Ferm ondergewaardeerd is Shearwater aka Jonathan Meiburg, die al een pak platen uit heeft. Zestien jaar al is de getalenteerde sing/songwriter en ornitholoog bezig. Met Shearwater hebben we nog steeds een rits evenwichtige songs, tussen indiefolkende rock , 70s psychedelica , 80s referentie en progrock, die intens spannend , sfeervol, broeierig , opbouwend en organisch zijn .
De songs zijn subtiel uitgewerkt, of kunnen sober, innemend , gevoelig zijn en worden gekenmerkt door die zwevende elektronica en z’n pakkende zang. “Filaments”, Pale Kings”, “Radio silence” en Stray lights- at Clouds Hill” zijn er hier een handvol om in te lijsten, door die intrigerende , repeterende , opbouwende ritmiek, die ergens een Talking Heads , een Deerhunter of Luka Bloom sfeertje oproept . Na al die jaren overtuigt Shearwater ons door die magnifieke, sterke songs …
Jonathan Meiburg is de spil van Shearwater, de Americana band die onder zijn leden ook Thor Harris had, die tegenwoordig bij Swans het slagwerk voor zijn rekening neemt. Meiburg is naast artiest ook ornitholoog, en schreef zijn thesis over de Zuid-Amerikaanse Caracara, een roofvogel die in Patagonië leeft …
Shearwater wordt bij een kleine groep van kenners gewaardeerd voor albums als ‘Palo Santo’ en ‘The Golden Archipelago’. Daar kan wel eens verandering in komen met het nieuwe album ‘Jet Plane and Oxbow’, waarin Meiburg het roer volledig omgegooid heeft. ‘Jet Plane and Oxbow’ is een groots opgezette protestplaat tegen de Amerikaanse politiek, muzikaal geïnspireerd door de vroege jaren tachtig, en meer bepaald door Talking Heads en Bowie’s ‘Scary Monsters’. Voor mij is dit alvast één van de topplaten van 2016. Net als ‘Lost in the dream’ van The War on Drugs dat de jaren zeventig naar de eenentwintigste eeuw haalde, doet ‘Jet Plane and Oxbow’ dat voor de jaren tachtig. We waren benieuwd hoe Shearwater dit ambitieus werkstuk op het podium ging neerzetten, wat met zo een rijke productie niet altijd evident is.
In ieder geval had Shearwater ook aan het visuele aspect gedacht: zo stonden er fluo-buizen op het podium, en betrad Jonathan Meiburg op theatrale wijze het podium: hij droeg een zwarte handschoen, waar een lamp in verborgen zat, waarmee hij David Bowie-gewijs zijn gezicht bescheen. “Prime” schoot stevig uit de startblokken met zijn mix van Mark Hollis en Sixteen Horsepower; de nadruk zou in dit concert vooral op de gitaren en de imponerende stem van Meiburg komen te liggen. Niettemin speelde de rest van de band ook een heel belangrijke rol, in “Filaments” legde de drummer een dansbare groove als basis, waarboven de keyboardspeelster pianoklanken lardeerde zodat we ergens bij Talking Heads uitkwamen. De aanslagen op de drumcomputer leverden de Afrikaanse accenten en de jaren tachtig-klank die dit verder ondersteunden. De tweede gitarist begeleidde dit retro-futurisme met laserstralen die uit zijn gitaar alle richtingen uitschoten. Hier was duidelijk veel zorg besteed aan de podium-act, ook al is de tour van Shearwater kleinschalig want de vijf bandleden, hun instrumenten en de podiumattributen moesten allemaal in hun tourcamionette passen. Meiburg was zichtbaar opgetogen dat ze met deze tour de stap konden maken van de kleine Rotonde naar de Orangerie. Het grote gebaar werd niet geschuwd in “A long time away”, dat stadionrock op menselijke schaal bracht: 1984 was helemaal terug met invloeden van vroege U2 en Springsteen. “Quiet Americans”, voortgestuwd door een proto-beat, ging aan de haal met Bowie, hoe kan het ook anders. In het uit ‘Palo Santo’ geplukte “Seventy-four, seventy five”, viel vooral de imponerende stem van Meiburg op, soms op het randje van het theatrale, veel raakpunten waren er hier met John Grant of Sun Kil Moon. “Pale Kings” was episch, zonder bombastisch te zijn, en in één van de volgende nummers haalde de band een verrassend trucje uit, de instrumenten stierven weg, maar bleven voortspelen, alsof iemand aan de mengtafel met de schuivers zat te experimenteren. Die ruimte in de nummers was wel een constante in de set van Shearwater, Meiburg en zijn band gaven ieder nummer de nodige ruimte om te ademen.
In Texas luisteren ze blijkbaar niet alleen naar Bowie, ook krautrock stond op het menu vanavond, het zijn niet alleen de Chilenen van Follakzoid die een motorische groove kunnen neerzetten, ook Shearwater slaagt hierin met glans. Meiburg trok een paar vingerloze handschoenen voor zijn laatste nummer, en we begrepen pas waarom, toen er plots tien laserstralen de zaal inschoten. Nog eens, de podiumact was af.
