logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (2 Items)

Screamers & Sinners

The Revenge of...El Sacamantecas

Geschreven door

Muzikaal zit de Spaanse psychobillyband Screamers & Sinners helemaal in het straatje van Mad Sin, the Monsters en Batmobile, met als extraatje een heel aanstekelijke sax en soms een mondharmonica. Geregeld zit er ook een snuif Spaanse folk in deze psychonilly. Met The Revenge of...El Sacamantecas, de opvolger van ‘Demon Tales’ uit 2015, brengen deze Spanjaarden dit tweede album uit op het Belgische Drunkabilly Records.
Inzake onderwerpen kruidt Screamers & Sinners sinds 2012 zijn ruige psychobilly met elementen van de Baskische folklore. ‘The Revenge of
...El Sacamantecas’ gaat over het Spaanse equivalent van de verschrikkelijke boeman. Dit wezen is op zoek naar babybloed en menselijk vet. Gesneden koek dus voor een volledig psychobilly-album. Enkel “Ahogate” van de Baskische punkband RIP is geen origineel Screamers & Sinners-nummer, maar werd door de band zo bewerkt dat je nauwelijks een verschil merkt.  In “Horror Ladies” zit zelfs wat van Mano Negra, nog een band die Spaans en Engels al eens door elkaar durfde te halen. Alle songs hebben een meer dan goede drive en zijn catchy als een Spaanse peper.
Voor wie nog twijfelt aan de credibiliteit van deze Spaanse band: Doyley van Demented Are Go en Klingonz kwam meezingen op “Tutankhamun”, één van de hoogtepunten van ‘The Revenge of
...El Sacamantecas’. Andere positieve uitschieters zijn “100 Maniacs”, “Ospitaleko” en “Taxidermia”.
Wie zijn psychobilly al eens graag met wat Spaanse peper mixt, zal smullen van deze Screamers & Sinners.

Sinner

Mask Of Sanity

Geschreven door

'Heavy Metal Rules!' en dat nu al meer dan 25 jaar voor het Duitse Sinner. Mat Sinner is dan ook één van de pioniers van de Duitse Metal scène. Op zijn achttiende!studioalbum schotelt Sinner ons nog meer van hetzelfde voor. De band staat nog steeds garant voor een potje rauwe doch melodieuze hardrock. Waren de vorige albums vrij donker, deze nieuwe 'Mask Of Sanity' klinkt boven alle verwachtingen erg melodieus en zal daarom ook de melodieuze rockfanaat aanspreken. De songs zitten erg vakkundig in elkaar en het is leuk te horen hoe de sound wordt opgebouwd rond de twee gitaristen: Naumann & Leim. 'Power' alom dus en dat uit zich ook in het tempo van de songs, dat vrij hoog ligt. Gelukkig maar want als het dan toch eventjes rustiger wordt (zoals in "The Sign") valt de band volledig door de mand. Hier komt de zwakte van de band toch wel erg 'in the spotlight' te staan. Die zwakke schakel is nog steeds de erg ruwe, zelden toonvaste, expressieve stem van Mat 'himself'. Maar goed ook die stem is typisch Sinner. De bonus track is de aardige Thin Lizzy track "Baby Please Don't Go". Een mooi stevig, snel album, maar echt gek van Sinner zal ik wel nooit worden. Daarvoor is de middelmatige stem van Mat voor mij persoonlijk een breekpunt.