Er is ooit een tijd geweest waar we halsreikend uitkeken naar een nieuwe release van RHCP. Met een occasionele sok over de lul getrokken en flink wat pili pili in hun gat overweldigden ze ons destijds met venijnige en withete funk-rock albums als ‘The Uplift Mofo Party Plan’, ‘Mothers Milk’ en natuurlijk de mijlpaal ‘Blood Sugar Sex Magik’. Maar dat is ondertussen al 30 jaar geleden, daarna gingen de sokken definitief terug de kast in en werd de wilde furie met de jaren meer en meer getemperd. Jawel, het gevarieerde en boeiende ‘Californication’ was nog een voltreffer, maar platen als ‘By The Way’ en ‘Stadium Arcadium’ moesten het stellen met enkele zeldzame opflakkeringen tussen een hoop vulling. En het werd nog erger, de Peppers hadden het volledig verkorven toen we merkten dat op albums als ‘I’m With You’ en ‘The Getaway’ al helemaal geen koren meer tussen het kaf zat.
Wat wij vreesden en eigenlijk ook wel verwachtten is wel degelijk het geval, ‘Unlimited Love’ is de logische volgende stap in de teloorgang van de Peppers.
Naar verluidt zou de terugkeer van John Frusciante de Peppers een nieuwe boost gegeven hebben. Moet u mij eens komen vertellen waar dat dan aan te horen is, want wat Frusciante hier vooral doet is netjes binnen de uitgezette lijntjes kleuren, zijn gitaarspel ligt mijlenver van de creatieve psychedelische weirdness van zijn talrijke soloplaten. Frusciante is een briljante gitarist, alleen maar jammer dat hij bij de Peppers aan de leiband moet. Enkel op de zeldzame uitschieters “Here Ever After”, “The Great Apes”, “These Are The Ways” en “The Heavy Wing” lijkt de bende nog eens als vanouds uit de bol te gaan en komen ze een klein beetje in de buurt van hun beste periode. Maar 4 deftige songs op een totaal van 17 tracks is wel een heel magere oogst, als je ‘t ons vraagt. Voor de rest horen wij fletse ballads, lauwe ongeïnspireerde funk en slijmerige meezingertjes. De Peppers lijken wel wanhopig op zoek naar een hit a la “Under The Bridge” of “Californication”, maar ze komen nergens verder dan een lauw doorslagje.
Heet zijn de Peppers al lang niet meer, verwelkt des te meer.
De Red Hot Chili Peppers hebben de chili en de peper terug gevonden, als we hen live aan het werk zien, deze was wat gesmolten op de tong en uitgezweet in de broek . De gekende sok over je-weet-wel-waar, hing/hangt halfstok de laatste jaren, het jonger maatje van Kiedis – Flea – Smith, Josh Klinghoffer, probeert het oude vuur aan te wakkeren.
Qua plaatniveau zit het wel goed , maar nu ook niet meer dan dat , want nergens kleurt het buiten de lijntjes .
‘The getaway’ bevat een rits sfeervolle, geraffineerde tracks; er zijn een paar nummers met adrenalinestoten door het schurend geluid, gedirigeerd door de diep funkende , dampende, grommende bas van Flea. “Goodbye angels , “Go robot”, “Detroit”, “This ticonderoga” geeft de kans de doortastende smaak van een chili peper te laten indringen. De single “Dark necessities” zit ergens tussenin en ook met “Sick love” hebben ze een sterke aangename track.
De stroop mag wel rijkelijk gesmeerd zijn , het zijn en blijven dolle vijftigers die een volgende jeugd beleven.
Ze deden beroep op Danger Mouse , die we kennen van werk van Gorillaz , Gnarls Barkley en Beck , die mede ervoor zorgt dat de arrangementen een zwierige , subtiele touch krijgen .
‘The getaway’ is een luchthartige, smaakvolle funky popplaat geworden. The RHCP geven zich nog niet gewonnen …
De beoordelingen die we de voorbije weken konden lezen over dit ondertussen tiende studioalbum van de Red Hot Chili Peppers lieten niet echt het beste vermoeden. Met een ietwat bang hart begonnen we dus aan de recensie van een van onze all time favorite rockbands.
Na een tiental luisterbeurten kunnen we stellen dat de Peppers op safe speelden en gewoon een goeie plaat afleverden zonder dat er echt instant klassiekers op staan. Het is overduidelijk dat deze multimiljonairs zich houden aan dezelfde succesvolle formule die ze sinds jaren eind jaren negentig hanteren. Dat betekent dat het vooral de typische gekende zanglijnen van Kiedis en de uitmuntende ritmesectie (met een vrij prominente rol voor drummer Smith) zijn die zorgen voor een stevige basis.
Nieuwe gitarist Jos Klinghoffer heeft de onmogelijke taak om John Frusciante te vervangen maar hoewel hij zich niet uitdrukkelijk profileert, is ie best verdienstelijk. Het zorgt voor veertien nummers die stuk voor stuk een eigen smoel hebben.
Vooral de drie eerste nummers vielen bij ons enorm in de smaak. “Monarcy Of Roses” en “Factory of Faith” zijn zwierige nummers met stevige skatepunkgitaren, “Brendan’s Death Song” is op zijn beurt een akoestische track die misschien wel niet kan tippen aan “Under The Bridge” maar toch een van de hoogtepunten op dit album is.
De rest van de plaat herbergt nog heel wat afwisseling en diverse fijne momenten. Ongetwijfeld zullen er hieruit nog een aantal singles uit geput worden maar welke dat zullen zijn is voor ons niet zo simpel aangezien er eigenlijk geen slechte nummers te horen zijn.
Het zal er ongetwijfeld voor zorgen dat de populariteit van de Red Hot Chili Peppers niet zal achteruitgaan.
We kijken alvast uit naar de komst van deze band op een van de grote festivals tijdens de zomer van 2012.
Nederlands 
Français 
