Het was een druk jaar voor Reena Riot. Vorige week speelde Reena Riot het laatste concert van dit jaar, gratis nog wel, in zaal Harmonie in Oudenaarde. En het was ook nog eens de verjaardag van zangeres Naomi Sijmons. Ook zonder verjaardagstaart en bloemen was het al een leuke avond.
Reena Riot kan tevreden terugkijken op het jaar: veel persaandacht voor het album, kunnen spelen in de AB, de Handelsbeurs, de Arenberg en op Cactus, een paar keer Nederland, … Er zijn bands die het met veel minder moeten stellen. En toch. Op basis van dat debuutabum (‘Nix’) zou je verwacht hebben dat het nog wat harder mag gaan voor deze fantastische band. Een single die inslaat en die zowel op StuBru als Radio 1 in heavy rotation geraakt, dat is het zetje dat ze misschien nog nodig hebben.
Naomi is de spil van Reena Riot. Zo beheerst en gefocust als ze is als ze zingt en speelt, zo flapuit en onbeholpen is ze tussen de nummers in. Het laatste concert van een lange reeks, toch ook jaren ervaring op de teller, veel kennissen in de zaal en toch zoveel zenuwen dat gitarist Jan haar moet helpen met haar kapodaster.
De hele set in Oudenaarde is opgebouwd uit materiaal van ‘Nix’. Starten doen ze met” Tonight” dat op het album de hekkensluiter is. Vooraan in de set verliest die song misschien wat van zijn epische karakter, maar als schot voor de boeg kan het wel tellen. De Harmonie is dan al mooi volgelopen en het publiek is meteen mee. Na “Tonight” gaat het verder met “Siren” en “Knife”, beiden met dezelfde rustige opbouw en vooral dezelfde bezwerende intensiteit. Een beetje als Sinead O’Connor en PJ Harvey, maar dan van een paar albums voorbij hun debuten. In alle songs klinkt Reena Riot vol en gerijpt.
“Good Old Waltz”, springt er in de lyrics en muziek wat uit en biedt zo een moment van verstrooiing voor wat nog komt.: de opnieuw heel intens gebrachte tracks als “Shadow”, het aan overleden dierbaren opgedragen “Bird”, “Somewhere” en het magistrale “Mountains”. De brute noiserock van “All Systems Down” haalt het publiek uit zijn trance en dan zat Reena Riot met “Waitin” al aan het einde van de set. Bij de bisnummers neemt eerst alleen met haar gitaar “Into Dust” van Mazzy Star voor haar rekening. De band komt er bij voor “Undone” waarbij het publiek makkelijk kan aangespoord worden om mee te zingen.
Live doet Reena Riot wat ‘Nix’ doet op je platenspeler: schrammen en builen op je ziel en dan een glimlach waardoor je alles weer vergeet.
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Filip Van der Linden)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/harmonie-oudenaarde/reena-riot-28-11-2019.html
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Het heeft wat aarde in de voeten gehad vooraleer er een debuutplaat kwam na het behalen van de finale van Humo’s Rock Rally in 2012. Eerst was er het overlijden van haar vader (Fons Sijmons van The Scabs) in 2013 en daarna kwam het maar niet van de grond. Maar eigenwijs en doelbewust werd er samen met Jan Myny (gitarist van het eerste uur) verder gewerkt en een nieuwe band op poten gezet. Met Alan Gevaert (bas), Bernd Coene (drum) en Thomas Werbrouck (Organelle, gitaar, …) was de band compleet. Zo werden er vervolgens opnames gemaakt die resulteerden in ‘Nix’. Een hoogstaand debuut.
Om de avond te starten kwam eerst nog Ila haar ding doen. We zagen haar vorig jaar aan het werk in Humo’s Rock Rally en waren wel onder de indruk van het kleine vrouwtje met haar elektrische gitaar en massieve stem. Een ongeslepen diamant vonden we haar toen en dat is ze nog steeds. Ze moet dringend werk maken van een band rond haar. Dit zal haar grillige en eigenzinnig nummers goed doen en zou haar ritmisch binnen de lijntjes houden.
Daarna kwam Reena Riot, het was tenslotte hun avond, het podium op. Zichtbaar en voelbaar met de nodige spanning werd het eerste nummer ingezet. Eerst een kabbelend begin om dan in de finale groots te klinken. Dit zullen we nog enkele keren horen. Bijvoorbeeld bij het wondermooie “Mountains”. Het pompende “All Systems Down” maakte indruk. Er werd een meezingmoment ingelast op het catchy “Shadow of The Sun”. Het was een moeilijke en intense maand geweest zei Naomie en daarom werd “Bird” opgedragen (ik denk dat ze het over Willy Willy had) aan de mensen die er niet meer waren maar waar hun muziek ervan verder zou leven. “Waiting” met bluesy en trein geïnspireerde ritme was ook meer dan de moeite.
