The Robert Cray Band - Great Gigs in The Park 2025 - Robert Cray brengt de 'Soul' into the 'Blues'

Een compleet vol gelopen park én een opvallend iets ouder publiek voor twee blues gerelateerde acts, die zorgden voor een avond gezellig samenzijn. Een topavond pur sang. Met The Robert Cray Band (****) had de organisatie een klepper van format. De ondertussen 71jarige virtuoos maakt het zijn publiek echter niet altijd even gemakkelijk, maar het is zo’n typisch kenmerk aan de man en zijn capriolen op gitaar. Hij weet op alle vlakken te imponeren, integer als extravert, binnen een gezapige 'soulvolle' context en sfeer.
Hij kon putten uit een arsenaal herkenbare nummers en hits, eigenwijs toegankelijk.
In eerste instantie waren vooral voorwie houdt van avontuur en de 'die hard' fans op hun wenken bediend.
De solo's voelen misschien slordig aan , maar niets is minder waar , gezien het uitgekiende spel . Een song als “Phone Booth” - omgedoopt naar  “voor Siant Nicholas” in plaats van Chicago wist iedereen te bekoren. “You're Everything” en “Two steps from the end”- geschreven door Jim Pugh – waren de eerste hoogtepuntjen. 
Cray en C° zijn virtuozen in hun vak , die hun instrumenten voldoende ruimte laten Ook vocaal intrigeert de man. Op “I don't Care” kwam de klemtoon op zijn prachtige soulvolle stem; hij is nog niet versleten als prille zeventiger. “(Won't Be) Coming Home" was muzikaal een glorieus moment en had een kwinkslag naar zijn bassist, die al vier echtscheidingen achter de rug heeft. "Right Next Door (Because of Me)" - de grootste hit van de Robert Cray Band, palmed het publiek totaal in. Hier wachtten ze op.
We kregen anderhalf uur lang een uiterst genietbare set, die soms een meezingkarakter had. En er werd wel eens een dansje geplaceerd. Mooi. In de bis volgden nog “Shiver All Over" en het bijzonder groovy "This Man". Wat een emotievol, ontroerend, broeierig optreden door die charismatische soulvolle aanpak ! 
‘Robert Cray puts the  'soul' into the 'Blues'' schreven we. Het daverende applaus was hoedanook gemeend!

De support was vanavond 'net iets meer' dan Robert Cray. Fred & The Healers (*****) dompelt ons onder in een bluessfeer, die de dansspieren aanspreekt. Deze muzikanten zijn op elkaar afgestemd, de soli klinken scherp, energiek en gedreven . De band, meesters in het genre,  wist het publiek warm te maken op Robert Cray en palmt het gaandeweg volledig in.

Pics homepage @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

In de jaren tachtig werd Robert Cray onthaald als de nieuwe wonderboy van de blues, de man die een nieuwe frisse wind blies in het genre en daarmee tot in de mainstream en zelfs tot in Torhout Werchter geraakte. Beetje vreemd, want eigenlijk speelde Robert Cray een vrij conventionele soort blues die clean genoeg was om niemand tegen de borst te stuiten en die niet echt iets wereldschokkend nieuws te bieden had.
Na al die jaren is de aandacht voor de man zijn muziek sterk geluwd en tot normale proporties teruggebracht. Robert Cray heeft zich gewoon verder kunnen perfectioneren in zijn geliefkoosde genre en heeft een hoop meer dan behoorlijke maar weinig opvallende platen gemaakt (zo een 20 albums ongeveer en die zijn min of meer onderling verwisselbaar, u heeft genoeg aan een stuk of drie).

In een uitverkochte Zwerver bleek vanavond dat Cray aan zijn formule trouw is gebleven. Proper gespeelde en cleane blues met een pak soul en enkele funky uitstapjes. Een goedgeluimde Robert Cray toonde zich niet alleen een begenadigde gitarist maar ook een uitmuntende zanger. Die heldere stem van hem barstte van de soul en zijn gitaarsolo’s waren vloeiend en tot in de puntjes verzorgd. Er werd duidelijk binnen de strakke lijntjes gekleurd wat echter niets afdeed aan de intensiteit en de bezieling van Cray en zijn band, waarin vooral de bedrijvige keyboardspeler Jim Pugh een hoofdrol speelde.
Robert Cray sprong spaarzaam om met het oudere materiaal waar het gros van het volk nochtans wel zat op te wachten. Hij speelde daarentegen een hoop nieuwe songs die weliswaar allemaal netjes binnen zijn gekende afgelijnde stijl pasten. Toch waren het oudjes als “Phone boot” en vooral “Smoking gun” die voor gensters zorgden.
Verrassend was het hele gebeuren niet, muzikaal viel het altijd binnen de juiste plooien, en dat was ook de betrachting van de groep.

Wat groep en publiek betrof een geslaagde set dus, wat ons betrof mocht er wat meer modder aan de blues hangen. Robert Cray was wel aardig op dreef, maar het ware een stuk spannender geweest mocht hij wat meer uit de bol zijn gegaan, hoewel we er aan twijfelen of ie dat überhaupt ooit al eens gedaan heeft.
Desalniettemin een genietbaar optreden van een klasbak die de blues (en de soul) in het bloed en de aderen heeft zitten.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/robert-cray-band-11-07-2012/

Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)