schouders 4. Niets heeft nog zin (zonder jou) 5. Nu of nooit 6. Verlaten gebouw 7. Goesting 8. Intimiteit 9. Je veux de l'amour 10. Twee meisjes 11. Chachacha 12. Het verschil met mijn vriend Jan 13. Solidariteit 14. Zij houdt van vrijen 15. Brussels by night 16. Aan de meet 17. Genieten (Hier in je hitte) 18. Meisjes
Bis: opblaaspop en liefde voor muziek
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim heirbaut
Raymond V/H Groenewoud
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6248-raymond-van-het-groenewoud-25-06-2024.html?Itemid=0
Kaat Van Stralen
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6247-kaat-van-stralen-25-06-2024.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Raymond Van het Groenewoud - (West) -Vlaanderen boven!
Op een zonnige zondag zakten we af naar het West-Vlaamse Zwevegem, waar een soort kermis doorging met o.m. ook enkele optredens in open lucht, georganiseerd door The Finish. Het werd een (West )-Vlaams onderonsje, afgesloten met niemand minder dan Raymond Van het Groenewoud, die als prille zeventiger nog steeds fris en kwik op het podium staat.
Dat het programma op zijn minst merkwaardig was, bleek bij de openingsact Columbarium (****) die eerder een doom metal gerichte act zijn. Onlangs kregen we het spijtige nieuws dat Loose License ermee ophield, een band die in deze underground zijn stempel drukte. Gelukkig volgde kort daarop het heuglijke nieuws van de geboorte van een nieuw project Columbarium. Er is niet zoveel veranderd, maar toch hoor je een zwaarder geluid. We hebben te maken met een solide band waarbij de neuzen in dezelfde richting staan. Columbarium zorgt voor een donker, intens sfeertje, in schril contrast met de rest van de avond.
Ze schrijven een nieuw hoofdstuk en zijn klaar voor het grote werk . Uitkijken dus.
Met TuRF (*****) staat een puur West-Vlaams fenomeen op het podium, TURF is een gezelschap uit Roeselare die het begrip 'experimenteren' hoog in het vaandel draagt. Ze houden van improviseren, zijn sterk op elkaar ingespeeld en er is sprake van een grappige ondertoon , wat we halen uit hun teksten, waar wij als Oost-Vlaming niks van begrijpen.
TuRF zijn muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn, de riffs als de drums zijn overtuigend, sterk. Zanger, frontman Rino is een klasse verteller en straalt charisma uit. “Vloage” en “Stoasje” zijn lekker aanstekelijk; “Julie” op z’n beurt klinkt dan gevoelig. Gaandeweg was het publiek te vinden voor hun afwisselende sound. Fijn alvast en het toonde aan dat TuRF een veelzijdige band is .
Humor en speelsheid zijn belangvolle componenten in het oeuvre van Raymond Van Het Groenewoud (*****) . “Maria, Maria ik hou van jou” was dan ook een mooie opener. Raymond is een entertainer die perfect zijn publiek bespeelt. Na al die jaren is het sjiek hoe hij het doet! Speels zoals we hem voor het eerst live zagen in 1987 op de Lokerse Feesten. Songs als “Chachacha”, “Je veux de ‘l’amour” en “Twee meisjes” zijn krakers. Ook de minder bekende songs gaan er in als zoete broodjes.
Raymond van het Groenewoud bespeelt het publiek en hij is omringd door klasse muzikanten die zijn muziek naar een hoger niveau tillen. Het feest ging in stijgende lijn op “Meisjes”, enkele vrouwen vooraan gingen gewoon mee dansen. Op “Liefde voor muziek” ging het dak er compleet af.
Raymond Van Het Groenewoud zorgde voor het ultieme volksfeest om deze gezellige dag en brio af te sluiten!