De band speelde haast feilloos en met de nodige maturiteit. De muziek straalt energie, intensiteit en warmte uit. Dit was een release en een performance van internationale allure.
Jawel. Reena Riot is een band om te blijven volgen. Waarschijnlijk zullen we op radio 1 wel nu en dan een song van ‘Nix’ voorbij horen komen. Ze verdienen het en ze hebben het zelf afgedwongen. Reena Riot is klaar voor meer.
Organisatie: Gentlepromotion + Handelsbeurs, Gent
Het was een tijdje stil rond Reena Riot. Na een deelname aan Rock Rally in 2012, en twee daarop volgende EP's. 'Reena Riot' in 2013 en 'Stop/Reverse' in 2014. Komt nu eindelijk het debuut op de markt 'Nix'. Dit debuut verscheen eind januari en wordt voorgesteld in Handelsbeurs, Gent op 22 februari en op 7 maart in Arenberg, Antwerpen. We hadden een gesprek met zangeres/frontvrouw Naomi Sijmons en gitarist Jan Myny over heden, verleden en toekomst.
Waarom heeft het zo lang geduurd eer dit debuut op de markt kwam?
Jan zegt daarover: ''In het verleden zijn er dingen gebeurd, op persoonlijk en andere vlakken, die niet klopten. We voelden aan dat we niet de vrijheid kregen met de band om ons ding te doen. Omdat we de indruk hadden op een dood spoor te geraken daardoor, hebben we het roer compleet omgegooid en zelf het heft in handen genomen''. We gingen bewust op zoek naar muzikanten en entourage die samen met onze dezelfde kant opkijken.
Wat nu het geval blijkt te zijn.''. Dat is ook de reden waarom er, naar mijn aanvoelen veel frustratie en zo schuilt achter deze plaat. Op die vraag zegt Naomi en ook Jan volmondig. ''We hebben ons losgerukt van dat verleden, zijn met een schone lei begonnen en moesten dus al die opgekropte emoties wel ergens vrij laten''. Vandaar dus.
Ook de foto op de platenhoes blijkt een statement te zijn?
"Vooral waren we op zoek naar iets uniek. Ok, ook dit is wel voorgedaan. Maar je kunt het inderdaad een statement noemen waarbij ik vooral me van mijn meest - laat ons maar zeggen - menselijk en naakte kant wilde laten zien, iets wat te weinig wordt gedaan in dat toch wel gemaakte wereldje dat muziek en aanverwante business helaas wel kan zijn.''
Het valt trouwens op hoe gevarieerd die schijf in elkaar steekt
''Ook dat is logisch omdat je te maken hebt met muzikanten die elk hun eigen muzikale smaken naar voor brengen'' Zo is Naomi dus eerder fan van bands als Sonic Youth, en dweept Jan eerder met elektronische muziek en Portishead. Een van de andere muzikanten houden van meer donkere muziek. En zo kunnen we nog even doorgaan. Al die smaken zorgen ervoor dat je een gevarieerd aanbod kunt voorschotelen''.
Naomi voegt daar aan toe: ''Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om een nieuw statement te lanceren. Muzieksnobisme moet stoppen! We zijn allemaal verschillende mensen met verschillende muzikale smaken. Dat kreeg ik thuis ook ingelepeld trouwens. Het was niet omdat mijn ma een bepaalde stijl van mijn pa niet goed vond. Dat dit daarom per se niet goed is, of net wel. Uiteraard verschillen smaken, maar moeten we daarom onze neus optrekken voor andere muziekstijlen? Bij Reena Riot zorgt het voor een kruisbestuiving die dan weer zorgt voor en inderdaad heel gevarieerd aanbod. Net doordat we elkaars smaken respecteren, en ieders inbreng daarin belangrijk vinden.''
Naomi vertelt daarover het verhaal dat haar vriend een fan is van Bryan Adams en dus gaat zien. Haar ma heeft door het verleden eigenlijk een afkeer gekregen van Bryan Adams. ''Toen The Scabs op Werchter stonden (1992) zaten ze wat te keuvelen met o.a. Red Hot Chili Peppers. Bryan Adams kwam binnen en iedereen moest weg. Dat heeft een slechte indruk gemaakt op ons ma.'' Maar ze zei daar ook bij, mag je daarom niet naar Bryan Adams gaan zien? Ja toch? We moeten vooral stoppen met denken dat onze eigen muzikale smaak beter is dan deze van een ander. Muzieksnobisme moet dus stoppen! Laten we daar met zijn allen aan werken''.
Ook al vind ik dat Reena Riot ondertussen heeft bewezen zelf stevig in de schoenen te staan, je kunt niet voorbij aan de vraag of vader Fons een invloed heeft gehad om de muzikale smaken van de band?