In de bis trakteerde Meiburg ons op twee covers uit ‘Lodger’, zijn lievelingsalbum van Bowie, en dat vatte de avond perfect samen. Shearwater heeft een ambitieus album uit, en de podiumact is klaar voor de grote zalen en de stadions. Nu het publiek nog, maar met dit album moet het lukken om een grote stap vooruit te zetten.
Setlist: Prime/Filaments/A long time away/Rooks/Quiet Americans/You as you were/Wildlife in America/Seventy-four, seventy-five/Pale Kings/Backchannels/Radio Silence/Stray light at clouds hill
Bis: Dj (David Bowie-cover)/Look back in anger (David Bowie-cover)
Bis twee: I was a cloud
Organisatie: Botanique, Brussel
Al ruim veertien jaar is sing/songwriter en ornitholoog Jonathan Meiburg bezig met z’n Shearwater en brengt hij evenwichtig materiaal , pure indiefolkende songs , die intens spannend klinken , broeierig , opbouwend en organisch zijn . De songs zijn subtiel uitgewerkt, of kunnen sober, innemend , gevoelig zijn en worden gekenmerkt dor z’n pakkende zang. Hij heeft nu een tussendoortje uit , met deze ‘Fellow travelers’ , een verzameling nummers/covers, die hij heeft opgenomen van artiesten, waarmee hij samen op toer was . Het zijn cd tracks van o.m. Jesca Hoop, Xiu Xiu, St. Vincent, Clinic, Wye oak en The Baptists Generals. De bekendste zijn “Natural one” van de Folk Implosion en “Hurts like heaven” van Coldplay , die de originele doen verbleken . En er is één eigen song van Meiburg met Sharon Van Etten .
‘Fellow travelers’ is een tussendoortje die zeer zeker naast het andere eigen plaatwerk van Shearwater mag geplaatst worden .
De nieuwe plaat van Jonathan Meiburg en zijn Shearwater completeert het drieluik van het in 2006 verschenen ‘Palo Santo’ (vierde cd al) en ‘Rook’. Voorheen combineerde hij het werk van Shearwater met zijn vriend Will Sheff , de spil van de americana band Okkervil River. Als afgestudeerd ornitholoog (bandnaam is afgeleid van een zeevogel) kunnen we niet omheen thema’s als vogels, zee en bossen. De songs ademen ook die sfeer uit. Ze waren de inspiratie van onderzoekende kampeertrips langs eilanden als de Falklands, Madagascar, Tiera del fuego en aantal Chatham – eilanden van Nieuw-Zeeland.
Pure indiefolkende songs, broeierig, intens spannend, opbouwend en organisch, die subtiel gearrangeerd zijn met de gepaste bombast en een zuiver pakkende zang. Het luisterend materiaal steekt goed in elkaar, is harmonieus en klinkt uitermate boeiend. Een sterke plaat op zijn geheel dus!
Het Amerikaanse Shearwater was in het voorjaar te zien op het mini indoortje Pukkelpop, Polsslag, waar hun romantisch, ontroerend en meeslepend materiaal van alternatieve indiefolk en americana een krachtig muzikaal kleedje toegestopt kreeg. De teksten van Jonathan Meiburg zijn doorspekt van natuurbeelden, want naast muzikant is deze songwriter een vogeldeskundige, en hij laat z’n ervaringen duidelijk doorschijnen. De vernuftig in elkaar gestoken songs hadden toen een opwindende draai.Vanavond kozen ze voor een evenwichtige aanpak, klonken ze minder heftig en de snedige songs van het vorig jaar verschenen ‘Rook’ stonden tegenover enkele dromerige intimiti.
De band werkt aan een nieuwe cd en wou het talrijk opgekomen publiek in de Balzaal trakteren op enkele try-outs van het materiaal in de steigers. De sfeerschepping stond voorop door het afwisselende en uitgebreide instrumentarium, die kleur en subtiliteit gaven, gedragen door de helder, indringende, soms hoog uithalende vocals van Meiburg (Buckley meets Bon Iver).
We waren de eersten zijn om te horen hoe ze live “Meridian en “Landscape” speelden, hoogst waarschijnlijke de titels van hun nieuwe sfeervolle, dromerige on-the-road pop. Ze stapten over naar de broeierige intensiteit van “Rook” en “Sing, little birdie”; ze wisselden ze op hun beurt af met het stevige “Century eyes” en “74/75”. Ze verloren o.a. op “Hidden” en het gekende ”The snow leopard” die verdomde subtiliteit van geluidjes van xylo, flute, cello, een soort zingende zaag, een soort speciaal houten plaat met staafjes, en zachte toetsen en piano niet uit het oog, songs gekenmerkt door een sterke, steeds forsere opbouw. Meiburg zong alsof z’n leven er van af ging. Op het eind trok de band verder de lijn door van ‘Rook’ en haalde behoorlijk uit op de nieuwtjes “Corridors” en “Castaways”.