Organisatie: The Finish, Zwevegem
Raymond van het Groenewoud sloot in de Stadsschouwburg van Brugge zijn tournee ‘Memoires van een balmuzikant’ af. Na twee jaar van concert naar concert klonken Raymond en co geroutineerd, maar nog niet versleten. In de set moest men geen “Meisjes”, “Je veux de l’amour” of “Liefde voor muziek” verwachten. De setlist van Raymond bevatte echter genoeg ontroerende kippenvelmomenten om die klassiekers te doen vergeten.
Raymond van het Groenewoud is een artiest die er al zo lang is dat men hem al eens durft te vergeten. Vanavond bewees hij dat we hem in ons geheugen moeten griffen. Raymond van het Groenewoud begon zijn optreden met “Aan de meet”, een nummer van zijn laatste album, ‘De laatste rit’. De accordeon van Gwen Cresens ondersteunde het zacht en ingetogen nummer dat het publiek vanuit de duisternis tegemoet kwam. “Moment” bleef in die sfeer hangen. De rustige nummers waren de opbouw naar een vrolijke “Bostella”, waarbij Raymond opriep “om gezellig samen te zijn”!. De zanger kon zich helemaal uitleven en zijn typische mimiek kwam alweer boven. Het zelfrelativerende maar romantische “Goeiemorgen ouwe rotkop” werd na ingehouden adem op luid applaus onthaald.
Raymond rakelde tussen zijn eigen songs herinneringen op aan zijn verleden in het orkest waar hij in ’67 deel van uitmaakte. Enkele hits van toen – “Gloria”, “La Bamba”, “A whiter shade of pale” – werden in flarden gebracht.
Raymond diepte daarna ook één van zijn eigen klassiekers op. “Mijn vriend Jan” gaat over een sportman, “die niet mag of kan drinken natuurlijk”. Dat Raymond van het Groenewoud zonder stem ook sterk uit de hoek kan komen bewees de band met de wals “Louis Waltz”. “Dat is Engels voor de wals van Louis”, klonk het droog, vooraleer de wals werd ingezet. Met “Het is zo lekker” werden de opgewekte melodieën doorgezet. Het geestige contrast tussen strofe en refrein maakte het geheel erg smakelijk. Het heerlijke samenspel bleek nagenoeg perfect na twee jaar touren. Tijdens “Omdat ik van je hou” minderde de set weer vaart, terwijl Raymond zich van zijn meest romantische (en stroperige) kant liet zien. De band besloot uiteindelijk om toch nog een sociaal geëngageerd nummer te spelen. Prompt werd het sarcastische “Help de rijken” ingezet, een nummer over de besognes van die arme rijken.
Het instrumentaal nummer “De maan is verhuisd” na de pauze duurde wat lang, en gaf het publiek de tijd om te denken aan de berg afwas die nog thuis lag. Gelukkig had men niet de tijd om zich met nog grotere zorgen bezig te houden, want “Warme dagen” had een leuk deuntje dat deed verlangen naar de zomer. In “Ik ben God niet” werd verzekerd dat Raymond God niet was en sprankelden de klanken van de accordeon over het geheel heen. Daarna volgden “Moedertaal”, “Lied van de zee” en “Kind van het weekend”. Raymond was sommige van die nummers “kotsbeu”. Daarom moest er een feestelijk nummer volgen. Drummer Cesar Janssens zette zijn feesthoedje op en dromde de vettige hoempapa muziek enthousiast mee. De bijpassende lalala’s uit het publiek volgden gezwind en hoorden helemaal bij het nummer.
Het geweld werd opgevolgd door het mooiste nummer van de avond, “Maanlicht”. Het kalm, klein en puur geluid zorgde voor geluk en verdriet bij het publiek. Het was een prachtige afsluiter van de avond. De toeschouwers bleven ontroerd achter en het was wellicht geen toeval dat Raymond “Opblaaspop” als uitsmijter gebruikte. De schunnige maar opgewekte song stuurde de mensen alsnog vrolijk weg.
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
Nederlands 
Français 