Naomi: '' Zoals elke puber heb ik dus ook wel gerebelleerd. In die periode moest ik dan ook niet zoveel hebben van de muziek van mijn pa, ik was het ook wat beu altijd met hem mee te spelen. Daarom ook Sonic Youth, een band waar mijn pa niet zo moest van hebben. Maar gaandeweg geef ik toe dat zijn muziek me nu wel ergens beïnvloed met het ouder worden''.
Is het trouwens goed combineerbaar? Want sommige doen ook andere projecten?
Jan: Ikzelf focus me nu op Reena Riot want Mel Dune is nu voorbij. Ook Naomi , die ook mee werkt: 'Bird Change Color' - een zeer fijn project waar ze veel plezier aan heeft beleefd trouwens - focust zich nu volledig op Reena Riot''. De andere bandleden zitten wel in nog andere projecten, maar daar gaat het dus om de juiste afspraken maken''.
'Nix' wordt in zowel Gent als Antwerpen voorgesteld? Zijn er nog verdere plannen voor het nieuwe jaar?
''Op het moment zijn er links en rechts wel onderhandelingen bezig en zo, volg gewoon onze facebook voor updates: https://www.facebook.com/reena.riot/
Is er trouwens eigenlijk een soort einddoel wilden we graag weten?
''Op zich is dat een moeilijke vraag, maar we zouden heel graag toch eens in het buitenland staan al is dat in een obscure zaal of zo. Dat is al een ambitie. Maar vooral doen wat we graag doen en verder groeien met de band. Op dit moment gaan we vooral ons debuut promoten, zoveel mogelijk. Maar het is wel de ambitie om binnen tien jaar nog steeds diezelfde kant uit te kijken, ondanks of net door onze verschillende achtergronden''
Bedankt voor dit fijne gesprek, en veel succes in het nieuwe jaar en de komende jaren.
Beloftevol starten kan wat risico’s inhouden. De verwachtingen liggen hoog gespannen en je moet met deze druk kunnen omgaan. Maar gelukkig drijft kwaliteit vroeg of laat toch meestal naar boven. Reena Riot haalde de finale van Humo’s Rock Rally in 2012. Het heeft dus wel wat aarde in de voeten gehad vooral er een full album geboren werd. Om dit album te maken trokken ze zich terug van de hippe en bewoonde wereld. Om niets aan het toeval over te laten nam de band de productie in eigen handen en kozen ze voor de compromisloze aanpak. De micro’s werden in een leegstand Antwerpens havenpand gezet. Het resultaat mag er dan ook zijn.
Naomi Sijmons die de hoofdvocals voor haar rekening neemt , toont ze aan dat ze veel aan kan met haar stem. De ene keer klinkt ze als een rock bitch a la Anouk (op “All Systems Down”) en een andere keer klinkt ze als een indiepop zangeresje. Denk ook aan artiestes zoals Beth Hart, Neeka, PJ Harvey… Gelijk welk jasje ze aantrekken , het klinkt warm, intens en soms stormachtig. Ze putten uit de rijke muziekgeschiedenis om er dan vervolgens hun eigen ding mee te doen. “Waiting” heeft blueskenmerken in de groove en de zang doet denken aan het zuiden van USA toen de negers op de coton plantages zongen. “Knife” is dan iets luchtiger en past eerder in de indiepop hoek.
Dat maakt van ‘Nix’ een variërend en puik album met een volwassen sound. Dat is niet verwonderlijk als je leest wie er allemaal deel uitmaakt van de band. Naomi Sijmons (Birds That Change Colours), Jan Myne (Mel Dune), Alan Gevaert ( Deus, Chantal Acda), Bernd Coene (Tiny Legs Tim) en Thomas Werbrouck (Krankland).
Reena Riot weet hier een prachtige sound neer te zetten die de veelzijdige vocals van Naomi Sijmons perfect weten te dragen. Als dat geen klapper wordt in 2019 dan weet ik het ook niet meer.
Reena Riot is het alterego van Naomi Sijmons , jawel dochter van de Fons van The Scabs . De jonge dame heeft haar debuut EP uit, met een vijftal overtuigende songs . Ze heeft zich weten te omringen met goed op elkaar ingespeelde muzikanten .
Dromerige melodieuze pop , bepaald door een rauwe , dreigende emotionele tune, die haar in de finale van Humo’s Rock Rally brachten . Ze balanceert ergens tussen Polly Harvey, Ani Difranco, Edi Brickell, Alanis Morissette, Janis Joplin en het songwriterschap van Elliott Smith en Thurston Moore van Sonic Youth .
Afwisselend werk , waarbij een paar pure , oprechte , eerlijke semi-akoestische nummers terug te vinden zijn. We kunnen nog veel moois verwachten van deze beloftevolle artieste!
Nederlands 
Français 
