Sly And The Good Guys is het soloproject van Tijl De Meulemeester, zanger-gitarist van Tien Ton Vuist, de band die net van duo naar trio promoveerde. Het verschil met Tien Ton Vuist is niet zo heel groot. Het is iets eenvoudiger, meer rechttoe-rechtaan rockend. Grungy op een catchy Nirvana/early Foo Fighters-achtige manier. Een lekker stuwend ritme en een direct meezingbaar refrein, wat wil een mens nog meer? Ideaal voor radio Willy of StuBru.
Er komen nog meer singles aan en als die hetzelfde niveau halen als deze, dan wordt 2021 een mooi jaar.
https://fanlink.to/SlatGG?fbclid=IwAR2WUoxszKryTbHZ3oLz9apB22FxoIeypuW_ORbAc0P4fkaqU1pr3NM_OA0
Dit plaatje is al een paar weken in ons bezit en onderging in die periode diverse luisterbeurten. Het betreft een akoestische samenwerking tussen twee kleppers uit de Amerikaanse punkrockgeschiedenis: Tony Sly van No Use For A Name en Joey Cape van Lagwagon. Jammer genoeg is Sly op 31 juli 2012 onverwacht overleden door een niet nader bepaalde doodsoorzaak.... Het tragische overlijden zet de recensie van deze solo-plaat uiteraard in een heel ander daglicht. ‘Acoustic Volume Two’ zal zo de annalen ingaan als het laatste studiowerk van Tony Sly. Hij opteerde ervoor om vijf No Use For A Name-songs volledig te strippen en in een akoestisch jasje te steken. Daarnaast is er een zesde, volledig nieuwe track “Live Let Die”.
Ook Sly’s boezemvriend Joey Cape kiest er op dit album voor om vijf nummers te herwerken van zijn formatie Lagwagon in combinatie met één nieuw werkstuk “Broken Record”.
Sly en Cape ontpopten zich op vorig werk al tot prima singer songwriters en ook op deze uitgave is dat niet anders... Het blijft echter wrang dat dit het laatste kunstje is van een amper 41-jarige muziekicoon...
De naam Tony Sly zal de gemiddelde muziekliefhebber niet veel zeggen. Toch is de man niet de eerste beste want Sly is al sinds eind jaren tachtig de zanger van No Use For A Name, een van de meest invloedrijke punkrockbands die Californië voortbracht.
Sinds een aantal jaren gaat Tony Sly een totaal andere richting uit want hij opteerde voor een volledig akoestische carrïere. Na ’12 Song Program’ in 2010 is ‘Sad Bear’ zo zijn tweede full album dat op Fat Wreck Chords wordt uitgebracht. Voor NUFAN –fans is het ongetwijfeld schrikken bij het horen van de gevoelige, introspectieve kant van Tony Sly die we op ‘Sad Bear’ horen . Angst, woede, frustratie, blijdschap, nostalgie, verliefdheid, liefdesverdriet… zowat alle mogelijke gevoelens passeren de revue en het is duidelijk dat Sly op tekstueel nooit meer open en eerlijk was dan nu.
Ook de muziek lijkt ons voor een doorgewinterd punkicoon vrij gewaagd want zeer moeilijk te categoriseren en bovendien horen we een zeer divers instrumentarium. Een hoofdrol is er voor de akoestische gitaar maar daarnaast horen we ook een accordeon, piano, dwarsluit, drums, mandoline, cello en klarinet de revue passeren. Toch is het vooral de mooie stem van Sly die het meest opvalt in de melodieuze songs waarvan het merendeel ballads zijn.
Alles klinkt zeer braaf en gepolijst, tracks zoals “Dark Corner”, “Devonshire and Crown” en “Discomfort Inn” zouden bijvoorbeeld perfect passen in een of andere, typische Amerikaanse jongerenreeks op tv.
Wij kunnen best genieten van de zachte vocalen van Sly maar vinden toch dat er een scherp randje ontbreekt op deze ‘Sad Bear’. Deze tweede solo-plaat is voor ons niet onverdienstelijk maar jammer genoeg ook niet onvergetelijk.
Nederlands 
Français 