Het waren tot de verbeelding sprekende songs in een herfstig decor; hun trip en trektocht besloten ze na een klein uur met “Hail Mary” in welige outtro soundscapes en distortion …
Het sympathieke Limburgse Krakow trad aan als support; hun breekbare americana/countrypop werd smaakvol ontvangen. Door het feit dat we de band de dag eerder aan het werk zagen in het OLT Rivierenhof, was de set nagenoeg hetzelfde. Hun oprecht, eerlijk, puur tedere sound en de afwisselende stemmenpracht ontroerde …
Organisatie: Vooruit Gent ism Democrazy, Gent
We maakten onlangs kennis met de onvolprezen Amerikaanse band Shearwater uit Texas. Shame on me, want ze hebben al vijf platen pareltjes van songs afgeleverd en bewegen zich binnen de alternatieve indiefolk/americana. Will Sheff en zanger/componist Jonathan Meiburg, spil van Shearwater, zaten in Okkervil River (die trouwens vorige week in ons land waren) en kwamen de nieuwe plaat ‘Rook’ eventjes in de spotlights plaatsen. Eventjes? Inderdaad, het merendeel van die plaat kwam aan bod en ze speelden een ultrakorte, gevarieerde set van kleurrijke ontroerende, ingetogen songs.
De teksten van Shearwater zijn doorspekt van natuurbeelden, want Meiburg is behalve muzikant ook nog vogeldeskundige. (btw Shearwater staat voor stormvogel!).
Een uitgebreid instrumentarium hadden ze meegebracht voor een sfeerscheppend geluid, want naast gitaar, bas en drums , kregen nummers kleur door toetsen, piano, xylo, banjo en trompet. En ze hadden strijkstokken mee, die ze over hun instrumenten en over een speciaal metalen kop lieten schuren.
De set zat vernuftig in elkaar: de intieme opener “On the death of the waters” op piano, onder de helder, indringende hoge vocals van Meiburg (denk aan Jeff Buckley en Bon Iver), het subtiele en sfeervolle “Leviathan, bound” spaarzaam begeleid op cello, xylo, piano en een soort speciaal houten plaat met staafjes en het broeierige “The snow leopard”, die werd ingeleid door de soundscapes van “South col”, had een intense opbouw en klonk gaandeweg krachtiger.
De drummer nam een glansrol in op het sfeervol, dromerige “Home life”. En tenslotte werden we meegezogen door het stevig rockende “Century eyes”. Meiburg zong alsof z’n leven er van af ging. De band werd warm onthaald door een bijna volle Rotonde. “Lost boys”, één van de sterkste songs op die nieuwe plaat, ontbrak niet.
Shearwater slaagde in hun trektocht doorheen het tot de verbeelding sprekend herfstig decor. Maar de trip was te kort, veel te kort, om van al die kleine elementen te genieten en te proeven die op ons afkwamen. Shame on them!
Het uit Seattle afkomstige trio The Dead Science aka Baby Dee, een Morrissey/Isaak lookalike, overdonderde met z’n twee kompanen door een potje rauwe, zompige bluesrock te spelen. Songs die van hard naar zacht gingen, onverwachtse wendingen hadden en uptempo konden klinken. Een intrigerende sound vol dwarrelende kronkels en stemveranderingen (= ‘Antony Hegarty (van The Johnsons) sitting on a vibrator stem’) waarbij de band verwant was aan het oude Cave’s ‘The firstborn is dead’, G Love, Spain en het onvolprezen Lift to Experience. Naast eigen materiaal hoorden we een schitterende versie van Terence Trent D’Arby’s “Sign your name”. Ergens las ik dat de band galoppeerde in onvervalste cowboystijl in een muzikale prairie. Inderdaad, met deze is dit beeld bevestigd van het beloftevolle The Dead Science.
Organisatie: Botanique, Brussel
Een interessante plaatje is afkomstig van Shearwater, rondom zanger/componist Jonathan Meibur en Will Sheff, die vroeger deel uitmaakten van het onvolprezen Okkervil River. Shearwater is een beminnelijke band, die doet denken aan Beirut door gevoelige, breekbare en sfeervolle indiefolk/americana te spelen, onder de hoge vocals van Meiburg. De band is vernoemd naar een zeevogel, want Meiburg houdt zich naast liedjesschrijven graag bezig met vogels bestuderen.
Shearwater biedt kleurrijke songs, “Leviathan, bound” en “The hunter’s star”, die klinken als een Elbow, door de strijkerpartijen, blazers, xylo en piano. Een intieme aanpak horen we op “I was a cloud”, “Home life” en de titelsong. Of je word wakker geschud met “Century eyes, een stevige rocker. Opvallendste nummer is “The snow leopard”, een aan Radiohead gelinkte song door de intens broeierige opbouw en sterke vocals.
’Rook’ is een toegankelijk overtuigend plaatje van een band die het verdient door te breken …
Nederlands 
Français 
